Ennio Morlotti (1910-1992) - Bosco

Λιθογραφία σε χαρτί με 11 χρώματα - Έργο υπογεγραμμένο χειρογράφως στο κάτω δεξιά και αριθμημένο στο κάτω αριστερά - διαστάσεις 50x70 εκ. - έτος 1991 - Περιορισμένη έκδοση - αντίτυπο που θα αποσταλεί με πιστοποιητικό εγγύησης X/L - χωρίς κάδρα - εξαιρετικές συνθήκες - ιδιωτική συλλογή - αγορά και προέλευση Ιταλία - αποστολή μέσω UPS - SDA - TNT - DHL - BRT.
Βιογραφία
Ο Ennio Morlotti, ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές της ιταλικής και ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής ζωής του β' μισού του εικοστού αιώνα, γεννήθηκε στο Lecco, στη λίμνη Κόμο, στις 21 Σεπτεμβρίου 1910, σε μια οικογένεια όπου ο πατέρας ήταν ανάπηρος από τον πόλεμο και η μητέρα διδασκόταν δασκάλα.
Μετά την πρώτη σχολική παιδική ηλικία σε εκπαιδευτήριο, όπου, μεταξύ άλλων, διέπρεπε στα μαθήματα, άρχισε το 1923 να εργάζεται ως λογιστής σε ένα ελαιοτριβείο, και στη συνέχεια μέχρι το 1936 ως υπάλληλος σε ένα χρωματοπωλείο και ως εργάτης σε μια μηχανουργική βιομηχανία.
Παρά τις σκληρές συνθήκες ζωής εκείνης της περιόδου, αφιερώθηκε στη μελέτη της αρχαίας τέχνης στους ναούς και στα μουσεία, ασχολούμενος επίσης με τη σύγχρονη τέχνη, μέχρι να αποκτήσει ιδιωτικά την απολυτήριο καλλιτεχνικό στην Brera.
Αφήνοντας τη βιομηχανία, μετακόμισε στη Φλωρεντία και γράφτηκε στην Ακαδημία, όπου, υπό την καθοδήγηση του Felice Carena, αποφοίτησε με διπλωματική εργασία για τον Giotto, λαμβάνοντας το μέγιστο βαθμό.
Το 1937, χάρη στα κέρδη από την πώληση τριών πινάκων που εκτέθηκαν σε διαγωνισμό για το τοπίο της λίμνης Lecco, πραγματοποίησε ένα ταξίδι στο Παρίσι όπου είδε τα πρωτότυπα έργα των αγαπημένων Cézanne και Picasso.
Το 1940 εντάχθηκε στην ομάδα Corrente, που επηρεαζόταν από το університетικό περιοδικό «Corrente di vita giovanile», διευθυνόμενο από τον Ernesto Treccani, ακολουθώντας τον ευρωπαίο εξπρεσιονιστικό προσανατολισμό, από τον Van Gogh μέχρι τους Fauves.
Το 1945 παντρεύτηκε την Anna και το επόμενο έτος γράφτηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα, στο οποίο συμμετείχε για εξάμηνο· ήταν μια δύσκολη χρονιά από οικονομική άποψη αλλά γόνιμη από πολιτιστική πλευρά, καθώς υπέγραψε το Μανιφέστο του Ρεαλισμού, προσχώρησε στο Μέτωπο Νεότερης Τέχνης και πραγματοποίησε την πρώτη ατομική έκθεση στη γκαλερί II Camino του Μιλάνου. Εκείνη τη χρονιά, χάρη στο υπότροφία που του παρείχε ο Lionello Venturi, θα μπορούσε να διαμείνει στο Παρίσι για δύο χρόνια μαζί με τον Renato Birolli, αλλά μετά από δύο μήνες επέστρεψε στο Μιλάνο επειδή δεν κατάφερνε να φιλοτεχνήσει· παρόλα αυτά είχε γνωρίσει και επισκεφθεί το στούντιο του Picasso, είχε συναντήσει τους Braque, Dominguez, De Stael, Sartre και Camus.
Και ύστερα, αμέσως μετά τη XXIV Μπιενάλε της Βενετίας (1948), όπου εκτέθηκαν μαζί με όλους τους καλλιτέχνες του Μέτωπου Νεότερης Τέχνης, διαμορφώθηκε η θέση του Morlotti, ο οποίος μαζί με τον Birolli αποσχίστηκε από τα «ρεαλιστικά» μέλη της ομάδας.
Ακριβώς τη δεκαετία του ’50 παρήγαγε ορισμένα από τα κύρια έργα της ανεξέλεγκτης τέχνης, όχι μόνο ιταλικής αλλά και ευρωπαϊκής, σίγουρα συνδεδεμένα με την εμπειρία καλλιτεχνών όπως ο Wols, ο Fautrier, ο De Stael, αλλά και οι Pollock και De Kooning.
Η Μπιενάλε φιλοξένησε πολλές φορές τα έργα του, το 1950, το 1952 μαζί με τη Συνομοσπονδία των Οκτώ, το 1954 με μια αίθουσα παρουσιάστηκε από τον Giovanni Testori (καταστρέφοντας τα εκθέματά της αμέσως μετά), το 1962 κερδίζοντας το βραβείο (ισοπαλία με τον Capogrossi) που προοριζόταν για έναν Ιταλό καλλιτέχνη, το 1964 εντός της ενότητας «Τέχνη σήμερα στα μουσεία», το 1972 με μια ατομική αίθουσα, το 1988 με μια ακόμη ατομική στην πτέρυγα που αφορούσε την Ιταλία και στην ενότητα που αφορούσε την εκδήλωση «Η Νεώτερη Τέχνη και τα Άρια Νέα Μέτωπα τέχνης στην Μπιενάλε του 1948».
Το 1986 και το 1992 προσκλήθηκε στη Δ Quadriennale Nationale d'Arte στη Ρώμη.
Οι σημαντικότερες συνολικές εκθέσεις της τελευταίας δεκαετίας είναι αυτές το 1987 στο Λοκάρνο (Locarno) και το 1994 σε Ferrara, που πραγματοποιήθηκε μετά τον θάνατό του, στις 15 Δεκεμβρίου 1992 στο Μιλάνo.