Antonio Nasuto - Hercules

Ο Αντόνιο Ναζούτο απονέμει πτυχίο στην Αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης, όπου στη συνέχεια ολοκληρώνει τρίετεια εξειδίκευση στο Design. Αυτή η διεπιστημονική εκπαίδευση ασκεί καθοριστική επίδραση στην οπτική του γλώσσα, χαρακτηριστική για αυστηρή σύνθεση και προσοχή στη δομή της εικόνας.
Ανήμερα διδάσκει Ανατομία Αισθητικής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φόγκα, συνδυάζοντας τη διδακτική του εργασία με συνεχή εικαστική έρευνα που εστιάζει στο ανθρώπινο σώμα και στη συγγραφική διάσταση της φιγούρας.
Διακινείται σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Μεταξύ των βασικών: ατομικές εκθέσεις στο Palazzetto dell’Arte di Foggia (2002, 2003), η ομαδική έκθεση αφιερωμένη στον P. P. Pasolini στο Tribunale della Dogana di Foggia (2007), 150 Souvenirs d’Italie στη Γκαλερί Τέχνης Μοντέρνας και Σύγχρονης “Atelier degli Artisti” της Ρώμης (2011), Il filo di Arianna. Labirinto fisico e mentale στο Palazzo delle Arti Beltrani di Trani (2011), η ατομική στο Palazzo Ducale Paternò Caracciolo di Pietramelara (2013) και L’ospite inatteso στη Villetta Barrea (2016).

Στον ζωγραφικό πίνακα Hercules, ο ήρωας φαίνεται να αποκολλάται από τη ρητορική της πράξης και να επιστρέφει σε έναν παροδικό, σχεδόν σιωπηλό χρόνο. Καθήμενος σε έναν θρόνο από πέτρα, το σώμα του, δυνατό, δεν προετοιμάζεται προς την αποστολή, αλλά συσσωρεύεται σε μια στάση εγρήγορης ηρεμίας, σαν η δύναμη που τον ορίζει να φυλακίζεται, να συμπιέζεται σε μια εσωτερική διάσταση.
Η πλαστική κατασκευή της φιγούρας προβάλλει ξεκάθαρα την κλασική παράδοση: η μάζα των μυών, συμπαγής και επιβλητική, φαίνεται να αναδύεται από το φως όπως ένα γλυπτό που φέρνει μέσα του τη μνήμη της ύλης. Ωστόσο, ακριβώς αυτή η φορμαλιστική ατραπεζία διαπερνάται από μια πιο λεπτή ένταση, που μετατρέπει τη μνημωδία σε περισυλλογή. Ο ήρωας δεν κυριαρχεί στη σκηνή: παραμένει σε αυτή.
Το λιθοστρωμένο θρόνο, μακριά από το να αποτελεί ένδειξη εξουσίας, υιοθετεί τη σημασία παρουσίας βαριάς και σιωπηλής. Είναι πέτρα που στηρίζει, αλλά ταυτόχρονα πέτρα που βαραίνει. Σε αυτήν συντλίβεται συμβολικά η μνήμη των κόπων, σαν κάθε δοκιμασία που αντιμετωπίστηκε να έχει αφήσει μια αόρατη κατάθεση, μια στρωματοποίηση χρόνου και πεπρωμένου.
Σε αυτή τη στήριξη, ο μύθος απομακρύνεται από την επική αφήγηση για να μετατραπεί σε εικόνα προβληματισμού. Ο Ηρακλής δεν αιχμαλωτίζεται στη στιγμή της αποστολής, αλλά στην επόμενη ή ίσως στην προηγούμενη, όταν η πράξη διαλύεται στη σκέψη. Ακριβώς σε αυτόν τον αχνό χώρο αποκαλύπτει η φιγούρα του μύθου τη διάστασή της πιο απροσδόκητη: τη δύναμη που για μια στιγμή αναγνωρίζει τον εαυτό της εύθραυστο, ανθρώπινο, συνειδητό για το δικό της βάρος στο χρόνο.