Μάγια, Terracotta Δοχείο-πιάτο με γλυφίδες. Διάμετρος 24 εκ. 600–900 μ.Χ. Ισπανική άδεια εισαγωγής

Πιάτο διακοσμημένο με εσωτερικό ζωφόρο γεωμετρικής διακόσμησης, στο κέντρο φέρει γλυφή με δύο πουλιά.

Μάγια , Γουατεμάλάρα, 600 – 900 μ.Χ.

Τερρακότα και χρωστικές ουσίες

Διάμετρος 24 εκ., Ύψος 5,7 εκ.

Προέλευση: Ιδιωτική συλλογή, Παρίσι, 1960 – 1980. Δημόσιος πλειστηριασμός, ακολούθησε κληρονομιά.

Κατάσταση: Καλή, επαναενωμένο από 3 μεγάλα τμήματα, οι αρχικές χρωστικές ουσίες, βλέπε φωτογραφίες.

Έγγραφα: Ισπανική άδεια εισαγωγής.

Η μυθολογία του λαού των Μάγια επεκτεινόταν σε ευρύτατη περιοχή, από το νότιο-κεντρικό Μεξικό ως Γουατεμάλάρα και Ονδούρα. Η περιοχή διαθέτει τρεις διακριτές γεωγραφικές ζώνες—τα βουνά και οι ορεινές περιοχές, οι τροπικές ζούγκλες και οι πεδιάδες, καθώς και οι πεδιάδες του Κόλπου του Μεξικού και της Χερσονήσου Γιουκατάν—καθεμιά με το δικό της τοπίο και φυσικούς πόρους. Κατά την κλασική περίοδο, οι Μάγια ζούσαν στις ορεινές και πεδινές ζώνες, όπου οι Τικαλ και Καμίναλχουγιού ήταν αντίστοιχα τα κύρια κέντρα πληθυσμού τους.

Οι Μάγια ανέπτυξαν ένα μοναδικό καλλιτεχνικό στυλ με βαθμό πολυπλοκότητας που συναγωνίζεται τον ευρωπαϊκό μπαρόκ. Οι εξαιρετικά ρεαλιστικές,ανατομικά proportional ανθρώπινες μορφές τους εντοπίζονται σε φυσικές στάσεις που τονίζουν την κίνηση. Η τέχνη τους εκπροσωπούσε ιερές, τελετουργικές και ιεραρχικές θεματολογίες, αν και ανέδειξαν επίσης σκηνές από την καθημερινή ζωή και εικόνες τοπικών πανίδων όπως πίθηκοι, βίονες, τίγρεις, νυχτερίδες, quetzal, ψάρια και χελώνες. Λίθος ήταν ένα από τα αγαπημένα τους μέσα, και τον χρησιμοποιούσαν για τα κτίριά τους, τις στήλες και τις χαμηλής και ψηλής ανάγλυφης γλυπτικής που στόλιζαν τα κτίριά τους. Οι αρχιτεκτονικές συνεισφορές των Μάγια περιλαμβάνουν τον στήλο-θύρα, το τόξο και το ψευδο θόλο. Εκτός από την μεγαλοπρεπή τέχνη, είχαν επίσης ανεπτυγμένο προσωπικό αισθητικό, κατασκευάζοντας αιματάκια, κολιέ, περιδέραια, μάσκες και άλλα κοσμήματα από το σμάλτο. Παραμορφώναν τα κρανία και τα ρινικά τους κόλπα και κρέμαγαν διακοσμητικά πάνω στα μέτωπά τους για να φαίνονται αμφιβληστροειδείς.

Διακοσμούσαν τη μαρμάρινη κεραμική τους με ζωγραφισμένες και εγγεγραμμένες εικόνες, δημιουργώντας μερικά από τα καλύτερα έργα της προ-κολομβιανής τέχνης. Δημοφιλή μαγιακά κεραμικά αντικείμενα περιλάμβαναν δοχεία σερβιρίσματος, πίπες και αγγεία, με τα τελευταία συχνά διακοσμημένα με γλυφικά των Μάγια.

Η θρησκεία αποτελούσε κεντρικό στοιχείο του μαγιακού πολιτισμού. Πίστευαν σε έναν επίγειο κόσμο και έναν υπερφυσικό, έναν κάτω κόσμο και έναν ανώτερο κόσμο, θεωρώντας τα ως ενιαία οντότητα στην οποία οι άνθρωποι, οι θεότητες, τα φυτά και τα ζώα συνδέονται από τη μοίρα. Ζώντας αυτήν την πίστη πραγματοποίησαν προσκυνήματα στους μεγάλους μαγιακούς πολιτικούς και θρησκευτικούς κέντρα για να εξασφαλίσουν ωροσκόπια και να προσφέρουν αίμα από τα ακροδάχτυλα, τα πτερνιά και τις γλώσσες τους σε θυσιαστήρια μπροστά από τις σκαλιστές εστέλα. Οι Μάγια διέθεταν πολυτελή πανθέον από θεούς, εκ των οποίων οι πλέον αξιοσημείωτοι ήταν ο δημιουργός Hunab–Ku και ο Ah Puc, ο Θεός της Νυχτός, που κατοικούσε στον κάτω κόσμο. Λατρεύαν επίσης τον ήλιο και το φεγγάρι, τη Αφροδίτη και άλλους ουράνιους σώματα, καθώς και φυσικά φαινόμενα όπως η βροχή, ενσαρκωμένη ως ο θεός Chaac. Άλλοι θεοί των Μάγια ήταν προστάτες συγκεκριμένων κοινωνικών τάξεων και τεχνών. Αυτοί περιλαμβάνουν τον Kukulcán, τον φτερωτό ο serpent, ο οποίος συνδέεται με την άρχουσα τάξη, και Ek Chua, τον προστάτη των εμπόρων και των παραγωγών κακάο. Οι Μάγια πίστευαν ότι στον θάνατο, ανάλογα με την ατομική αρετή, θα έφευγαν στην αιώνια ανάπαυση σε έναν από τους ουρανοστα σκοτεινούς του φυλλόφυλλου ιερού ιερού ιερού της Ceiba ή θα παραμείνουν αιώνια ταλαιπωρημένες από την πείνα και το κρύο στον σκοτεινό κάτω κόσμο. Οι χωρικοί θάβονταν κοντά στις καλύβες στις οποίες είχαν πεθάνει, ενώ οι ευγενείς καίγονταν και οι στάχτες τους τοποθετούνταν σε αμφορείς σε υπόγειους θάλαμους. Οι ηγεμόνες των Μάγια θάβονταν σε ναούς ειδικά κατασκευασμένους για να φιλοξενήσουν τους τάφους τους.
#ExclusiveCabinetofCuriosities