Matteo Ciffo - Reliqua - Apollo

- Σύγχρονη γλυπτική του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Reliqua - Apollo
- Έτος 2026. Έκδοση αριθ. 1/40 - Υπογεγραμμένη και επικυρωμένη από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Υσμία κρύας τήξης σε σκόνες μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες



Συλλογή RELIQUA

Η Reliqua είναι μια συλλογή γλυπτικών αντικειμένων που διερευνούν τη σχέση υλικού, μνήμης και ουσίας. Κάθε κομμάτι παρουσιάζεται ως μια αυστηρή μονολιθική ορειχάλκινη έκρηξη αποσαθρωμένη από τον χρόνο, που φυλάει μέσα της ένα σπλάχνο κλασικής οντότητας: ένα πρόσωπο, μια ανατομική λεπτομέρεια, μια παρουσία αιωρούμενη μεταξύ ερείπωσης και ιερότητας.
Το έργο διαμορφώνεται ως συμβολικό και λειτουργικό περιέκτη, ικανό να αγκαλιάσει ό,τι δεν είναι ορατό: αναμνήσεις, συναισθήματα, αρώματα.

Η συλλογή αντλεί τη γένεση από τον όρο reliquia: αντικείμενα που διασχίζουν τον χρόνο, φορείς νοήματος και μνήμης. Το μονολιθικό σχήμα θυμίζει το αρχέτυπο της πέτρας, στοιχείο πρωτόγονο και αιώνιο, ενώ η φαινόμενη διάβρωση υπαινίσσεται τη μετακίνηση των ετών, τη δράση φυσικών παραγόντων και τη συνεχή μεταμόρφωση της ύλης. Το ενσωματωμένο κλασικό σπλάχνο γίνεται μαρτυρία, υπόλειμμα ομορφιάς που αντέχει και επανεμφανίζεται. Στα όρια μεταξύ προστατευμένου, καλυμμένου και παγιδευμένου.

Η Reliqua έχει σχεδιαστεί ως υβριδικό αντικείμενο μεταξύ τέχνης και design:
- περιέκτης υγρών ουσιών ή αρωμάτων
- διαχύτης χώρου με ραβδάκια
- συμβολικός φρούραρχος προσωπικών αναμνήσεων
- διακοσμητικό στοιχείο με έντονο υλικό αντίκτυπο
Κάθε λειτουργία είναι δευτερεύουσα σε σχέση με την εκκλητική αξία του αντικειμένου, που προσκαλεί μια οικεία και προσωπική σχέση.

Κάθε κομμάτι παραχθεί σε 40 αντίτυπα, και όμως παραμένει μοναδικό: χρωματικές παραλλαγές, ατέλειες και ίχνη καθιστούν κάθε Reliqua ανεπανάληπτο.









MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Μιέλλα το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα επικεντρωμένη στην ύλη, στη μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που τη διατηρεί. Η δουλειά μου προκύπτει από άμεση σχέση με πολύτιμα και πολύπλοκα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρας, φυσικούς χρωστικούς, ορυκτά και μέταλλα. Δεν τους θεωρώ απλά εκφραστικά μέσα, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ πιο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να επιστρέψω ζωή σε ό,τι είχε συντριβεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Κομμάτια και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από την εργασία άλλων γλυπτών, γίνονται πρώτη ύλη για τα έργα μου.

Πρόκειται για υλικά που ήδη φέρουν μια ιστορία μέσα τους. Τα διασπάω και τα επανασυναρμολογώ, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο προκύπτει από μια εύθραυστη ισορροπία μεταξύ απώλειας και αναγέννησης, μεταξύ μνήμης και πιθανότητας, αποκαλύπτοντας τη στιγμή στην οποία η ύλη χάνει το τί ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η διαδρομή παίρνει μορφή μεταμόρφωσης που υπερβαίνει την παραδοσιακή γλυπτική, προσεγγίζοντας μια σχεδόν αλχημιστική διάσταση. Χρησιμοποιώ υλικά που έχουν ήδη υπάρξει, τα διασπώ και τα επανασυνθέτω για να παράγω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία γεννιέται από μια ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, ανάμεσα στην απώλεια και τη μνήμη, αποδεικνύοντας μια διαρκή κατάσταση μεταβολής.

Η έρευνα αντιμετωπίζει υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιάλυτα, αλλά ταυτόχρονα ευάλωτα και ευαίσθητα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μεταμορφώνεται με τον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά την ύλη ενεργό μέρος του έργου, εμπλεγμένο σε έναν διαρκή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.

Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπάγεται, αλλά γίνεται συνσυντάκτης, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη του gesture, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στην καθοδήγηση του υλικού στην μεταμόρφωσή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου κομμάτια, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.

Αυτή η πρακτική εξερευνά τη μάζα ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτικές εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες μεταξύ ερείπωσης και αναγέννησης, μεταξύ μόνιμης υπάρξεως και μεταμόρφωσης, επαναφέροντας στη μάζα μια βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη διάσταση."