Edward Hopper (1882-1967) (after) - "Bridle Path, 1939"

- Edward Hopper (μετά), offset λιθογραφία σε βαριά υφασμένη ματ χαρτιά (περίπου 300gsm, αναφέρεται στο πάχος/απο density του χαρτιού).

- Υπογεγραμμένο στην πλάκα.

- Σφραγίδα στο οπισθόφυλλο.

- Κατάσταση: εξαιρετική. Ποτέ δεν κορνιζώθηκε, ποτέ δεν εκτέθηκε.

- Μέγεθος: 38 x 56,5 cm.

- In Bridle Path (1939), ο Edward Hopper ερευνά μια σπάνια στιγμή κίνησης και αφήγησης εντός του έργου του, απομακρύνοντας από τις ήρεμες, ενδοσκοπικές αστικές σκηνές που ορίζουν έργα όπως οι Nighthawks. Τρεις ιππείς, επάνω σε αλόγα, διασχίζουν ένα ρηχό ρυάκι κάτω από μια πέτρινη γέφυρα, η δυναμική τους αλληλεπίδραση εισάγει μια αίσθηση αβεβαιότητας και κίνησης που φέρνει τον Hopper σε διάλογο όχι μόνο με τον Αμερικανικό Ρεαλισμό αλλά και με την συνθετική ενέργεια που βρίσκεται στον Edgar Degas και τον Winslow Homer.

Παρά αυτή τη φανερή δυναμική, το έργο διατηρεί την αναγνωρίσιμη ψυχική απόσταση του Hopper, ευθυγραμμίζοντάς τον με τη σιωπηρή ενδοσκόπηση του Andrew Wyeth και την ατμοσφαιρική ηρεμία που βλέπεται στον Vilhelm Hammershøi. Η ελεγχόμενη παλέτα και οι λεπτές μεταβάσεις τόνων υπενθυμίζουν τον λαμπρό περιορισμό του Johannes Vermeer, ενώ η δομική σαφήνεια της γέφυρας και του τοπίου αντηχεί την ακρίβεια των Charles Sheeler και Grant Wood.

Η σύνθεση είναι προσεκτικά δομημένη, με ισχυρές διαγώνιες γραμμές και αρχιτεκτονικό πλαίσω που κατευθύνει το βλέμμα του θεατή, μια στρατηγική που καινοτομεί μορφολογικά όπως ο Paul Cézanne και ακόμη και προφητεύει την χωρική ένταση που αργότερα διερεύνησε ο Edward Ruscha. Ταυτόχρονα, η αφήγηση με σαφείς αβεβαιότητες που χαρακτηρίζει τον Hopper προκαλεί κινηματογραφική ποιότητα συγκρίσιμη με τη οπτική αφήγηση των Alfred Hitchcock ή Orson Welles, όπου το νόημα αναδύεται τόσο από τη σιωπή όσο και από τη δράση.

Στο ευρύτερο πλαίσιο της μοντέρνας τέχνης, το Bridle Path μπορεί να θεωρηθεί γέφυρα ανάμεσα σε παραδόσεις. Ο παρατηρησιακός ρεαλισμός συνδέεται με τον Thomas Eakins, ενώ το τολμηρό της σύνθεσης και η συναισθηματική εγκράτεια το φέρνουν σε συζήτηση ίσως απροσδόκητα με καλλιτέχνες όπως ο Pablo Picasso, ο Henri Matisse και ο Mark Rothko, όλοι από τους οποίους εξερεύνησαν με πολύ διαφορετικούς τρόπους τη σχέση μορφής, χώρου και ανθρώπινης παρουσίας. Για συλλέκτες που ενδιαφέρονται για τον Αμερικανικό Ρεαλισμό, καθώς και για θαυμαστές των Jackson Pollock ή Andy Warhol που αναζητούν τις ρίζες της σύγχρονης οπτικής γλώσσας, το έργο αυτό προσφέρει μια συναρπαστική και διακριτική οπτική μέσα στην κληρονομιά του Hopper.