Antonio Nasuto - Wet eyes

Ο Antonio Nasuto αποφοίτησε από τη Σχολή Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Νάπολι, όπου στη συνέχεια απέκτησε μια τριετή ειδικότητα στο Design. Αυτή η διεπιστημονική εκπαίδευση επηρεάζει καθοριστικά τη γλώσσα του οπτικού του λόγου, χαρακτηριζόμενη από συνθετική ακρίβεια και προσοχή στη δομή της εικόνας. Επί του παρόντος διδάσκει Αναισθησία Αισθητικής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Φόγκα, συνδυάζοντας την εκπαιδευτική δραστηριότητα με σταθερή ζωγραφική έρευνα επικεντρωμένη στο ανθρώπινο σώμα και στη μυθοπλαστική διάσταση της φιγούρας. Εκθέτει σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Μεταξύ των κύριων: ατομικές στο Palazzetto dell’Arte di Foggia (2002, 2003), η ομαδική έκθεση αφιερωμένη στον P. P. Pasolini στο Tribunale della Dogana di Foggia (2007), 150 Souvenirs d’Italie στη Γκαλερία δ’ Αρτε Μοντέρνα και Σύγχρονη «Atelier degli Artisti» της Ρώμης (2011), Il filo di Arianna. Labirinto fisico e mentale στο Palazzo delle Arti Beltrani di Trani (2011), η ατομική στο Palazzo Ducale Paternò Caracciolo di Pietramelara (2013) και L’ospite inatteso στη Villetta Barrea (2016).

Υπάρχουν στιγμές που η αγάπη δεν μιλά πλέον, αλλά συνεχίζει να ακούγεται.
Σ’ αυτή την εργασία, οι δύο γυναίκες φαίνονται πραγματικά εκεί: στο ακριβές σημείο όπου ό,τι τις ενώνει κλυδωνίζεται, μα δεν υποχωρεί εξ ολοκλήρου. Υπάρχει μια νέα απόσταση, και όμως γεμάτη παρουσίες.
Μία από αυτές φυλά ταλαιπωρία που δεν επιτρέπεται να εκφραστεί. Το κρατάει στα χέρια της, την προστατεύει και ταυτόχρονα το φοβάται, σαν να ήταν ένα μέρος του εαυτού της που ξαφνικά ζυγίζει βαρύτερα από τα άλλα.
Η άλλη παραμένει, παρά τα πάντα. Το βλέμμα της δεν κατηγορεί και δεν παρηγορεί: Ψάχνει. Ψάχνει αυτό που χάθηκε, αυτό που ίσως δεν μπορεί πια να σωθεί, και αυτό που θα ήθελαν και οι δύο να κρατήσουν στενά.
Μέσα στη μέση, σχεδόν ως απόδοση της εσωτερικής τους κατάστασης, μια προειδοποίηση: Wet Eyes.
Δεν πρόκειται για πινακίδα, αλλά για συνθήκη. Εκείνα τα βρεγμένα μάτια είναι η απόδειξη ότι η αγάπη, όταν είναι αληθινή, ποτέ δεν αφήνει κανέναν αβοήθητο. Η καρδιά γλιστρά, σκοντάφτει, τραυματίζεται ακριβώς όπου πίστευε ότι ήταν το πιο σταθερό.
Και υπάρχει και η σιωπηλή εκείνη παρουσία, κόκκινη σαν μνήμη που καίει: το μακιουτσάκι (μίνι μακέτα).
Δεν πρόκειται για αντικείμενο, αλλά για μια πιθανότητα. Μια τρίτη, αμήχανη που κατοικεί τον αέρα ανάμεσα τους: μια ανάμνηση, μια επιθυμία, ένα ιδεώδες, ένα δίλημμα. Δεν έχει πρόσωπο, και γι’ αυτό μπορεί να πάρει χιλιάδες. Είναι ό,τι χωρίζει, ό,τι μπερδεύει, ό,τι παραμένει σε αέρα ακόμα και όταν όλα σιωπούν.
Αυτή η ζωγραφιά δεν αφηγείται μια σκηνή· αφηγείται μια διέλευση.
Η εύθραυστη μετάβαση στην οποία η αγάπη ανάμεσα σε γυναίκες – όπως κάθε αγάπη που τολμά να είναι πλήρης – αποκαλύπτει την ατομική της ευαλωτότητα.
Είναι μια στιγμή κατά την οποία κατανοούμε ότι καμιά δέσμευση δεν είναι άτρωτη στις ρωγμές, και ότι μάλιστα αυτές οι ρωγμές, μερικές φορές, είναι η μόνη δυνατή αλήθεια.
Γιατί υπάρχουν ιστορίες που μετρώνται όχι με αυτά που λέγονται, αλλά με αυτά που παραμένουν στα μάτια όταν οι λέξεις λείπουν.
Και εδώ, στα βρεγμένα μάτια και των δύο, διαβάζεται ακόμη ολόκληρο.