Marc Gonz - Neon line XXL no reserve

—
Μαρ Γκοζ: η ύλη ως χώρος ταυτότητας

Μαρ Γκοζ δεν ζωγραφίζει: εξορύσσει.
Το έργο του είναι μια αρχαιολογία της χειρονομίας, μια συναισθηματική γεωλογία φτιαγμένη από στρώματα, σχίσεις και ύλη που φαίνεται ζωντανή. Στις επιφάνειές του χτυπά κάτι οργανικό, παλμός πρωτόγονος που μετατρέπει κάθε ζωγραφιά σε δέρμα αρχαίο, φθαρισμένο από το χρόνο, από την πίεση και από την επιμονή του σώματος.
Κάθε έργο είναι το αποτύπωμα μιας μάχης ανάμεσα στο χέρι και σε ό,τι εμποδίζει να διαμορφωθεί.

Η ζωγραφική του Γκοζ δεν αντιπροσωπεύει: ενσωματώνει.
Σε αυτήν, το χρώμα συμπεριφέρεται ως ζωτικός ρευστός που εισβάλλει στη μορφή, τη διαλύει, την επαναλαμβάνει και τη βάζει σε κρίση. Το πρόσωπο, το τοπίο, η φλόγα, το νερό: όλα τα στοιχεία συγχέονται σε μια αλχημεία όπου η φιγούρα και το περιβάλλον πλέον δεν διακρίνονται.
Το ανθρώπινο πορτρέτο παύει να είναι ταυτότητα για να μετατραπεί σε συνειδητή ύλη, σε τοπογραφία συναισθημάτων που έχουν ορυχθεί.

Η γλώσσα του είναι ματερική, τεκτονική.
Οι παχιές στρώσεις δημιουργούν υφή σχεδόν γλυπτική, όπου χρωστική συσσωρεύεται σαν να ήθελε η γη να θυμηθεί την αρχική της προέλευση. Οι χρωματικές ομάδες — οξείες πράσινες, βαθιά βιολετί, εκτυφλωτικά μαγάντα, ηλεκτρικά μπλε — δεν επιδιώκουν τον ρεαλισμό, αλλά την συναισθηματική επίδραση, την ψυχική δόνηση, δημιουργώντας ουράνια υποκειμενικά φορτισμένα συμβολισμούς.
Υπάρχει σε αυτά μια βούληση υπέρβασης, ζωή που ξεχειλίζει, χρώμα που καίει από μέσα. Τη χαρακτηρίζει η εκφραστικότητα ύλης και μια παλέτα έντονων χρωμάτων που αγγίζει το ονείρεμα και το φανταστικό, προσκαλώντας σε προβληματισμό για την ταυτότητα και την αντίληψη. Η εφαρμογή της ζωγραφικής σε παχιές στρώσεις δημιουργεί υφές σχεδόν γλυπτικές, όπου το ανθρώπινο πορτρέτο αποδομείται, θραύεται και επανασχεδιάζεται, αμφισβητώντας τα όρια ανάμεσα στη φιγούρα και την αφαιρετικότητα. Αυτό το ματερικό στυλ επ evokes μια αίσθηση οργανικότητας σχεδόν αρχέγονης, όπου οι μορφές φαίνονται να προέρχονται από τον ίδιο τον τελάρο σαν να ήσαν ζωντανές, προσδίδοντας στον θεατή μια απτική εμπειρία ακόμη και από απόσταση.

Ο Γκοζ εργάζεται την επιφάνεια σαν να ήταν ένα σεισμικό τοπίο: ένα μέρος όπου το χρώμα μετατρέπεται σε ερείπωση και ανάσταση ταυτόχρονα. Η ζωγραφική του δεν αναζητά την ομορφιά ή την ολοκληρωμένη μορφή, αλλά τη στιγμή πριν την κατάρρευση, το ρήγμα όπου η ύλη αναπνέει.
Οι υφές του μιλούν για γη, φλοιό, ερείπιο, αλλά και για σάρκα, πληγή και αντίσταση.

Σε αυτή την ένταση μεταξύ καταστροφής και γένεσης εμφανίζεται μια σύγχρονη ποιητική της ταυτότητας: πρόσωπα καλυμμένα ή αποσυσκευασμένα, που λειτουργούν ως μεταφορές της μείωσης του εαυτού σε έναν κόσμο υπερφορτωμένο εικόνες.
Ο Μάρκ Γκοζ διαλογίζεται με την παράδοση του εμπρεσιονισμού ματερικού —από τον Μπραμ Μπογκαρτ μέχρι τον Μπαρσελό—, αλλά όχι ως ήμερος κληρονόμος, αλλά ως δημιουργός δικής του γραμματικής, μια γλώσσα αντίστασης που επαναφέρει βάρος, πυκνότητα και παρουσία στην εποχή της ελαφριάς εικόνας.

Στις πιο ατμοσφαιρικές του εργασίες, το φως — ένα κερί, μια αντανάκλαση, μια απίθανη λάμψη — λειτουργεί ως συνείδηση ή μνήμη.
Η σκηνή μετατρέπεται σε οραματική, ανάμεσα στον ονείρο και το πνευματικό: ο θεατής δεν παρακολουθεί πλέον, αλλά απορροφάται από ένα εσωτερικό τοπίο, από μια φυσική μνήμη που δεν ήξερε ότι κατοικούσε στο σώμα του.
Σε εποχές όπου η τέχνη τείνει να διαλύεται σε οθόνες, ελαφριά και εύκολα αποδεκτές, το έργο του Μαρ Γκοζ υψώνεται αδάμαστο: πυκνό, οργανικό, αδίστακτο.

Ιστοχώροι όπως το φως της κηράς μαζί με τα πορτρέτα, η διπλωματία ανάμεσα στη φιγούρα και το περιβάλλον, και η ενσωμάτωση της φύσης, προτείνουν μια εξερεύνηση της συνείδησης, της ενδοσκόπησης και του δεσμού ανάμεσα στο ανθρώπινο ον και το περιβάλλον του. Η εμφάνιση προσώπων σχεδόν καλυμμένων ή αποσυσκευασμένων μπορεί να ερμηνευθεί ως μεταφορά της μείωσης της ταυτότητας στη μεταμοντέρνα ή στη διαδικασία προσωπικής αναδόμησης.
Εννοιολογία και εμπειρία του θεατή
Ουσιαστικά, το έργο του Μαρ Γκοζ εφάπτεται στην παράδοση της ζωγραφικής του εξπρεσιονισμού και της ματερικότητας

Η ζωγραφική του συνεχίζει να οσφραίνεται στον πυρ, στο δέρμα, στο μυστήριο.
Είναι μια ζωγραφική που ζυγίζει και αναπνέει, δεν προσαρμόζεται, συνεχίζει να θυμίζει ότι η τέχνη, όταν είναι αληθινή, δεν κοσμεί: πληγώνει.
Το έργο του ανυψώνεται σαν μια αδιαπέραστη ύπαρξη: πυκνό, οργανικό, αδιόρθωτα.

Είναι ο κληρονόμος μιας ζωγραφικής που δεν προσαρμόζεται. Που σπάει. Που ζυγίζει. Που αναπνέει.

.