Alfredo Grimaldi (1950) - Terrazza sui limoni e sul mare

Τεράστρια πάνω από λεμόνια και θάλασσα

Αφρέντο Γκριμαλντί
Λάδι σε πάνελ, 24 × 30 εκ.
Αυτή η ζωντανή και φωτεινή σύνθεση αιχμαλωτίζει ένα από τα πιο εμβληματικά τοπία της Ακτής Αμάλφι, πιθανότατα τη θέα του Ποζιτάνο ή ενός γειτονικού οικισμού, που παρατηρείται από ένα υψωμένο και ανθισμένο σημείο θέασης.
Το έργο αναπτύσσεται σε μια κλασική αλλά εξαιρετικά δυναμική σύνθεση: στο προσκήνιο, μια βεράντα ή ένα μπαλκόνι κοιτάζει άμεσα προς τη θάλασσα, οριοθετημένο από έναν λευκό φράκτη στον οποίο στηρίζονται δύο μεγάλες γλάστρες από πηλό γεμάτες πλούσια άνθη. Αριστερά κυριαρχεί μια αφθονία από ροζ τριανταφυλλιές, έντονου ροζ, σχεδόν σαρκώδεις, που σκαρφαλώνουν και ανοίγονται με γενναιοδωρία· δεξιά, αντίθετα, ένα μπουκέτο κόκκινα και ροζ λουλούδια πιο ζωντανά ολοκληρώνει το ανθοστολισμένο πλαίσιο. Πάνω από αυτά, ένα κλαδί λεμονιών φορτωμένο με χρυσά κίτρινα φρούτα εισέρχεται επιβλητικά στο πεδίο όρασης, με λαμπερά πράσινα φύλλα που δονώνουν από το φως και δημιουργούν έναν φυσικό «κουρτέτα» πάνω.

Στο κέντρο της σκηνής ανοίγεται ο κόλπος: η θάλασσα αποδίδεται με ένα βαθύ και ζωηρό μπλε, σαρώνεται από λευκές πινελιές που υπαινίσσονται την κίνηση των κυμάτων και τα ίχνη ορισμένων ιστιοπλοϊκών σκαφών. Η ακτή καμπυλώνει ήπια, αποκαλύπτοντας ένα γραφικό σύνολο από λευκά, ροζ και ώχρες κατοικίες με χαρακτηριστικά κόκκινα κεραμίδια, κολλημένες στο πλαϊνό της βουνοπλαγιάς με την κάθετη τόνο που χαρακτηρίζει τα χωριά της Αμάλφι. Τα σπίτια φαίνονται να υψώνονται από την πλούσια βλάστηση, ένα θρίαμβος πράσινου, κίτρινου και πινελιών βιολέτας που περιβάλλουν τους τοίχους και τις βεράντες.

Στο βάθος, τα βουνά υψώνονται σε αποχρώσεις του μπλε και του βιολέτας, ενώ ο καλοκαιρινός ουρανός, σε έντονο γαλάζιο, ζωντανεύεται από λευκά και απαλά σύννεφα που προσδίδουν βάθος και ανάσα στη σύνθεση. Το φως είναι ζεστό και μεσογειακό, χαρακτηριστικό του μεσημεριού, και λούζει κάθε στοιχείο με μια σχεδόν απτή φωτεινότητα.

Το ύφος του Γκριμαλντί χαρακτηρίζεται από μια γενναιόδωρη, υλική και εύθυμη ζωγραφική: το χρώμα εφαρμόζεται με αποφασιστικές και παχιές πινελιές που δεν αναζητούν τη φωτογραφική λεπτομέρεια αλλά τη συναισθηματική δόνηση του φωτός και της φύσης. Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα έντονα ροζ των λουλουδιών, το ηλιακό κίτρινο των λεμονιών, το κοβάλτι μπλε της θάλασσας και το λευκό των σπιτιών δημιουργούν μια ζωντανή και αισιόδοξη χρωματική αρμονία, χαρακτηριστική της καλύτερης μεσογειακής παράδοσης μετά-ιμπρεσιονισμού.