Alessandro Padovan - BERNARD AUBERTIN

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσάντρο Παδοβάν, διάσημου σε ολόκληρο τον κόσμο για την τεχνική του Screw Art.
Το έργο κοσμείται από μια θήκη από Plexiglass.

Αυτό το έργο εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζική μονοχρωμία του Μπέρναρντ Ομπέρτιν, ερμηνεύοντας εκ νέου την γλώσσα του μέσα από την βιομηχανική ύλη.
Το απόλυτο κόκκινο – το χρώμα της ταυτότητας και του ολικού – δεν είναι εδώ μόνο επιφάνεια, αλλά ενεργειακό πεδίο. Όπως και στον Ομπέρτιν, το μονοχρωμα becomes νοητός χώρος, απόλυτη ένταση, πνευματική δόνηση. Ωστόσο, στη θέση της φωτιάς και της καύσης, συναντούμε την βίδα: μηχανικό στοιχείο, μεμονωμένο, σειριακό.
Οι βίδες emerges από το επίπεδο σαν δυναμικό ύφανσμα, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που ραγίζει τον διδιάστατο χώρο και μετατρέπει το κόκκινο σε μια επικράτεια διαπερασμένη από δυνάμεις. Αν ο Ομπέρτιν έκαιγε την ύλη για να ελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διαπερνείται, οικοδομείται. Είναι ένα αντίθετο αλλά εννοιολογικά ομογάλακτο βήμα: μια ριζοσπαστική πράξη πάνω στο μονοχρωμα.
Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύμβολο-κοινοβιακή κληρονομιά της εποχής μας. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά εμβύθιση στην εμπειρία· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα σε τάξη και ώθηση, ανάμεσα σε μηχανικό έλεγχο και συναισθηματικό πάθος.
Σε αυτή την προοπτική, το έργο εμφανίζεται ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά στην βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε εκείνη που κατασκευάζει, διατηρώντας αναλλοίωτη τη δύναμη του απόλυτου κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον πυρήνα της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της αστικής τέχνης, υπενθυμίζοντας με οπτική γλώσσα και πολιτισμικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami, και Damien Hirst.
Ταυτόχρονα, η ερευνητική τέχνη διαλόγεται με το φαντασιακό του πλούτου, τη μόδα-μύθο και τον παγκόσμιο σχεδιασμό, υπενθυμίζοντας σύμβολα γνήσια ή θεμελιώδεις μάρκες αναγνωρισμένες παγκοσμίως όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Τα έργα δεν αποτελούν αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους προαναφερθέντες καλλιτέχνες ή μάρκες, αλλά γνήσιες δημιουργίες, με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επανάληψη του καταναλωτισμού, την συμβολική αξία του бренδου και την τέχνη ως σύγχρονο πολιτιστικό αντικείμενο.
Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα περιζήτητα από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της κόνσεπτ street art και της τέχνης που εμπνέεται από τα μεγάλα εμβληματικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.