Σημαντικό νεογοττικό ευλαβικό μετάλλιο από πελτρό – Λούρδες: Η Έκσταση της Bernadette – - Κρεμαστό κόσμημα - Fine800

Importante Ιερή Νεογοτθική Μετάλλια Καστανή από Φτερό – Λορένη: Η Έκσταση της Bernadette – Τέλος του 19ου Αιώνα
Περιγραφή Εκτεταμένη
Περιβάλλον Καλλιτεχνικό: Η Αναβίωση του Γοτθικού στην Λαϊκή Πίστη
Αυτό το αντίτυπο αντιπροσωπεύει έναν σπάνιο συνδυασμό μεταξύ ιερής τέχνης και της νεογοτθικής αναβίωσης. Σε αντίθεση με τις μαζικές σύγχρονες παραγωγές, αυτό το μενταγιόν αντικατοπτρίζει την αισθητική του τέλους του 19ου αιώνα, όπου η γραμμή που ανεβαίνει και η χρήση υλικών «ευγενών φτωχών», όπως ο ψευδάτινος κράμα, εξυπηρετούσαν την ανάκληση της αυστηρότητας και της καθαρότητας του Μεσαίωνα. Η σπηλιά Massabielle δεν αποτελεί απλά φόντο, αλλά γλύφθηκε με σχεδόν αρχιτεκτονικό ρεαλισμό, χαρακτηριστικό της γεύσης της εποχής.
Ανάλυση Υλικού και Πατίνας
Το κράμα που χρησιμοποιήθηκε για αυτή τη γέφυρα παρουσιάζει υψηλή πυκνότητα, επιτρέποντας να διατηρηθούν οι άκρως λεπτομερείς λεπτομέρειες παρότι έχουν περάσει δεκαετίες.
Η Πατίνα: Το αντικείμενο δεν έχει λουστάρει για να διατηρήσει την αρχική «δέρμα» του. Ο γκρίζος-μπλού χρωματισμός και η σατινέ υφή είναι το αποτέλεσμα μιας φυσικής διαδικασίας οξείδωσης που δίνει στο τεμάχιο μια αύρα αυθεντικής ιερής του και μυστηρίου.
Αίσθηση και Βάρος: Στην αφή, το μενταγιόν αποδίδει την ευχάριστη αίσθηση «θερμότητας» και βάρους που χαρακτηρίζει παλαιές μαγνητικές ήλεκτροπλαστικές ενώσεις, διακριτικά από τα ελαφριά βιομηχανικά κράματα σύγχρονης εποχής.
Λεπτομέρειες Εικονογραφικές: «Η Συνάντηση του Θείου»
Η χάραξη αιχμαλωτίζει τη συγκεκριμένη στιγμή της εννιάτης εμφάνισης.
Η Παρθένος: Απεικονίζεται σε φυσικό αμύγαστο κέλυφος βράχου (φροντιστικό παράδειγμα στις γοτθικές νίκες), με ιερατική στάση που κυριαρχεί τη σύνθεση.
Bernadette: Η μικρή οπτασία μορφοποιείται σε μια πράξη απόλυτης παράδοσης, με ανάγλυφο που υπερβαίνει το μέγεθος του δαχτυλιδιού για να δημιουργήσει μια σκηνή σχεδόν τρισδιάστατη.

Μια φορά κι έναν καιρό, στην πολυβρωμένη καρδιά ενός καταστήματος αντίκες στο Παρίσι, ένα παλιό κουτί από μπλε βελούδο, πια ξεθωριασμένο από τον χρόνο. Μέσα του, ανάμεσα σε χρυσά κουμπιά και παλιά σκουριασμένα κλειδιά, κοιμόταν ένα μικρό μενταγιόν από κράμα. Δεν ήταν χρυσό, δεν έλαμπε, αλλά είχε ένα βάρος που φαινόταν να περιέχει αιώνες ελπίδας.
Ήταν χυτευθεί σε μια κρύα αυγή του 1890 από έναν τεχνίτη ονόματι Étienne. Του άρεσε το κράμα γιατί έλεγε ότι «υποδέχεται το φως χωρίς να το αντανακλά με υπερηφάνεια». Με σταθερό χέρι, είχε χαράξει το γοτθικό στυλ του σπηλαίου Massabielle, κάνοντας τον βράχο ζωντανό και την Παναγία Μαρία μια φιγούρα ειρήνης αιωρούμενη στον χρόνο.
Η μενταγιόν αγοράστηκε από μια νέα γυναίκα, Clara, πριν ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι προς τη Λ’Ορντ. Η Clara δεν αναζητούσε θαύμα για τον εαυτό της, αλλά για τον γιο της που δεν μπορούσε πλέον να περπατήσει. Κατά τον προσκυνήματος, κράτησε το μενταγιόν τόσο σφιχτά στα χέρια που το κράμα, ένα μαλακό και «μνημονικό» μέταλλο, άρχισε να ζεσταίνεται και να λείανε, απορροφώντας τις προσευχές της.
Λέγεται ότι, όταν επέστρεψε σπίτι, η Clara κρέμασε το μενταγιόν από τον λαιμό του παιδιού. Μια νύχτα, μια διακριτική λάμψη φάνηκε να εκπέμπεται από το αδιαφανές μέταλλο, φωτίζοντας το δωμάτιο με ένα χρώμα γκρι-ασημί. Το επόμενο πρωί, το μικρό παιδί σηκώθηκε από το κρεβάτι με τα δικά του πόδια.
Για γενιές, αυτό το μετεξέλιγμα κράματος πέρασε από χέρι σε χέρι: ταξίδεψε στις τσέπες των στρατιωτών κατά τον Μεγάλο Πόλεμο ως φυλακτό προστασίας, παρέμεινε κρυμμένο κάτω από τα μαξιλάρια ευγενικών γιαγιάδων και χαϊδευόταν στις στιγμές αμφιβολίας.
Σήμερα, αυτό το μικρό κομμάτι κράματος δεν είναι πλέον απλώς μέταλλο. Είναι ένα αόρατο ημερολόγιο καρέ, κακομηνιών, ελπίδων και πίστης. Όταν το βλέπεις κοντά, δεν βλέπεις μόνο την Bernadette γονατιστή· ακούς τη ζέστα όλων των χεριών που το κράτησαν πριν από εσένα, αναζητώντας μια δέσμη φωτός μέσα στο σκοτάδι της σπηλιάς.
Υποσημείωση: το αντικείμενο παρουσιάζει σημάδια αποχρωματισμού και φθοράς λόγω του χρόνου που το κάνουν πιο γοητευτικό