Anna Banana - “El jardín”

Αυτό το τοπίο γεννάται από το αφήγημα του Αδάμ και της Εύας, δεν απεικονίζει την αμαρτία ως βίαιη ρήξη, αλλά τη στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος γίνεται συνειδητός του εαυτού του.
Η ζούγκλα σε αποχρώσεις πράσινου και ροζ συμβολίζει τη Ζωντανή Δημιουργία, παλλόμενη, ακόμη όμορφη. Ο κήπος δεν εξαφανίζεται.
Συνεχίζει να είναι γόνιμος, συνεχίζει να είναι φως. Αλλά κάτι έχει γίνει βαθύτερο: πλέον δεν είναι αθωότητα, είναι εμπειρία.
Το ακινητοποιημένο καράβι μιλά για τη μετάβαση. Ο Αδάμ και η Εύα δεν βρίσκονται πλέον στον ίδιο εσωτερικό χώρο. Έχουν ξυπνήσει. Έχουν περάσει ένα κατώφλι. Το καράβι δεν πλέει επειδή αντιπροσωπεύει εκείνο το αιωρούμενο στιγμιότυπο στο οποίο ο άνθρωπος συνειδητοποιεί τη δική του γυμνότητα, την ευαλωτότητά του, την επιθυμία για το άπειρο.
Στο κέντρο καίει ένας ροζ ήλιος. Αυτός ο ήλιος είναι ο Θεός που παραμένει.
Όχι ως τιμωρία, αλλά ως σιωπηρή παρουσία.
Αν και ο άνθρωπος κρύβεται, το φως δεν κρύβεται.
Ο κήπος δεν κλείνει εξ ολοκλήρου, μεταμορφώνεται.
Αυτό το έργο μιλά για την πρώτη ασυνεννοησία της ανθρώπινης καρδιάς, αλλά και για το πρώτο έργο ελέους, γιατί ακόμα και μετά το λάθος, η Δημιουργία παραμένει φωτεινή.

Τεχνική: ακρυλικό και μολύβι σε καμβά