A FARELLO - Ancient Dreams

Στο «Ancient Dreams», βρισκόμαστε ενώπιον ενός έργου που δεν περιορίζεται στο χώρο, αλλά φαίνεται να επιχειρεί να επανεμφανιστεί επιδεικτικά από τα ιζήματα του χρόνου. Το γλυπτό παρουσιάζεται ως μια εκλεπτυσμένη άσκηση αισθητικής του θραύσματος, όπου η κλασικότητα δεν εορτάζεται ως στατική τελειότητα, αλλά ως ζωντανή και παλλόμενη μνήμη.
Το έργο δομείται πάνω σε έναν ισχυρό τεμαχισμό υλικού και εννοιολογικό αντίκτυπο:
• Τα Θεμέλια (Το Όνειρο): Το κάτω τμήμα είναι ένα συρμαγιά αρχαιολογικών παραπομπών. Το πρόσωπο που αναδύεται από την ακατέργαστη ύλη θυμίζει τη συνοχή των Ελληνικών θεοτήτων, αλλά αντιμετωπίζεται με μια σκόπιμα ασταθή υφή που το καθιστά παρόμοιο με εύρημα που μόλις ήρθε στο φως. Είναι το «όνειρο αρχαίο», η ρίζα που γινεται θεμέλιο.
• Ο Τορσό (Η Αλήθεια): Από τη στερεότητα της πέτρας και του μύθου υψώνεται ένα γυναικείο σώμα με μαλακές και στέρεες καμπύλες. Η μετάβαση από τη βάση προς τη μορφή είναι ρευστή, σχεδόν οργανική: η γυναίκα δεν στηρίζεται στην ιστορία, αλλά αποτελεί την άμεση εκδήλωσή της. Η επιλογή της ατελειότητας στις άκρες (η έλλειψη κεφαλής και άκρων) μετατοπίζει την προσοχή από το «ποιος» στο «τι»: όχι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά η ίδια η ουσία της γονιμότητας και της αιώνιας ομορφιάς.
Η επιλογή της πήλινης ύλης δίνει στο έργο μια απτή αισθησιακότητα.Η επιφάνεια δεν είναι λεία τεχνητά· διατηρεί αντίθετα τα ίχνη του αντίχειρα του γλύπτη, δημιουργώντας ένα παιχνίδι σκιών που μεταβάλλεται ριζικά ανάλογα με τον φωτισμό του χώρου. Σε ένα σύγχρονο πλαίσιο, αυτό το γλυπτό λειτουργεί ως «άγκυρα»: διαλύει την ψυχρότητα των γραμμών μινιμαλισμού με τη ζεστασιά της πήλης και το βάθος της ιστορίας.
Το «Ancient Dreams» είναι μια σιωπηρή συνομιλία ανάμεσα σε ό,τι ήμασταν και ό,τι συνεχίζουμε να επιθυμούμε. Ο δημιουργός καταφέρνει το δύσκο εγχείρημα να κάνει το πηλό ελαφρύ σαν νυχτερινή σκέψη. Δεν είναι μόνο ένα γλυπτό· είναι μια γέφυρα μεταξύ του μουσειακού εύρηματος και του σύγχρονου σχεδιασμού, μια υπενθύμιση ότι η ομορφιά, για να είναι σύγχρονη, πρέπει να έχει βαθιές ρίζες.
Ένα κομμάτι σπάνιας έντασης που, παρότι βρίσκεται σε μικρές διαστάσεις (23 εκ), φέρει μια εγγενή μεγαλοπρέπεια ικανή να κυριεύσει το περιβάλλον.
Antonio Fariello (1993) είναι γλύπτης και σκηνογράφος, απόφοιτος με το άριστα και τη δόξα από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας, με ειδικεύσεις στη Γλυπτική και στον Πρωταγωνιστικό Πλαστικό Σχεδιασμό για τη θεατρική σκηνή. Εκπαίδευση υπό την καθοδήγηση του Δάσκαλου Stefano Patti και μέσα από σημαντικές συνεργασίες (Isabelle Corniere, Lab Corsanini), ανέπτυξε ένα πολυδιάστατο προφίλ που συνενώνει την παραδοσιακή πλαστική τέχνη με τις ανάγκες της κινηματογραφικής και θεατρικής σκηνής. Η δραστηριότητά του περιλαμβάνει προβεβλημένες εθνικές εκθεσιακές αίθουσες, μεταξύ των οποίων η Permanente του Μιλάνου, το Palazzo Bastogi στη Φλωρεντία και η Galleria B4 της Μπολόνια. Αυτή τη στιγμή ζει και εργάζεται στο Κουνεό, συνεχίζοντας την καλλιτεχνική έρευνα ανάμεσα σε γλυπτική μνημειακού χαρακτήρα, μεταλλογραφία νομισμάτων και θεατρική σκηνογραφία.