Alberto Carlos Ayala (XX) - Apis

40x40x1,5εκ
Το έργο εξελίσσεται σαν σημείο τομής μεταξύ συμβολικής αρχαιολογίας και ζωγραφικής ύλης, συνδυάζοντας την μινωϊκή εικονογραφία ταύρου με την τοιχογραφική παράδοση της αρχαίας Πομπηΐας. Στον διάλογο αυτό ανάμεσα σε πολιτισμούς της αρχαϊκής Μεσογείου, το έργο λαμβάνει τον χαρακτήρα επιφάνειας τελετουργίας, όπου το σημάδι ενεργοποιεί μνήμη βαθιά και φορτώνονται πρωταρχική συμβολική λειτουργία.
Ο Ταύρος, κεντρικός αρχέτυπος πολλών αρχαίων πολιτισμών, εμφανίζεται σε ουσιαστική μορφή μέσω ενός περιορισμένου και δομημένου συμβόλου. Στον Μινωϊκό πολιτισμό αντιπροσώπευε ζωτική δύναμη, γονιμότητα και σχέση με το ιερό· στον αρχαίο Αιγύπτο τιμάτο ως θεϊκή εκδήλωση, ενσάρκωση ισχύος γεννητικής και αρχή προστασίας. Αυτή η πολιτισμική καταβολή συγκλίνει στο έργο, στο οποίο ο Ταύρος διαμορφώνεται ως παρούσα συμβολική ύπαρξη παγκόσμια, ικανή να διασχίσει χρόνο και γεωγραφίες διατηρώντας την ένταση του ίδιου.
Η μορφολογική συνθέση καλεί μια αρχέγονη γλώσσα, στην οποία η εικόνα και το νόημα συμπίπτουν και το σημάδι λαμβάνει ενεργο βαθμό. Η ζωγραφική επιφάνεια χτίζεται μέσω ενός συμπαγούς και ζωντανού χρωματικού πελάγους, κυριαρχούμενου από αποχρώσεις του κόκκινου που καλούν τις μήτρες χρωμάτων της τοιχογραφίας της Πομπηίας. Το χρώμα ενεργεί ως ύλη ζωντανή, κρατάει φως, απορροφά το χρόνο και δημιουργεί έναν νοητικό χώρο συνεχόμενο μέσα στον οποίο το σύμβολο εμφανίζεται με διαύγεια και συγκέντρωση.
Στην παράδοση του αρχαίου κόσμου, η απεικόνιση του Ταύρου συνδεόταν με ιερή και τελετουργική λειτουργία: σταθερή, κωδικοποιημένη εικόνα, φορέας κοινών και αναγνωρίσιμων νοημάτων. Στην άρθρωση της σύγχρονης και μεταμοντέρνας τέχνης, το ίδιο αρχέτυπο διαβαίνεται ως πεδίο μετασχηματισμού, όπου το σημάδι απελευθερώνεται από την αφηγηματική ανάγκη και εστιάζει στην ενέργεια, στη δομή και στην αντίληψη. Το έργο εντάσσεται σε αυτή τη μετάβαση, διατηρώντας την αρχική συμβολική πυκνότητα και μεταφράζοντάς την σε μια ουσιαστική και επίκαιρη γλώσσα.
Η εργασία προέρχεται από μελέτη τεχνικών και παλαιών χρωστικών, ερμηνευμένη μέσω μιας σύγχρονης πρακτικής που χρησιμοποιεί σύγχρονα και αβλαβή υλικά. Αυτή η επιλογή διαμορφώνει μια γέφυρα ανάμεσα στη διατήρηση και τη μεταμόρφωση, επαναφέροντας τη ζωγραφική ως τόπο πολιτισμικής συνέχειας και γλωσσικής ανανέωσης.
Η σύνθεση οργανώνεται σύμφωνα με μια κεντρική και μετρημένη δομή, στην οποία το σημάδι του Ταύρου σχετίζεται με ένα εσωτερικό περίγραμμα που θυμίζει τη «αρχιτεκτονική» διάσταση της τοιχογραφίας. Αυτός ο δομικός μηχανισμός δημιουργεί έναν χώρο συγκέντρωσης και ισορρίας, ενισχύοντας τη contemplative φύση του έργου.
Το έργο εντάσσεται ορθά μέσα σε μια έρευνα που ερευνά τη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο, τη φύση και το σύμβολο, ευθυγραμμισμένο με μια οπτική όπου η εικόνα γίνεται τόπος σύνδεσης και φύλαξης του εσωτερικού και εξωτερικού τοπίου. Στην προοπτική αυτή, η ζωγραφική διαμορφώνεται ως χώρος συγκέντρωσης και αντίστασης, ικανός να αποφύγει τη σύγχρονη διάσπαση και να επαναφέρει το έ gesture σε μια αρχική διάσταση της σκέψης.
Για διαύγεια μορφής, συνοχή εννοιολογική και ικανότητα ενεργοποίησης αρχέτυπικού φαντασιακού μέσω μιας βασικής γλώσσας, το έργο τοποθετείται φυσικά σε ένα συλλεκτικό πλαίσιο που προσέχει τη σύγχρονη έρευνα και διαλογίζεται με τη ιστορική μνήμη.