Bachibouzouk (1977) - Warhol vs Banksy vs Hirst

Εξαιρετική δουλειά του βρυξελλιώτη καλλιτέχνη Bachibouzouk.

Σε αυτή τη σειρά, ο βρυξελλιώτης καλλιτέχνης Bachibouzouk παίζει πελώριος με την ιστορία της τέχνης σαν ένα παιδί πολύ περιέργο που θα είχε βρει ένα μουσείο και μια μπογιά σε σπρέι. Μέσα από αυτά τα « Tomato Soup Can », orchestrεί μια χαρούμενα απίθανη σύγκρουση ανάμεσα σε τρεις γίγαντες της σύγχρονης τέχνης: Warhol, Banksy και Hirst. Ένας ποπ τρικεντρισμός, αστικός και κλινικός, τριμμένος στη μύτη του αεροψεκασμού, όπως μόνο ο Bachibouzouk ξέρει να κάνει.

Το σημείο εκκίνησης, προφανώς, είναι η αφίσα του Banksy, που ο ίδιος αποτελεί ήδη μια ευφυής υπενθύμιση (ή μια υπόδειξη της υπόδειξης) στην εμβληματική Campbell’s Soup του Andy Warhol. Ο Bachibouzouk μπαίνει σε αυτήν σαν ο τέταρτος μυώτης, αλλά οπλισμένος όχι με σπαθί, αλλά με κουκκίδες — αυτά τα φημισμένα ομοειδή σημεία του Damien Hirst, που τοποθετεί με φροντίδα πάνω σε κάθε κονσέρβα. Το αποτέλεσμα: ένας διάλογος ανάμεσα σε τρεις αισθητικές, από τις οποίες καμία δεν ζητούσε συνομιλητή… και όμως, μαζί, αρχίζουν να μιλούν, δυνατά, και ακόμα να γελούν.

Τα σπρέι, με επιμέλεια επιλεγμένα σε μια ζωηρή παλέτα, έρχονται να αμφισβητήσουν την υπερβολικά ήσυχη κληρονομιά των εργαστηρίων. Κάθε χρώμα φαίνεται να proclaim: «Και αν η σύγχρονη τέχνη σταματούσε να παίρνει τον εαυτό της τόσο στα σοβαρά για τρία λεπτά;»
Αλλά πίσω από το χιούμορ, μια πραγματική σκέψη: ο Bachibouzouk διερευνά την επανάληψη βιομηχανίας των εικονών της τέχνης. Τι γίνεται όταν ένα σύμβολο αντιγραφεί, ύστερα αντιγραφεί και πάλι την αντιγραφή, και ύστερα επαναχρωματιστεί πάνω στις ίδιες τις αναφορές που έχουν ήδη απορροφηθεί; Ίσως κάτι πιο ειλικρινές: ένα έργο που αποδέχεται ότι δεν γεννήθηκε μόνο του, αλλά μέσα σε έναν πολιτισμικό θόρυβο, ένα καρναβάλι εικόνων και κουλουμπιών.

Δημιουργώντας υπερανάλυση αυτών των επιπέδων αναφορών, ο καλλιτέχνης μεταμορφώνει τη κονσέρβα — ένα καθημερινό αντικείμενο, σύμβολο κατανάλωσης, ποπ ειδωλόλατρεία — σε μια μεταφορά της εποχής μας, που είναι κορεσμένη: όλα έχουν ήδη δει, μιξαριστεί, απομαγευθεί… και παρ’ όλα αυτά, χάρη σε μια μοναδική χειρονομία (και ορισμένα καλά σπρέι), κάτι νέο ξεφυτρώνει. Κάπως σαν να, με τον κόπο να γυρίζεις σε έναν μουσείο καθρεπτών, να αρχίζεις να βλέπεις το ίδιο σου το είδωλο.

Με πολύ πνεύμα, μια δόση ανυποταξίας και μια χαρούμενη διαύγεια, ο Bachibouzouk μας υπενθυμίζει ότι η τέχνη μπορεί να είναι πάνω απ’ όλα ένα παιχνίδι: ένα σοβαρό παιχνίδι, ναι, αλλά ένα παιχνίδι ούτως ή άλλως. Και σε αυτό το παιχνίδι, τα Tomato Soup Can είναι τα κομμάτια που ανοίγουν όλες τις πόρτες.