Barberot Sylvain - suspended spaces

Αυτό το έργο είναι ένα καλούπι του προφίλ/του μπρούτζου μου που έχει γίνει από πολυουρεθανικό αφρό και καλύπτεται από ένα πέπλο μαύρου υφάσματος. Αναφέρεται στη ιταλική γλυπτική του τέλους του 18ου αιώνα. Αυτά τα έργα, συχνά σε μάρμαρο, αποτυπώνουν γυναικείους σώματι ολόκληρα καλυμμένα με εξαιρετικά συγκλονιστική ακρίβεια.

Ένα έργο τέχνης είναι από τη φύση του μια ματαιότητα. Αντικατοπτρίζει την επιθυμία του καλλιτέχνη να αντικειμενοποιηθεί για να επιβιώσει στο πέρασμα του χρόνου και απαντά στη ματαιότητα της ιδέας του δημιουργού-θεϊκού καλλιτέχνη. Η μνήμη δεν είναι παγωμένη· παραμένει να έρθει χωρίς ποτέ να στερεωθεί σε ένα άπειρο. Η εξαφάνισή της είναι η μόνη της διέξοδος.
Αυτό το έργο πρέπει να κρεμαστεί στον τοίχο.

Διεθνής καλλιτέχνης, του οποίου η δουλειά στηρίζεται στη διχοτομία που υπάρχει ανάμεσα στη μνήμη και τη λησμονιά. Η μνήμη κατά τη γνώμη μου είναι το απαραίτητο στοιχείο που συνδέει το σώμα μας με τον κόσμο. Ωστόσο, ενώ ο πολιτισμός μας προσπαθεί να χαράξει την ιστορία με καλέμι, εγώ επιδιώκω να καταστείλω, να αποδομήσω, ακόμη και να διαγράψω τη δική μου μνήμη. Μεγάλη επιχείρηση η άσκηση της λησμονιάς…
Το σώμα δεν είναι παρά η στήριξη αυτής της μνήμης στην οποία εξαρτάται, ή ακόμα και χρειάζεται. Την οικοδομεί, τη μοντελοποιεί και τη μετασχηματίζει. Και αν η ανάμνηση μεταφράζεται από τα ελληνικά ως ανάβαση της μνήμης, για μένα την καταδιώκω ώστε να απομακρυνθώ καλύτερα από αυτήν.