Baptiste Laurent - Avatar tree

"Avatar tree", XXL, 99x150εκ, 2018 ακρυλικό και χρωστικές σε καμβά
Υπογεγραμμένο από την πίσω πλευρά, αποστέλλεται τυλιγμένο.

Serie (En)tropicos/
Οι μέρες επαναλαμβάνονται. Κάποιοι μήνες πριν ζήσαμε
μία ασυνήθιστη στιγμή. Ο χώρος μας είναι μικρός και
ο χρόνος μακρύς. Υπερφορτισθήκαμε από την έλλειψη χρόνου,
αλλά τώρα μας εκπλήσσει η υπερβολή. Ένα
εσωτερικό gesture, ένα νέο ορίζοντας, όπου
πλησιάζουμε τη φαντασία μας. Η περιπλάνηση της αλλαγής, ένα
απαύγασμα πρωτοφανές ζητά «τι τώρα»;
Ο Μπαπιστ έχει χρησιμοποιήσει αυτό το ντόστιοπιανό τοπίο για να δημιουργήσει
άλλο αυγή, μια νέα αυγή. Η κατασκευή αυτών των
πινακών απορρέει από την ανάγκη να ανανεωθεί ο τοπία,
από μια επιθυμία για ξεχασμένη φύση. Να την ανακαλύψουμε ξανά, να
την επαναφέρουμε στη ζωή.
Το κίνητρο για αυτή τη συμβίωση βρίσκεται στην ιστορία του ανθρωπολόγου και ιδρυτή
του δομισμού, Κλωντ Λεβί-Στρος: το 1935, ο Λεβί-Στρος
αναχώρησε αναζητώντας μια αυθεντική, καθαρή Βραζιλία, εξοπλισμένη
με μια άγρια ενέργεια και μια μοναδική φύση.
Ο συγγραφέας του "Tristes Tropiques" είχε μερικώς εκπληρώσει
τις προσδοκίες του από το ταξίδι. Ο πόνος του παρουσιάζεται σε ένα απόσπασμα κειμένου με προφητικό
υπόβαθρο: «Σε μερικούς αιώνες, σε αυτόν τον ίδιο χώρο,
άλλος ταξιδιώτης, εξίσου απόγνωτος με εμένα, θα θρηνήσει
τη εξαφάνιση αυτού που θα μπορούσα να είχα δει και που μου διέφυγε». Θύμα δύο ασθενειών, όλα όσα βλέπω με πονάνε, και κατηγορώ τον εαυτό μου αμείλικτα που δεν
είδα αρκετά δυνατά.
Σαν ταξιδιώτης, οι εικονίσεις en)tropical του Μπαπιστ τον οδηγούν
να βρει έναν τόπο όπου μπορεί να επαναφέρει τη ζωτικότητά του.
Ίσως αυτά τα είδη δεν υπάρχουν, ίσως αυτά τα ειδυλλιακά τοπία δεν υπήρξαν ποτέ. Αλλά το παράθυρο
που ανοίγει ο Μπαπιστ επιτρέπει τον αέρα που δεν μπορούμε πια
να αναπνεύσουμε σήμερα. Ο Μπαπιστ μας προσφέρει μια ουτοπία· μέσα από τις κινήσεις του προτείνει μια αλλαγή παραδείγματος, μια εφικτή οικολογία. Για τους Έλληνες, η λέξη εντροπία είχε δύο
σημασίες: εξέλιξη και μεταμόρφωση. Για φυσικούς,
είναι μια μέτρηση της αταξίας ενός συστήματος. Αναγνωρίζοντας την αταξία, τη μεταμορφώνουμε.

Ο Μπαπιστ Λοράν (1980, Ναντ) είναι οπτικός καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται
στη Μαδρίτη και στο Παρίσι.
Έχει εκθέσει σε διάφορους καλλιτεχνικούς και πολιτιστικούς θεσμούς,
συμπεριλαμβανομένου του Γαλλικού Ινστιτούτου της Μαδρίτης, το Παλάτι ντε Τόκιο, τη Γκαλερί
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Το παραδοσιακό του μέσο είναι η ζωγραφική, αλλά εργάζεται και σε γλυπτική
και αναπτύσσει προγράμματα με ισχυρή λογοτεχνική, κοινωνική και
ανθρωπολογική διάσταση.
Στις τελευταίες του δημοσιεύσεις και εκθέσεις, «Conversaciones y
puñetazos», «Mauvaises Tournures», «Bajo el Mismo Mar» και «Exit»,
έχει επανειλημμένως πειραματιστεί με συνεργατικές δημιουργικές εργασίες
με άλλους οπτικούς καλλιτέχνες και λογοτέχνες.
Ως αντι-ακαδημαϊκός και εκλεκτικός καλλιτέχνης, του αρέσει να συνκρίνει
στυλ ζωγραφικής, ελίσσεται μεταξύ νεο-φιγούρας αφήγησης, γραφικής
ζωγραφικής και εξπρεσιονιστικής αφαιρετικότητας.
Ιδρυτής του κοινού στούντιο «Latolier» στη συνοικία Usera της Μαδρίτης, διευθύνει μια δυναμική κοινότητα ισπανών και διεθνών οπτικών
καλλιτεχνών.