Tristan Mottier - Ancré

Περιγραφή του έργου:

Στην πρώτη γραμμή, ένα παχύ, παγωμένο καλώδιο αγκύρωσης, σημαδεμένο από αλάτι και τον χρόνο, ξεκουράζεται πάνω σε μια φουρνιστή γέφυρα από ξύλο.
Κάθε ίνα αφηγείται τη zircon? (Note: avoid incorrect) προσπάθεια, την αναμονή, την αντίσταση.
Το ξύλο είναι ραγισμένο, γυαλισμένο από τον καιρό, τραχύ, σαν να έχει στιλβωθεί από χρόνια καταιγίδων και σιωπών.

Μπροστά του, ένα παλιό αλιευτικό πλοίο, σταθερά αγκυρωμένο, φαίνεται να έχει παγώσει ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Η καρίνα φέρει τα ίχνη του οξειδωμένου σίδηρου, των κρούσεων, διαδοχικών επισκευών.
Ένα θερμό φως αναδύεται από την καμπίνα, αντίθεση ευαίσθητη με το κρύο ορυκτό των χιονισμένων βουνών που περικυκλώνουν τη σκηνή.

Ο ουρανός είναι βαρύς, σχεδόν ακίνητος.
Το νερό είναι βαθύ, ήσυχο, ελεγχόμενο.
Τίποτα δεν κινείται και όμως όλα είναι φορτισμένα με εσωτερική ένταση.

Αυτή η εικόνα δεν μιλά για αναχώρηση, αλλά για επιλογή.
Αυτή της παραμονής.
Την ύπαρξη που βυθίζεται.

Χαρακτηριστικά:

• Τυπώματα: μόνο 30 αντίτυπα - 3/30
• Διαστάσεις: 60 × 40 εκ
• Αριθμός έργου: 72 53 68
• Φωτογραφία αριθμημένη και χειρόγραφα υπογεγραμμένη από τον καλλιτέχνη
• Καλλιτέχνης: Tristan Mottier
• Επιμελημένη παράδοση, έργο προστατευμένο με φροντίδα

Σημείωμα του καλλιτέχνη:

Πάντα με γοήτευαν αυτά τα πλοιάρια.
Με τα σκάτω αλυσίλων, τα αγκύρια, το πατιναρισμένο, λουζεριασμένο μέταλλο.
Μου αρέσει το ξύλο σημαδεμένο από τον χρόνο, τα υλικά που έχουν ζήσει.

Υπάρχει σε αυτά τα μέρη μια πολύ ιδιαίτερη οσμή.
Ένα μείγμα υγρασίας, ζεστού ξύλου, μετάλλου, λίγο σαν την οσμή ενός παλιού αυτοκινήτου, καθίσματα, πλαστικό, κάτι οικείο και καθησυχαστικό.

Πρόκειται για σκληρούς τόπους, μερικές φορές εχθρικούς.
Αλλά υπάρχει πάντα ανθρώπινο στοιχείο.
Χέρια που δούλεψαν, επιδιόρθωσαν, περίμεναν.

Αυτά τα πλοία δεν είναι όμορφα με τη σύγχρονη έννοια.
Είναι αληθινά.
Και ακριβώς αυτό ψάχνω.

Τristan Mottier