Giulio D'Anna (1908-1978) - Madonnina

Giulio D’Anna — Η Παναγίτσα, 1933

Έλαιο σε ξύλο, 55 × 35 εκ
Υπογεγραμμένο και χρονολογημένο στο μπροστινό και στο πίσω μέρος

Σπάνια έργο του Giulio D’Anna (Villarosa, 1908 – Μεσσήνη, 1978), ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές του Σικελικού Υφορισμού, φιλοτεχνημένο το 1933 και με τίτλο Η Παναγίτσα.

Το έργο, εκτελεσμένο με λάδι σε ξύλο, απεικονίζει μια Παναγία με Θείο Βρέφος επαναπροσδιορισμένη με όρους φουτουριστικού και αερογραφικού ύφους. Το γυναικείο πρόσωπο με δάκτυλο-κρινοειδές ακτινοβολεί σε όρθια στάση, ενώ κρατά το Θείο Βρέφος, επίσης ακτινοβολούν. Οι μορφές δομούνται μέσα από ευρείες πράσινες, μπλε και γαλαζωπές επιφάνειες, με συνθετικές μορφές, καμπύλες γραμμές και φωτεινούς γεωμετρικούς σχηματισμούς. Ολόκληρη η σύνθεση είναι ενταγμένη μέσα σε ένα μεγάλο σταυρό που καταλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη την επιφάνεια της σανιδος.

Στο κατώτερο μέρος ερίζεται ένας πράσινο-κίτρινος γήινος σφαγιάκος, πάνω στον οποίο διακρίνεται η σιλουέτα μιας εκκλησίας, οριοθετημένη με κίτρινο περίγραμμα. Στο φόντο διακρίνονται αραιώσεις τοπίου θαλασσινού, πιθανώς αναφερόμενες στην μορφολογία του Στενού της Μεσσήνης και των ακτών της Σικελίας και της Καλαβρίας. Το έργο είναι υπογεγραμμένο και χρονολογημένο κάτω αριστερά: «GIULIO D’ANNA 1933 XI», με αναφορά στον ενδέκατο χρόνο της φασιστικής εποχής.

Το έργο τεκμηριώνεται στην μονογραφία της Virginia Buda, «Ένας καθαρός και χαρούμενος ζωγράφος». Giulio D’Anna στη Μεσσήνη ανάμεσα στον Υφορισμό και τον Αστρατισμό, Μεσσήνη, 2006, όπου εμφανίζεται ως καταχώρηση αριθ. 21, πλάκα VII. Επιπλέον, τεκμαίρεται στο Αρχείο των Σικελικών Υφοριστών ως αυθεντικό έργο του Giulio D’Anna.

Ιστορικο-καλλιτεχνικά, Η Παναγίτσα ανήκει στον θύλακα του ιερού της παραγωγής του D’Anna και τοποθετείται στο κλίμα του αερογραφικού φουτουρισμού και της ιερατικής τέχνης φουτουριστικήςaxi των αρχών της δεκαετίας του ’30. Το έργο διαλογίζεται με αντίστοιχα παραδείγματα των Fillìa και Enrico Prampolini και προαναγγέλλει ή συνοδεύει την έρευνα που διεξήγαγε ο D’Anna στο επόμενο έργο Madonnina dell’Aria του 1934.

Στο πίσω μέρος υπάρχουν εγγραφές με πινέλο και μαύρη χρωστική:
GIULIO D’ANNA
“MADONNINA”
1933
VIA XXVII Luglio, 189 ΜΕΣΣΙΝΑ

Η σανίδα επίσης διατηρεί γραφικά αποτυπώματα, σημάδια μολυβιού και μια τυπωμένη αρίθμηση “511”.

Προέλευση

Το έργο προέρχεται από οικογένεια της Μεσσήνης συνδεδεμένη με την παραγωγή καλλιτεχνικής και διακοσμητικής ιερής τέχνης. Σύμφωνα με την τεχνική αναφορά, ο πίνακας θα μπορούσε να έχει παραδοθεί απευθείας από τον Rosario Genitore ή από κάποιον κληρονόμο του. Ο Genitore δραστηριοποιήθηκε στη Μεσσήνη στο πλαίσιο παραγγελιών για το Νεκροταφείο Monumentale και για τη διακόσμηση εκκλησιών που υψώθηκαν κατά τη διάρκεια της ανοικοδόμησης μετά τον σεισμό του 1908.

Το έργο έχει διατηρηθεί γονιμόντας για γενιές στην ίδια οικογένεια και διατηρήθηκε ως οικιακή βέρα εικόνα.

Κατάσταση διατήρησης

Η επιφάνεια του ζωγραφικού έργου παρουσιάζεται συνολικά σε καλή κατάσταση, με ακόμη ζωντανές και ευανάγνωστες χρωματικές αποχρώσεις. Υπάρχουν ήπιες ίχνη ρωγμών κατά μήκος του κεντρικού άξονα του πίνακα.

Το ξύλινο στήριγμα, από φτελιά, φέρει στο πίσω μέρος οπές από προφανή προσβολή από ξυλοφάγους, με ορισμένες μικρές ελλείψεις κατά μήκος του περιμετρικού, ιδίως στις γωνίες. Συνιστάται επομένως ανάγκη συντηρητικής παρέμβασης στο στήριγμα.

Το έργο βρίσκεται επί του παρόντος ενσωματωμένο σε κορνίζα όχι αυθεντική, που έχει προστεθεί στις τελευταίες δεκαετίες.

Τεχνικά στοιχεία
Πολιτεία: Giulio D’Anna
Τίτλος: Η Παναγίτσα
Έτος: 1933
Τεχνική: λάδι σε σανίδα
Διαστάσεις: 55 × 35 εκ
Υπογραφή: υπογεγραμμένο και χρονολογημένο στο μπροστινό και στο πίσω μέρος
Βιβλιογραφία: Virginia Buda, «Ένας καθαρός και χαρούμενος ζωγράφος». Giulio D’Anna στη Μεσσήνη ανάμεσα σε Υφορισμό και Αστρατισμό, Μεσσήνη, 2006, καταχώρηση αριθ. 21, πλάκα VII
Αρχείο: Αρχείο των Σικελικών Υφοριστών
Καταστάσεις: καλές συνθήκες της ζωγραφικής επιφάνειας· το ξύλινο υπόβαθρο χρειάζεται σταθεροποίηση/συντήρηση

Η εξαγωγή του έργου υπόκειται στην εθνική ιταλική νομοθεσία.