Κιάλια - 1930-1940

Είναι δύο κιάλια που διατηρούν όλη τη αξιοπρέπεια των οπτικών οργάνων της πρώτης μισής του 20ού αιώνα, όταν η μηχανική αντοχή και η λειτουργικότητα συμβάδιζαν με μια αισθητική σχεδόν χειροποίητη. Και τα δύο αποπνέουν αυτή τη ευγενική φθορά που αφήνουν μόνο οι δεκαετίες: το leather/δέρμα από τη χρήση, τη πατίνα που αποκτά το μέταλλο όταν έχει συντροφεύσει κάποιον σε ταξίδια, παρατηρήσεις ή υπηρεσία.

Το ζευγάρι στα αριστερά, πιο σκούρο και με επικάλυψη που θυμίζει γήρανση του δέρματος, φέρνει εκείνο το αίσθημα στρατιωτικού εξοπλισμού ή πολιτικής εξερεύνησης μεταξύ δύο πολέμων: συμπαγές, στιβαρό, με κεντρική εστίαση που φαίνεται ακόμα πρόθυμο να υπακούσει. Οι περιοχές όπου το υλικό έχει εξομαλυνθεί αποκαλύπτουν τη χέρι που το στήριξε, την συνεχή τριβή της πραγματικής ζωής.

Το δεξί, με τη πράσινη πατίνα του, μαρτυρά εξαρτήματα από ορείχαλκο ή μπρούντζο που οξειδώθηκαν αργά, δημιουργώντας αυτήν την ανοιχτή επιφάνεια που χαρακτηρίζει τα αντικείμενα που έχουν ζήσει σε υγρά περιβάλλοντα ή έχουν περάσει μακρύς χρονικά περίοδοι αποθηκευμένα. Ο σχεδιασμός του είναι ελαφρώς πιο στυλιζαρισμένος, αλλά εξίσου λειτουργικός: κύλινδροι με καλές αναλογίες, εμφανής βίαιη κίνηση, μια κεντρική εστίαση που μιλά για μηχανική ακρίβεια περισσότερο από αισθητικό εκλεπτυσμό.

Μαζί συνθέτουν έναν μικρό διάλογο ανάμεσα σε δύο εποχές κοντινές αλλά όχι ταυτόσημες: ο ένας πιο σπορ και χρηστικός, ο άλλος με μια θαλασσινή νότα λόγω οξείδωσης. Και οι δύο μεταδίδουν αυτή την ελκυστική αίσθηση των παλαιών οπτικών οργάνων: ο συνδυασμός επιστήμης, περιπέτειας και χρόνου που συσσωρεύεται σε κάθε επιφάνεια.

Αποστολή με επίδοση και καλή συσκευασία.