Pippo - The Piano’s Blue Ache

Ο Μπλε Καημός Του Πιάνου
Πίσω μου, τα πλήκτρα του πιάνου κρατούν την αναπνοή τους, σκονισμένα και σκοτεινά. Δεν μπορώ να φέρω τον εαυτό μου να παίξω τα νοήματα που μοιραζόμαστε κάποτε· η μελωδία θα συντρίψει μόνο το εύθραυστο γυαλί αυτού του απογεύματος. Κοιτώ τον ορίζοντα, την πλάτη μου στις ιβουριώδεις σκιές του ελεφαντόδοντου. Το άρωμα του γιασεμιού από τις γλάστρες είναι υπερβολικά γλυκό, μια σκληρή υπενθύμιση του πώς γελούσαμε κάποτε. Τώρα, η μουσική είναι απλώς ένας κούφιος κραδασμός στo στήθος μου, ένας μπλε καημός που ποτέ δεν σβήνει εντελώς.

* Διαστάσεις: 100 × 75 × 2,5 εκ. (Ύψος × Πλάτος × Βάθος)
* Μέσο: Αρχικό λάδι σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Μοναδικό, ένα από ένα πρωτότυπο έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο κάδρο (έτοιμο για κρέμασμα).
* Πλαισίωση: Χωρίς πλαίσιο (οι πλευρές έχουν ζωγραφιστεί, δεν περιλαμβάνεται εξωτερικό κάδρο)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος· περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Μεταφορικά: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη:

Ο Pippo (γεννημένος στη Μόντσα) δημιουργεί έργα που πλέκονται στην ήσυχη πεδιάδα ανάμεσα στην γεωμετρική αφαίρεση και τον σουρεαλισμό. Αφήνοντας μια επιτυχημένη καριέρα στον γραφιστικό σχεδιασμό για να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήρεμες ακτές της λίμνης Ματζόρε. Το υπόβαθρό του είναι εμφανές στις συνθέσεις του—αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—όμως μαλακώνονται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια βυθιστική πράξη. Αλληλεπιδρά με τα θέματα γράφοντας αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο ενεστώτα, βήμα νοερά μέσα στον καμβά για να βιώσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται προσωπικά σε αυτούς τους κόσμους, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό στην ερμηνεία. Οι φιγούρες του, αν και κομψά ενδεδυμένες, συχνά δεν έχουν πρόσωπα. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεατή να μπει στη σκηνή και να ζήσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο ορίζει και τον καλλιτέχνη. Μετριοπαθής και ενδοσκοπικός, γράφει ιδιωτικά και προτιμά τους καμβάδες του να μιλούν. Διατηρεί κανένα ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που βρίσκεται στο έργο του.

Χρησιμοποιώντας μια παλέτα διακριτικών, ατμοσφαιρικών τόνων, διακοπτόμενων από αποφασιστικά χρώματα, ο Pippo τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι ζωγραφιές του—γεμάτες σιωπηλά ζώα, κοφτές σκιές και λαμπρό φως—δεν είναι μόνο εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες λαχτάρας και χάρης.