Pippo - Fading into the Foam

Σβήνομαι στον Αφρό
Στέκομαι όπου ο αλμυρός αέρας γεύεται σαν παλιά γράμματά. Το φόρεμά μου έχει το χρώμα ενός χειμερινού ουρανού, απαλό και αδύναμο απέναντι στις παλίρροιες. Κάθε κύμα τραβά λίγο ακόμη τη σκιά μου προς το βαθύ. Γίνομαι ο ομίχλη, ένα απαλό θάμπωμα μπλε και λευκό. Οι βράχοι είναι κρύοι κάτω από τα τακούνια μου, αμείλικτοι, ενώ διαλύομαι. Περιμένω μια φωνή που ο άνεμος έχει ήδη κλέψει. Είμαι μόνο μια ανάμνηση ενός κοριτσιού που κάποτε ήξερε πώς να διατηρήσει την ενότητα του εαυτού της.

* Διαστάσεις: 100 × 75 × 2,5 εκ. (Ύψος × Πλάτος × Βάθος)
* Μέσο: Ακρυλικό σε επαγγελματικής ποιότητας καμβά
* Έκδοση: Μοναδικό, πρωτότυπο έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο για κρεμαστή τοποθέτηση).
* Κάδρο: Ανοιχτό (οι πλευρές είναι ζωγραφισμένες, δεν περιλαμβάνεται εξωτερικό πλαίσιο)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος· περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Logistics: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη:

Ο Pippo (γεννημένος στη Μόντσα) δημιουργεί έργα που πλοηγούνται στο ήσυχο τοπίο ανάμεσα στη γεωμετρική αφηρημένη τέχνη και τον σουρεαλισμό. Αφήνοντας πίσω μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφιστικό σχέδιο για να αφοσιωθεί πλήρως στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήρεμες ακτές της λίμνης Ματζόρε. Το παρελθόν του διακριτικά διαφαίνεται στις συνθέσεις του—αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—αλλά μαλακώνονται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που μοιάζει με ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια εμβυθιστική πράξη. Αλληλεπιδρά με τα υποκείμενά του γράφοντας αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο ενεστώτα, μπαίνοντας διανοητικά στον καμβά για να ζήσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται προσωπικά σε αυτούς τους κόσμους, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό σε ερμηνεία. Οι φιγούρες του, παρότι κομψά ντυμένες, συνήθως δεν έχουν πρόσωπα. Αυτή η ανωνυμία αποτελεί πρόσκληση: διασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να είναι ο καθένας», επιτρέποντας στον θεατή να μπει στη σκηνή και να κατοικήσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο ορίζει και τον καλλιτέχνη. Απομονωμένος και εσωστρεφής, γράφει ιδιωτικά και προτιμά τα καμβά του να μιλούν. Διατηρεί κανένα ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα κοινωνικά μέσα για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που βγαίνει από το έργο του.

Με μια παλέτα λεπτών, ατμοσφαιρικών τόνων σηκώμενων με αποφασιστικά χρώματα, ο Pippo τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομείας. Οι ζωγραφιές του—γεμάτες σιωπηλά ζώα, αιχμηρές σκιές και λαμπερό φως—δεν είναι μόνο εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες γι’ επιθυμία και χάρη.