Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN 2.0

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσσάντρο Παδοβάν, διάσημου παγκοσμίως για την τεχνική του Screw Art.
Το έργο κοσμείται με μια θήκη από φ Plexiglass.

Το έργο αυτό εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζοσπαστική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, επαναπροσ interpreting τη γλώσσα μέσα από την βιομηχανική ύλη. Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολοκληρωτικής κατάκλισης – δεν αποτελεί εδώ απλώς επιφάνεια, αλλά ενεργειακό πεδίο. Όπως ο Aubertin, η μονοχρωμία μετατρέπεται σε νοητικό χώρο, σε απόλυτη ένταση, σε πνευματικό ρυθμό. Ωστόσο, αντί για φλόγα και καύση, βρίσκεται η βίδα: μηχανικό, μιαρ opmerkingen ρυθμίσιμη, σειριακή.
Οι βίδες αναδύονται από την επιφάνεια ως δυναμικό ύφανισμα, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που ραγίζει τη διδιάστατη επιφάνεια και μεταμορφώνει το κόκκινο σε ένα τοπίο διαβατό από δυνάμεις. Αν ο Aubertin έκαιγε την ύλη για να απελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διαπερνάται, οικοδομείται. Είναι ένα αντίθετο αλλά μορφολογικά συγγενές χέρι: μια ριζική πράξη πάνω στη μονοχρωμία.
Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά εμβυθιστική εμπειρία· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα στη τάξη και την ώθηση, ανάμεσα στον μηχανικό έλεγχο και τον συναισθηματικό παλμό.
Σε αυτή τη προοπτική, το έργο θέτει τον εαυτό του ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά στη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε εκείνη που οικοδομεί, διατηρώντας αδιαπραγμάτευτη τη δύναμη του απόλυτου κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στα μονοπάτια του Pop Art, Screw Art, της αφηρημένης τέχνης και της αστικής τέχνης, καλώντας με οπτική γλώσσα και πολιτισμική επίδραση το έργο σπουδαίων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami, και Damien Hirst.
Ταυτόχρονα, η καλλιτεχνική έρευνα διαλόγεται με τη φαντασία του πλούτου, της εικονικής μόδας και του παγκόσμιου design, μεταφέροντας συμβολισμούς ιερού και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπές δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό ύφος που αντικατοπτρίζει κριτική και μια επανερμηνεία του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτισμικού αντικειμένου της σύγχρονης κουλτούρας.
Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα αγαπητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, του πολυτελούς Pop Art, της концепτικής street art και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εικονικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.