Anton Kaestner - #348 - XL - " Index ".

#348 - XL - "Index".
Μοναδικό κομμάτι, πρωτότυπη δημιουργία του Anton Kaestner, απευθείας από το παρισινό στούντιο.

Σπρέι ακρυλικής μπογιάς σε Plexiglas πλάκα 3mm.
Αυτός ο πίνακας δεν είναι εκτύπωση. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο έργο ζωγραφισμένο σε πολλαπλά στρώματα, με λαμπερή επιφάνεια «glossy» που προσεγγίζει την επίδραση ρητίνης και είναι μοναδική.

Διαστάσεις: Ίντσες 34,3 × 24,2 × 0,12 / cm 87 × 61,5 × 0,3 χωρίς πλαίσιο.
Ο πίνακας παραδίδεται χωρίς πλαίσιο.
Πλαίσιο ποιότητας μάρκας γερμανικής Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά 34 ή 34N (Ίντσες 0,23 × 1,38 / cm 0,6 × 3,5) συνιστώμενο και διαθέσιμο κατά την αποστολή με επιπλέον χρέωση 150€.

Το έργο φέρει την υπογραφή του από την πίσω όψη.
Ένα Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας το συνοδεύει.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλεια.

Ο Anton Kaestner είναι Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με έδρα το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε ολόκληρη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη έκθεση - Λωζάνη Beaulieu 7/10 Μαΐου 2026.

"Βιογραφία

Γεννημένος στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιβαλλόμενος από την φυσική ομορφιά και την πολιτιστική πλούσια της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμιόταν στην οικογένειά μου, και ήταν ο πρόσφατος παππούς μου, ένας τεχνίτης και καλλιτέχνης, που άσκησε την επιρροή του, φυτεύοντας τον σπόρο για τη μελλοντική πάθηση της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε σημειωματάρια A4 και στη συνέχεια A3. Αρχικά ελκύθηκα από τη μη-εικονογραφική ζωγραφική και τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό. Με τον καιρό, και ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς συνδέονταν με την εξερεύνηση της ανθρώπινης ύπαρξης, τη μελαγχολία και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος προς το να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήρθε άμεσα.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες, ακολούθησα μια διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με οδήγησε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Μαρόκο, το Βέλγιο, την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου ευρύτερο τις οπτικές μου, εκθέτοντας με σε ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. Όπου κι αν πήγαινα, βυθιζόμουν στην τοπική σκηνή τέχνης και συμμετείχα στη δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά την εστίαση στην επιχειρηματική μου καριέρα, η τέχνη ήταν πάντα μέρος μου, σιωπηλά να σβήνει κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογισμού για μένα — ένας τρόπος να ξεφύγω από τον κόσμο και να επικεντρωθώ στον εσωτερικό μου εαυτό.
Πάντα έχω βρει τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω αυθεντικές εμπειρίες. Μέσα από την τέχνη μου ελπίζω πάντα να προσφέρω σε άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από διαφορετική προοπτική και να σκεφτούν τη δική τους ζωή.
Το 2021, μετά την συνταξιοδότησή μου από την επιχειρηματική καριέρα, αφιερώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ιδρύσα το στούντιό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνω τον εαυτό μου εξ ολοκλήρου στην τέχνη μου. Μέχρι το τέλος του 2023, ξεκίνησα την δημόσια καλλιτεχνική καριέρα μου και, προς έκπληξή μου, το έργο μου γρήγορα κέρδισε αναγνώριση, βρίσκοντας σπίτια σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ειδικά στη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και την Ολλανδία.

Καρπός στο artistic CV

Η πρώτη ατομική μου έκθεση, «Échos», που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στο τέλος του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, απομακρυσμένη από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικά χρώματα και σπρέι στο πίσω μέρος επαναχρησιμοποιημένου εξαγωνισμένου Plexiglas, μια ελαφριά, ομαλή, λαμπερή και μερικές φορές ευάλωτη επιφάνεια.
Αυτή η διαδικασία με εμποδίζει από το να βλέπω το έργο καθώς εξελίσσεται. Δεν έχω οπτικά σχόλια ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας—κάτι που χαιρετίζω. Επιτρέπω «τυχαίες πειραματικές» —οτιδήποτε επιτρέπεται για να διακόψω τη λογική!— να καθοδηγήσουν το αποτέλεσμα, τα στρώματα και τα καθρέφτισμα που δημιουργώ, και αφήνω χώρο για αποκαλύψεις και ανακάλυψη όταν το κομμάτι τελικά εκτίθεται. Αυτή η προσέγγιση που αντηχεί με τη διαδικασία αποκάλυψης/κατάστασης της φωτογραφίας είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης εμπλουτίζονται από στρώσεις και διαφάνειες, δίνοντας κάθε έργο μια «ασκητική» ποιότητα: είμαι ευτυχής όταν αναγνωρίζω «απαραγγείλτους αναγκαίους», δηλαδή αυτό που πιθανόν να ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε σε σιωπή και φως.
Διατηρώ τη προσέγγισή μου επιδεικτικά απλή. Ούτε «συναίσθημα» ούτε «θεωρητική αντίληψη» αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε «ταχεία κατανάλωση» ούτε «νοηματοποίηση/νοητική κατοχή», αλλά ευρύτητα συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων της ιστοριών, η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση για τη «ζωή στην καρδιά της ζωής», το «le vif» όπως θα έλεγε ο γαλλικός φανταστικός συγγραφέας Alain Damasio.
Ενώ το έργο μου ενδέχεται να προκαλέσει μερικές φορές τη διαφάνεια και τη λαμπρότητα του stained glass, παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου αφαιρετικό. Επιπλέον, το Plexiglas δίνει στην ζωγραφική μια ιριδίζουσα επιδερμίδα όπου μπορεί κανείς να διακρίνει τη δική του σιλουέτα, διαφορετική σε κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικό καθρέφτη: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Ο παιγνιώδης συνδυασμός φωτός, χρώματος και υφής, καθώς και ο απουσιάζωντς τόμος, χρειάζεται μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι ο παιγνιδικός διάλογος ανάμεσα σε «λεπτομέρειες για κοντινό θέαση» και «απόσταση για ολόκληρο» θα παρακινήσει τους θεατές να ξεκινήσουν τη δική τους ενδοσκοπική πορεία.
Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με ό,τι μπορεί να επιτευχθεί. Απλώς, βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία αμφισβήτησης και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, που με ωθεί να τελειοποιήσω τις ικανότητές μου και να εξερευνήσω περαιτέρω τι μπορώ να πετύχω. Για μένα η ζωγραφική είναι ένα καθημερινό μεράκι, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτώ ουσιαστικές συνομιλίες.

Όπως θα έλεγε ο Ζαν Μπαζέν: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν».

Anton Kaestner