Αρχαία Ρωμαϊκή Terracotta Λαμπτήρας λαδιού με διπλό στόμιο και επιγραφή (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Ένα αρχαίο ρωμαϊκό πήλινο λυχνάρι λαδιού με στρογγυλό σώμα και δύο ακροφύσια. Ο δίσκος είναι κυκλικός και βυθισμένος, με φθαρμένες γεωμετρικές διακοσμήσεις, περιβαλλόμενος από έναν δακτύλιο, και μια μικρή κεντρική οπή πλήρωσης. Οι ώμοι του λυχνάριου εφοδιάζονται περαιτέρω με κυκλικές εσοχές και ευθείες τομές. Δύο κοντές, με στρογγυλό τέλος ακροφύσεις προβάλλουν από το στρογγυλεμένο σώμα, με ρηχά αυλάκια. Στο πίσω μέρος του λυχνάριου, ένα διατρητό εγκάρσιο χερούλι έχει διακοσμηθεί με ζώνη από κοντές ευθείες εγκοπές. Το λυχνάρι στηρίζεται σε μια επίπεδη βάση, η οποία φέρει επιγραφή, πλέον φθαρεί και ακατάληπτη. Χωματώδεις επικαλύψεις και ενδείξεις φθοράς συνεπείς με την ηλικία, όπως σχίσεις, γρατζουνιές, φθορές και αποκόλληση της επιφάνειας.

Το ρωμαϊκό λυχνάρι λαδιού, αρχικά ονομαζόμενο «λυχνός», από το ελληνικό «λυχνος», υπήρξε σχεδόν απαράμιλλο στην εξάπλωσή του σε όλη την Αυτοκρατορία. Αρχικά αναπτύχθηκε προς το τέλος της Ελληνιστικής περιόδου, τα λυχνάρια λαδιού διατήρησαν τη γενική τους μορφή περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο αγγείο κεραμικό σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Τα τεράστια εμπορικά δίκτυα που συνοδεύουν την επέκταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επέτρεψαν σε αυτό το αντικείμενο να απλωθεί σε όλη την Ευρώπη, στην Ανατολική Ασία και στη Βόρειο Αφρική. Οι λυχνίες λαδιού χρησιμοποιούνταν από τους Ρωμαίους κυρίως για τρεις λόγους: για τον φωτισμό ιδιωτικών και δημόσιων χώρων, για προσφορές σε ναούς προς τους θεούς και για τοποθέτηση εντός ενός τάφου ή ταφικού πλαισίου.

Μετρήσεις: (περίπου) Μήκος 10,1 εκ. x Πλάτος 9,5 εκ.

Κτήση: Από γερμανική συλλογή, δεκαετίες 1970.