Ramón López Morelló (1903-?) - El desván - NO RESERVE

Η Pictura Subastas παρουσιάζει αυτήν τη μοναδική εικόνη τέχνης που ανήκει στον Ραμόν Λόπεθ Morelló, η οποία απεικονίζει μια μοναχική φιγούρα να αναλογίζεται σε μια σοφίτα γεμάτη παλιά αντικείμενα που συμβολίζουν αναμνήσεις, συναισθήματα και τη ματαίωση του χρόνου. Ο πίνακας ξεχωρίζει για την εξαιρετική τεχνική του και την υψηλή ζωγραφική ποιότητα που μεταδίδει.

· Διαστάσεις κάδρας: 67x59,5x4 εκ.
· Διαστάσεις του έργου: 49,5x41 εκ.
· Μικτή τεχνική, χειρόγραφα υπογεγραμμένη από τον καλλιτέχνη στη δεξιά γωνία του έργου.
· Το έργο βρίσκεται σε καλή κατάσταση διατήρησης.
· Το έργο πωλείται με όμορφο κάδρο με προστατευτικό γυαλί (περιλαμβάνεται στην δημοπρασία ως δώρο).

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στην Γερωνία.

Σημαντική σημείωση: Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του lot. Ψηφιακή αναπαραγωγή σε mockup ενδεικτικό· μπορεί να υπάρχουν διαφορές σε σχέση με το πραγματικό αντικείμενο ως προς το χρώμα, τη κλίμακα και τις λεπτομέρειες.

Το πορτρέτο θα πακεταριστεί επαγγελματικά από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να διασφαλιστεί η προστασία του. Το κόστος αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος της επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα γίνεται μέσω Correos, GLS ή NACEX με ιχνηλάτηση. Διαθέσιμες αποστολές σε διεθνές επίπεδο.
------------------------------------------------------------------

Αυτός ο πίνακας παρουσιάζει μια εσωτερική σκηνή γεμάτη μυστήριο και συμβολισμό, που βρίσκεται σε ένα ευρύ σοφίτα ή υψηλό χώρο κάτω από την οροφή ενός παλιού σπιτιού. Ο τόπος είναι γεμάτος ποικίλα αντικείμενα που φαίνεται ότι έχουν αποθηκευτεί κατά τη μακρά περίοδο, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα γεμάτη μνήμη και νοσταλγία. Οι δοκοί της οροφής απλώνονται, σχηματίζοντας μια γεωμετρική δομή που πλαισιώνει τον χώρο και οδηγεί το βλέμμα προς το κέντρο της σκηνής, όπου αναπτύσσεται μια κατάσταση βαθιάς αυτοσυστηρίας. Ο φωτισμός που εισέρχεται από μια μικρή άνοιξη στην άνω πλευρά προτείνει ένα λεπτό φως που λούζει τα αντικείμενα και ενισχύει την αίσθηση ηρεμίας.

Στο κέντρο του χώρου εμφανίζεται μια ανθρώπινη φιγούρα να κάθεται πάνω σε ένα μπαούλο ή ένα κουτί, με το σώμα κλινόμενο προς τα εμπρός και το κεφάλι στηριγμένο ανάμεσα στα χέρια. Η στάση μεταδίδει σαφώς μια κατάσταση βαθιάς αυτοστοχασίας, λύπης ή συναισθηματικής κόπωσης. Η φιγούρα φαίνεται χαμένη στις σκέψεις της, περιβαλλόμενη από τα αντικείμενα που γεμίζουν τη σοφίτα. Αυτή η ανθρώπινη παρουσία εισάγει ένα ισχυρό συναισθηματικό στοιχείο μέσα στη σκηνή, μετατρέποντας τον χώρο σε ένα χώρο αυτοαποκάλυψης όπου οι μνήμες και τα συναισθήματα φαίνονται να επιπλέουν ανάμεσα στα αποθηκευμένα αντικείμενα.

Η σοφίτα είναι γεμάτη από περίεργα και ποικίλα στοιχεία που φαίνεται να ανήκουν σε διάφορες εποχές και συμφραζόμενα. Μεταξύ αυτών διακρίνονται έπιπλα παλιά, κορνίζες, μπαούλα και διακοσμητικά αντικείμενα που φαίνεται ότι έχουν αποθηκευτεί αφού εγκαταλείφθηκαν. Μερικά έπιπλα φαίνονται να αιωρούνται ή να τοποθετούνται με μη συμβατικό τρόπο, προσθέτοντας ένα χαρακτηριστικό σουρρεαλισμού στη σκηνή. Αυτή η διάταξη δημιουργεί μια αίσθηση ξένης γλώσσας και ονείρου, σαν ο χώρος να μην υπακούει πλήρως στους φυσικούς νόμους της βαρύτητας ή της καθημερινής τάξης.

Μεταξύ των αντικειμένων εμφανίζονται επίσης διακοσμητικά στοιχεία και φιγούρες που προσφέρουν ισχυρή συμβολική αξία στη σύνθεση. Ένα μανεκέν ραφτικής, μια λεπτή κλωστή λυχνία, κομμάτια καρέ, και διάφορα προσωπικά αντικείμενα συνεισφέρουν στη δημιουργία μιας σκηνής που φαίνεται φορτωμένη με παλιά διηγήματα. Κάθε αντικείμενο φαίνεται να αντιπροσωπεύει θραύσματα ζωών, αναμνήσεων ή εμπειριών που έχουν αποθηκευτεί σε αυτόν τον χώρο. Το σύνολο δημιουργεί μια ατμόσφαιρα όπου το παρελθόν φαίνεται να συνυπάρχει με το παρόν.

Συνολικά, το έργο μεταδίδει μια αίσθηση αυτοσυστησίας, μνήμης και σκέψης για τη φθορά του χρόνου. Η σοφίτα γεμάτη αντικείμενα μετατρέπεται σε έναν συμβολικό χώρο όπου συσσωρεύονται αναμνήσεις, εμπειρίες και συναισθήματα. Η ανθρώπινη φιγούρα που κάθεται στο κέντρο αυτού του περιβάλλοντος φαίνεται να αντιπροσωπεύει τη βυθοσκόπηση όλων όσων έχουν ζήσει ή έχουν αποχωρήσει, δημιουργώντας μια σκηνή βαθιά διεπαφής που προσκαλεί τον θεατή να προβληματιστεί για τη μνήμη και την ταυτότητα.