Αρχαία Ρωμαϊκή Μάρμαρο Πλάκα με επιγραφή - 26.7 cm

ITEM: Μπετόν με επιγραφή
ΥΛΙΚΟ: Μάρμαρο
ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ: Ρωμαϊκή
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 1ος - 2ος αιώνας μ.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 267 mm x 536 mm x 55 mm
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή κατάσταση
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Από ευρωπαϊκή ιδιωτική συλλογή, Από H.A.C. Kunst der Antike (1984), Από γερμανική ιδιωτική συλλογή, Dr. K. D., Φρανκφούρτη (1978 - 1983)

Δέρχεται Με Απόδειξη Αυθεντικότητας και Άδεια Εξαγωγής.

Αν κάνετε προσφορά εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, θα πρέπει να αιτηθούμε για άδεια εξαγωγής για τη χώρα σας και η αποστολή θα διαρκέσει 3 έως 5 εβδομάδες.

Οι ρωμαϊκές ταφόπλακες/φλεβοειδή επιτάφια μαρμάρινα αποτελούν ένα από τα πιο μακροχρόνια κληροδοτήματα των τελετουργιών μνημόνευσης της αυτοκρατορίας. Αυτοί οι δείκτες, συχνά αναφερόμενοι ως στέλαι ή πλάκες, σχεδιάστηκαν ώστε να ενσωματωθούν στους τοίχους κοινοτικών ταφών, όπως οι κολουμπάρια, ή να τοποθετούνται πάνω από ατομικούς τάφους. Η επιλογή μαρμάρου ήταν δήλωση σταθερότητας και κοινωνικής θέσης, παρέχοντας μια λεία, φωτεινή επιφάνεια που επέτρεπε υψηλής ποιότητας χαρακτική. Με την πάροδο του χρόνου, ο σχεδιασμός αυτών των πλακών εξελίχθηκε από απλά ορθογώνια blocks σε πιο διακοσμητικές μορφές που περιέχουν αρχιτεκτονικά στοιχεία όπως τρίγλυφα, πλευρές ή διακοσμητικά σύνορα που περικλείουν το κείμενο.

Οι επιγραφές σε αυτές τις πλάκες συνήθως ακολουθούν μια εξαιρετικά τυποποιημένη νομική και κοινωνική φόρμουλα, συχνά αρχίζοντας με τη συντομογραφία D.M. (Diis Manibus), αφιερώνοντας το μνημείο στα “Manes” ή στα προγόνικα πνεύματα του αποθανόντος. Το κείμενο παρέχει πλούσιο βιογραφικό δεδομένο, συμπεριλαμβανομένου του πλήρους ονόματος του ατόμου, της ηλικίας κατά τον θάνατο (συχνά καταγράφεται μέχρι τις ημέρες και τις ώρες), και της κοινωνικής κατάστασης ή επαγγέλματος του. Σε πολλές περιπτώσεις, η πλάκα ονομάζει επίσης τον άνθρωπο που παρήγγειλε το μνημείο — συνήθως σύζυγο, γονέα ή πρώην δάσκαλο — προσφέροντας μια συγκινητική ματιά στους οικογενειακούς και κοινωνικούς δεσμούς που οριοθετούσαν τη ρωμαϊκή ζωή.

Πέρα από την κυριολεκτική σημασία των λέξεων, η παλαιογραφία και η τεχνική κατασκευής των επιγραφών αποκαλύπτουν πολλά για τον ρωμαϊκό κόσμο. Επαγγελματίες λατόμοι χρησιμοποιούσαν το «capitalis monumentalis», ένα στυλ γραφής χαρακτηριστικό της γεωμετρικής ακρίβειας και της χρήσης τελειωμάτων (serifs), τα οποία βοηθούσαν τα γράμματα να παραμένουν ευανάγνωστα ακόμα και από απόσταση ή σε μεταβαλλόμενο φως. Πολλές πλάκες ενσωμάτωσαν επίσης συμβολικά μοτίβα δίπλα στο κείμενο, όπως στεφάνες δάφνης για τη νίκη επί του θανάτου, εργαλεία που αντιπροσωπεύουν το επάγγελμα του αποθανόντος, ή μικρά πορτρέτα. Αυτά τα μαρμάρινα αρχεία λειτουργούσαν ως κρίσιμο «κοινωνικό από-επιβίωσμα» μηχανισμό, εξασφαλίζοντας ότι το όνομα και η μνήμη του ατόμου θα επιβιώσει στο δημόσιο φως πολύ μετά τον θάνατό του.