Αρχαία Ελληνική Αγγειοπλαστική Λάμπα λαδιού, Τύπος Howland 22 A (χωρίς τιμή ασφαλείας)

ITEM: Φωτιστικό ελαιολάδου, Τύπος Howland 22 A
MATERIAL: Κεραμεική
CULTURE: Ελληνική
PERIOD: 460 π.Χ.
DIMENSIONS: 30 mm x 86 mm x 112 mm
CONDITION: Καλή κατάσταση. Περιλαμβάνει βάση
PROVENANCE: Από Γαλλική ιδιωτική συλλογή, αποκτηθείσα πριν από τη δεκαετία του 1990

Συνοδεύεται από Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας και άδεια εξαγωγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Αν κάνετε προσφορά εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, πρέπει να ζητήσουμε νέα άδεια εξαγωγής για τη χώρα σας και η αποστολή θα καθυστερήσει μεταξύ 3 - 5 εβδομάδων.

Η ιστορία των αρχαίων ελληνικών φιαλών ελαιολάδου αντικατοπτρίζει μια σταδιακή τεχνολογική και αισθητική εξέλιξη, μεταμορφώνοντας από απλά, ανοιχτά αγγεία σε πιο κλειστά, εξελιγμένα μορφώματα. Οι παλαιότερες λαμπτήρες, χρονολογούμενες στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού, ήταν βασικές, τροχοποιημένες, ανοιχτές δίσκοι-πυξίδες, συνήθως φτιαγμένες από πηλό, με αιχμηρή άκρη για να δημιουργηθεί ένα απλό ακροφύσιο όπου θα ακουμπά ο σοβανέτης (συνήθως λινό ή ινώδες φυτό). Αυτή η απλή σχεδίαση ήταν επιρρεπής σε διαρροή λαδιού, αλλά κατά τον 6ο και 5ο αιώνα π.Χ. — το απόγειο της Κλασικής περιόδου — τα εργαστήρια της Αθήνας τελειοποίησαν την λαμπτήρα «κλειδαριού» (γνωστή και ως «Αττικό τύπο»). Αυτή η στυλ ήταν τροχοποιημένη με σώμα στρογγυλεμένο, πιο κλειστό, χωρητικό άνοιγμα πλήρωσης, μακρύτερο διακεκομμένο ακροφύσιο, και συχνά μια λαβή δαχτύλιδας ή ζώνης, προσφέροντας μεγαλύτερο έλεγχο της φλόγας και μείωση της σύλληψης του καυσίμου, συνήθως ελαιόλαδου.

Μία σημαντική μετατόπιση στην παραγωγή λαμπών στην Ελλάδα συνέβη κατά τη διάρκεια της Ελληνιστικής περιόδου (αρχίζοντας περίπου το 323 π.Χ.) με την εισαγωγή καλουπωμένων λαμπτήρων. Ενώ οι προηγούμενες ελληνικές λαμπτήρες ήταν κυρίως χρηστικές και διέθεταν μόνο μαύρη γλάστρα για διακόσμηση και για τη μείωση διεξαγωγής λαδιού, η χρήση καλουπιών επέτρεψε τη μαζική παραγωγή και περίτεχνη διακόσμηση. Το σώμα έγινε πλήρως κλειστό, με τη διακόσμηση να εστιάζεται στον ώμο ή στο discus (την κεντρική επάνω επιφάνεια). Κοινά μυθολογικά μοτίβα περιλάμβαναν μυθολογικούς χαρακτήρες, μάσκες, ζώα και διακοσμητικά σχέδια όπως ροζέτες και αμπέλια. Αυτή η νέα τεχνική κατασκευής επέτρεψε μεγαλύτερη λεπτομέρεια και τυποποίηση, καθιστώντας τις ελληνικές λαμπ prioritoriες, ιδιαίτερα από κέντρα όπως η Αθήνα και η ασία Μίνα, περιζήτητες και ευρέως εξαγόμενες σε ολόκληρο τη Μεσόγειο, επηρεάζοντας έτσι μετέπειτα ρωμαϊκά σχέδια.

Πέρα από τη βασική τους λειτουργία ως φορητή και σταθερή πηγή τεχνητού φωτός, οι ελληνικοί φιάλες ελαιολάδου είχαν σημαντική τελετουργική και συμβολική σημασία. Ήταν ένα αναντικατάστατο στοιχείο τόσο της οικιακής ζωής όσο και των δημόσιων χώρων, χρησιμοποιούνταν για να φωτίζουν κατοικίες, καταστήματα και ιερά μετά το ηλιοβασίλεμα. Καθοριστικά, οι λαμπτήρες ελαιολάδου συχνά χρησιμοποιούνταν σε θρησκευτικές τελετές, ως ϝευξιόν προσφορές στις θεότητες, ή τοποθετούνταν σε θάλαμες θησαυρού για να提供 φως σε ό,τι απομένει στον άλλον κόσμο, μια πρακτική κοινή σε όλη την αρχαία Μεσόγειο. Η ύπαρξη ενός σημείου κατασκευαστή (συνήθως ένα σήμα στη βάση) σε πολλά μηνολαμπτήρες από την Ελληνιστική εποχή επίσης αποδεικνύει τη χρηματική σημασία τους, λειτουργώντας ως πρωτόγονο μορφή ποιοτικού ελέγχου και επωνυμίας, που σήμερα είναι ανεκτίμητη για τη χρονολόγηση και ιχνηλάτηση αρχαίων εμπορικών δικτύων.