Αρχαία Ελληνική Γυαλί με πυρήνα Amphoriskos

ITEM: Αμφορισκός
MATERIAL: Γυαλί με πυρήνα μορφοποίησης
CULTURE: Ελληνικός
PERIOD: 5ος - 4ος αιώνας π.Χ.
DIMENSIONS: 77 mm x 52 mm
CONDITION: Καλή κατάσταση
PROVENANCE: Από ιδιωτική ολλανδική συλλογή, αποκτήθηκε από την Helios Gallery, Ηνωμένο Βασίλειο.

Έρχεται μαζί με Πιστοποιητικό Γνησιότητας και άδεια εξαγωγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Αν υποβάλετε προσφορά εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, πρέπει να ζητήσουμε μια νέα άδεια εξαγωγής στη χώρα σας και η αποστολή θα καθυστερήσει 3–5 εβδομάδες.

Ο αμφορισκός από γυαλί με πυρήνα μορφοποίησης είναι ένα μικρό, πολυτελές αγγείο, που χρησιμοποιούνταν κυρίως στην αρχαία Ελλάδα για τη φύλαξη πολύτιμων αρωματικών ελαίων, αλοιφών ή καλλυντικών. Ο όρος αμφορισκός σημαίνει κυριολεκτικά «μικρή αμφορεία», αναφερόμενος στο μικροσκοπικό, διχειρολαβικό του σχήμα, που συνήθως διαθέτει μακρύ οβοειδές ή φυσητή μορφή σώματος, μακρύ λαιμό και ένα ζευγάρι λεπτών λαβών σε σχήμα S. Αυτά τα αγγεία ήταν εξαιρετικά δημοφιλή στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα από τους Αρχαϊκούς έως τους Ελληνιστικούς χρόνους (6ος–1ος αιώνας π.Χ.), και το περιεχόμενό τους συνηθίζονταν να αποτελούν μέρος της καθημερινής ζωής, χρησιμοποιούνταν στο σπίτι, προσφέρονταν ως αφιερώματα σε ιερών χώρους και, συχνότερα, τοποθετούνταν σε ταφούς ως νεκρικά δώρα για τον ετάφι. Η ύπαρξη αυτών των χρωματιστών γυάλινων μπουκαλιών σε ταφές αντικατοπτρίζει την υψηλή τους αξία και τον πλούτο των ιδιοκτητών τους.

Το αγγείο κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας την τεχνική του πυρήνα, μία από τις πιο αρχαίες μεθόδους γυαλιού στη Μεσόγειο. Αυτή η εργασία‑ένταση ξεκινούσε με τον γυαλάκη να σχηματίζει έναν πρόχειρο πυρήνα, συνήθως ένα μείγμα πηλού και άμμου, γύρω από μια μεταλλική ράβδο. Στη συνέχεια το γυαλί εφαρμόζονταν στον πυρήνα βυθίζοντας τον σε λιωμένο γυαλί ή χτυπώντας ζεστές, ιριδίζουσες νηματώδεις γραμμές γυαλιού πάνω στον περιστρεφόμενο πυρήνα. Το αγγείο ξανά θερμαινόταν, και οι αντίθετα χρωματιστές γραμμές γυαλιού περιτυλιγόντουσαν γύρω από το σώμα. Οι έγχρωμες αυτές ιχνώσεις—συνήθως αδιαφανές κίτρινο, λευκό ή τιρκουάζ πάνω από ένα πιο σκούρο υπόβαθρο, όπως σκούρο μπλε ή μαύρο—τραβιούνταν πάνω‑κάτω με ένα μεταλλικό εργαλείο για να δημιουργήσουν περίτεχνους φτερωτούς, ζιγκζαγ ή γαϊτανάκια σχεδιασμούς. Το άκρο, η βάση και οι λαβές προστέθηκαν χωριστά. Μόλις το αγγείο ψυχόταν, ο πηλός πυρήνας αφαιρούνταν προσεκτικά από το εσωτερικό, αφήνοντας ένα μικρό γυάλινο δοχείο με παχιά τοιχώματα.

Η βιομηχανία γυαλιού με πυρήνα άνθησε στην Ανατολική Μεσόγειο, με το νησί της Ρόδου να αναδεικνύεται σε κύριο κέντρο παραγωγής κατά τη διάρκεια των Κλασικών και Ελληνιστικών περιόδων. Τα σχήματα αυτών των γυάλινων δοχείων—περιλαμβανομένου του αμφορισκού, αλαβαστρόν και αρυβάλλου—ήταν συνειδητά δανεισμένα από σύγχρονη ελληνική κεραμική και μεταλλικά αγγεία, αλλά τα γυάλινα κομμάτια εκτιμήθηκαν ιδιαίτερα για το λαμπερό, αδιαφανές χρώμα τους και τα ζωηρά διακοσμητικά σχέδια, που συχνά τους παρείχαν υπέρτερη θέση ως πολυτελή αντικείμενα. Το μικρό τους μέγεθος και τα παχιά τοιχώματα ήταν εγγενείς περιορισμοί της τεχνικής πυρήνα, καθιστώντας τα εξαιρετικά κατάλληλα για τη φύλαξη ακριβών ελαίων. Η παραγωγή του αμφορισκού μειώθηκε με την εισαγωγή της γυαλόσβησης κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, αλλά αυτά τα πρώιμα γυάλινα αγγεία παραμένουν μαρτυρία της εκλεπτυσμένης τέχνης των αρχαίων Μεσογειακών τεχνιτών.