Εικόνα - Ξύλο - Η Κοίμησις της Θεοτόκου

Η Κοίμηση της Θεοτόκου (στα ελληνικά, Κοίμησις, και στην λατινική παράδοση, η Κοίμηση ή «Μετάβαση» της Παναγίας).

Η σκηνή απεικονίζει τη στιγμή του θανάτου της Παναγίας, και εννοείται στην ορθόδοξη παράδοση όχι ως θάνατος όπως τον γνωρίζουμε, αλλά ως ένα «ύπνο» πριν από τη δόξα της.

Η Παναγία εμφανίζεται ξαπλωμένη στο κέντρο, πάνω σε νεκροκρέβατο, με ένα σκούρο κόκκινο μανδύα. Ο Χριστός βρίσκεται ακριβώς πίσω της, όρθιος, ντυμένος κόκκινα, κρατώντας στην αγκαλιά του ένα μικρό αγαλματάκι: αυτή η μορφή αντιπροσωπεύει την ψυχή της Παναγίας, συμβολισμένη ως βρέφος τυλιγμένο σε πάνες (εικόνα αγνότητας και νέας ζωής).
Οι απόστολοι περιβάλλουν το κρεβάτι, πολλοί με εκφράσεις οδύνης ή συγκέντρωσης. Σύμφωνα με την παράδοση, συγκεντρώθηκαν θαυματουργικά από διάφορα μέρη για αυτή τη στιγμή.
Τα κτίρια στο βάθος δηλώνουν το αστικό πλαίσιο (Ιερουσαλήμ) και βοηθούν στη δομή της σύνθεσης.

Αυτό το εικονίδιο δεν είναι μόνο αφηγηματικό, αλλά βαθιά συμβολικό:

Ο Χριστός παραλαμβάνει την ψυχή της μητέρας του → μεταβολή ρόλων (η Μαρία μετέφερε τον Χριστό παιδί, τώρα ο Χριστός «παίρνει» τη Μαρία).
Α represent την νίκη επί του θανάτου και την υπόσχεση της ανάστασης.
Είναι μία από τις μεγάλες εορτές του χριστιανισμού της Ανατολής (15 Αυγούστου), αντίστοιχη σε ένα μέρος με τη Κοίμηση στην δυτική παράδοση.
Στυλ σαφώς ρωσικό ή σλαβικό (πιθανώς 18ος–19ος αιώνας).
Κοινό χρυσό φόντο, που συμβολίζει το θεϊκό φως.
Οι αγιογραφίες με έντονους Αγίους με κόκκινα περιγράμματα.