Fabrizio Clerici (1913-1993) - Cammelli

λιθογραφία σε χαρτί με 2 χρώματα - χειρόγραφο υπογεγραμμένο στο κάτω δεξιά και αριθμημένο στο κάτω αριστερά - διαστάσεις 50x70 εκ - έτος 1977 - περιορισμένη έκδοση - αντίτυπο που θα αποσταλεί με πιστοποιητικό εγγύησης 34/70 - χωρίς κάδρο - εξαιρετικές συνθήκες - ιδιωτική συλλογή - αγορά και προέλευση Ιταλία - αποστολή μέσω UPS - SDA - DHL - BRT - TNT.
Βιογραφία
Ο Fabrizio Clerici γεννήθηκε στη Μιλάνο το 1913 όπου πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του.
Το 1920 μετακομίζει με την οικογένειά του στη Ρώμη, όπου αποφοιτεί το 1937 από τη Σχολή Ανωτάτης Αρχιτεκτονικής. Στη δεκαετία του '30 ο Clerici διέμενε συχνά στη Μιλάνο, όπου ανέπτυσσε σημαντικές σχέσεις με το πολιτιστικό περιβάλλον και, ιδίως, με τον Giorgio de Chirico. Αποδεικνύεται καθοριστικής σημασίας για τον ίδιο η διαμονή στη Ρώμη κατά τη νιότη του: τα ρωμαϊκά μνημεία, η ζωγραφική και η αναγεννησιακή και μπαρόκ αρχιτεκτονική τον επηρεάζουν ισχυρά, όπως και τα θρησκευτικά τελετουργικά που παρακολουθεί με την πάροδο του χρόνου. Στη Ρώμη, ως πανεπιστημιακός φοιτητής, παρακολουθεί διαλέξεις του Le Corbusier και το 1936 γίνεται φίλος με τον Alberto Savinio. Μεταξύ των δύο καλλιτεχνών γεννιέται μια βαθιά αμοιβαία εκτίμηση· στο Ascolto il tuo cuore, città (1944) ο Savinio έγραψε: «Ο Fabrizio, εξάλλου, είναι τόσο φυσικά σταθεροποιημένος στο γοτθικό πνεύμα, στη συνείδηση, στον χαρακτήρα, στον τρόπο ζωής που, έστω και μια φορά, μου επιτρέπεται να πιστέψω ότι η φύση έχει κάνει τα πράγματα σωστά». Το 1938, στη Μιλάνο, συναντά τον Giorgio de Chirico με τον οποίον συνδιαλέγεται σε μακρά συζητήσεις γύρω από τεχνικές ζωγραφικής, ιδιαίτερα για τη ζωγραφική με τεμάρια. Μετά από μια περίοδο στη Μιλάνο, μόλις τελειώνει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, επιστρέφει στη Ρώμη και προσεγγίζεται στα επιστημονικά μελέτες του Athanasius Kircher, στα αναμορφικά του Erhard Schön και στις οπτικο-σποτικό-θεωρίες του Padre Jean-François Niceron Μαθηματικού της τάξης των Minimi. Η Leonor Fini και ο Fabrizio Clerici συναντιούνται για πρώτη φορά, πρόσκαιρα, στο Παρίσι, στα τέλη της δεκαετίας του '30, στην Galerie Jacques Bonjean, ιδρυμένη από τον κοινό τους φίλο Christian Dior. Ο Dior και η Leonor Fini είχαν παρουσιαστεί στον Clerici από τον ίδιο Jacques-Paul Bonjean. Η Fini και ο Clerici συναντιούνται αργότερα στη Μιλάνο και τελικά στη Ρώμη, το 1943, συνδεόμενοι σε μια σημαντική φιλία που θα διαρκέσει σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Το αίσθημα μαγείας που σηματοδοτεί τη συνάντηση με τη Leonor Fini αντικατοπτρίζεται από τον Clerici σε ένα άρθρο του 1945 που δημοσιεύεται στο «Quadrante». Κατά το δεύτερο ήμισυ των δεκαετιών του '40, συχνάζουν καλλιτέχνες και λογοτεχνείς του ρωμαϊκού διανοητικού περιβάλλοντος. Τον Ιανουάριο του 1945 εκθέτει τόσο στη Ρώμη, με τον Savinio, τη Leonor Fini, τον Stanislao Lepri και άλλους καλλιτέχνες σε μια ομαδική έκθεση που παρουσιάστηκε από τον Mario Praz, όσο και στη Νέα Υόρκη στην Julien Levy Gallery με τον Alberto Viviani. Τον επόμενο χρόνο συναντά τον Tristan Tzara στη Μιλάνο. Τον Σεπτέμβριο του 1948, στη Βενετία, γίνεται φίλος με τον Salvador Dalí. Από το 1949 ο Clerici αρχίζει τη ζωγραφική του δραστηριότητα: οι καμβάδες παρουσιάζουν ευρείες συνθέσεις με τις οποίες ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί συχνά τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό για να δημιουργήσει φανταστικές και ονειρικές δομές που θα χαρακτήσουν ολόκληρη τη δουλειά του. Το 1953 ξεκινά μια σειρά περιπλανήσεων στη Μέση Ανατολή. Η πρώτη στάση είναι το Αιγύπτoς και ακολούθως τα ταξίδια τον οδηγούν στη Συρία, Ιορδανία, Λιβύη, Κυρηναϊκή και Τουρκία. Τα ταξίδια στη Μέση Ανατολή τον εμπνέουν δύο θέματα με τα οποία θα αντιπαρατεθεί μακροπρόθεσμα: τα Μείται και οι Θρύλοι του Αυγού. Το 1955 παρουσιάζει στη Sagittarius Gallery στη Νέα Υόρκη τα περισσότερα από τα έργα που είχαν δημιουργηθεί εκείνα τα χρόνια. Παράλληλα με τη ζωγραφική, η οποία εξελίσσεται σε μια ολοένα πιο φανταστική και μαγική κατεύθυνση, αφοσιώνεται στο θέατρο. Με την επιστροφή από την Αίγυπτο, ο Giorgio Strehler τον προσκαλεί να δημιουργήσει τα σκηνικά για τη «Χήρα Πανουργιά» του Carlo Goldoni. Προηγήθηκε ότι είχε ήδη εργαστεί για το θέατρο, τον μπελάτι, και την όπερα, σε παραστάσεις όπου το πιο ζωντανό και κατάλληλο θέμα ήταν ο φανταστικός κόσμος. Το 1964 ξεκινά η σειρά των πινάκων για τον Orlando Furioso του Ludovico Ariosto, εργασία που τον κρατά απασχολημένο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το 1977 του έχουν αφιερωθεί τρεις σημαντικές αναδρομικές σε Kiev (Μουσείο Δυτικής Τέχνης), Alma Ata (Μουσείο Καλών Τεχνών), και Moskou (Μουσείο Καλών Τεχνών Πούσκιν) και το 1983 εγκαινιάζεται μια σημαντική έκθεση στο Palazzo dei Diamanti Ferrara από την Γκαλερί Civica d’Arte Moderna – Palazzo dei Diamanti με κατάλογο σε επιμέλεια Federico Zeri. Το 1987 ανοίγει μια αναδρομική στο Palazzo Reale di Caserta με κατάλογο που εκδόθηκε από Franco Maria Ricci. Από το 1988 ώς το 1990 ετοιμάζει τη μεγάλη αντάλεκτη στην Galleria Nazionale d’Arte Moderna της Ρώμης (1990) στην οποία περιλαμβάνονται πάνω από διακόσια έργα προερχόμενα από δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Μετά τον θάνατό του, το 1993 στη Ρώμη, ιδρύεται το Αρχείο Fabrizio Clerici που σήμερα οργανώνεται ως Πολιτιστικός Σύλλογος με έδρα στο παλάτι Brancaccio της Ρώμης.