Matteo Ciffo - Reliqua - Dioniso

- Σύγχρονη γλυπτική του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Reliqua - Διόνησος
- Έτος 2026. Έκδοση αριθ. 2/40 - Υπογεγραμμένο και πιστοποιημένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας
- Υλικό: Ψυχρή χύτευση σε σκόνες μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικής κατάστασης

Συλλογή RELIQUA

Η Reliqua είναι μια συλλογή γλυπτικών αντικειμένων που διερευνούν τη σχέση ύλης, μνήμης και ουσίας. Κάθε κομμάτι παρουσιάζεται ως ένα αποσχισμένο μονόλιθο, διαβρωμένο από τον χρόνο, που φυλάσσει μέσα του ένα θραύσμα κλασικότητας: ένα πρόσωπο, ένα ανατομικό λεπτομέρειο, μια παρουσία αιωρούμενη ανάμεσα στην καταστροφή και τη θεότητα.
Το έργο διαμορφώνεται ως συμβολικός και λειτουργικός κάδος, ικανός να αγκαλιάσει αυτό που δεν είναι ορατό: αναμνήσεις, συναισθήματα, αρώματα.

Η συλλογή αντλεί την καταγωγή της από τη συμπεριφορά της σχετικής έννοιας της «ληξουσίας» (reliquia): αντικείμενα που διαπερνούν τον χρόνο, φορείς νοήματος και μνήμης. Η μονολιθική μορφή σέρνει την αρχέτυπη πέτρα, στοιχείο πρωτόγονο και αέναο, ενώ η επιφανειακή αποξήρανση υποδηλώνει τη διαδρομή των ετών, τη δράση των φυσικών παραγόντων και τη συνεχή μεταμόρφωση της ύλης.
Το ενταφιασμένο κλασσικό θραύσμα γίνεται μαρτυρία, υπόλειμμα ομορφιάς που αντέχει και επανέρχεται. Στα όρια μεταξύ προστατευμένου, κρυμμένου και παγιδευμένου.

Η Reliqua έχει σχεδιαστεί ως υβριδικό αντικείμενο ανάμεσα στην τέχνη και το σχεδιασμό:
- κάδος αποσταγμένων ουσιών ή αρωμάτων
- διαχυτής χώρων με ραβδάκια
- συμβολικός φύλακας προσωπικών αναμνήσεων
- διακοσμητικό στοιχείο με έντονο υλικό αντίκτυπο
Κάθε λειτουργία είναι δευτερεύουσα σε σχέση με την εικονοκεντρική αξία του αντικειμένου, που προσκαλεί μια οικεία και προσωπική σχέση.

Κάθε κομμάτι παράγεται σε 40 αντίτυπα, αλλά παραμένει μοναδικό: χρωματικές παραλλαγές, ατέλειες και σημάδια καθιστούν κάθε Reliqua μη επαναλαμβανόμενο.




ΜΑΤΤΕΟ CIFFO

Γεννημένος στη Μπιέλλα το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα επικεντρωμένη στη ύλη, στη μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου γεννιέται από άμεση επαφή με ευγενή και πολύπλοκα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικοί χρωστικοί, γαλαζοπράσινες γηες, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εκφραστικά μέσα, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσω μιας διαδικασίας που θεωρώ περισσότερο τελετουργική από γλυπτική: μια αναγέννηση του πετραδιού καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και τη θέληση να επιστρέψω ζωή σε ό,τι έχει θρυμματιστεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από το έργο άλλων γλυπτών, γίνονται πρώτη ύλη για τα έργα μου.
Αυτά είναι υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα διασπάω και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται μέσα από μια εύθραυστη ισορροπία μεταξύ απώλειας και ανάκαμψης, μεταξύ μνήμης και δυνατότητας, αποκαλύπτοντας τη στιγμή κατά την οποία η ύλη παύει να είναι ό,τι ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Το ταξίδι έχει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει τη συμβατική γλυπτική, προσεγγίζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ υλικά που έχουν ήδη υπάρξει, τα διασπάω και τα επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία γεννιέται από μια ένταση μεταξύ καταστροφής και αναγέννησης, μεταξύ απώλειας και μνήμης, κάνοντας ορατό ένα διαρκές καθεστώς μεταβολής.

Η έρευνα αντιπαρατίθεται σε υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιάλυτα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια αστάθειη φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μετασχηματίζεται με τον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά την ύλη μέρος ενεργό της εργασίας, εμπλέκοντάς τη σε συνεχή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.

Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αθανασία εμφανίζεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπακούει, αλλά γίνεται συνσυγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη του χειρισμού, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω οικοδομήσει τη διαδρομή μου μέσω πειραματισμού, παρατήρησης και ακρόασης. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στο να συνοδεύει το υλικό στη μεταμόρφωσή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και επαναδημιουργούνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτικές εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα στην καταστροφή και την ανάσταση, ανάμεσα στη διατήρηση και τη μεταμόρφωση, αποδίδοντας στην ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.