M. Perone (1982) - L’attesa delle parole

Τίτλος: «Η αναμονή των λέξεων»
Λάδι σε καμβά, 50×40 εκ.

Μια νέα γυναίκα βρίσκεται σε μια στιγμή αιώνιας πτήσης, βυθισμένη σε μια ήσυχη, οικεία και φιλοσόφη ήρεμία. Καθισμένη δίπλα σε ένα κυκλικό τραπέζι, το σώμα ελαφρώς κεκλιμένο προς το φως που διαχέεται από το παράθυρο, κρατά ανάμεσα στα δάχτυλα μια πένα, σαν οι λέξεις να είναι μόλις να γεννηθούν αλλά να διστάζουν ακόμη μεταξύ σκέψης και πράξης. Το πρόσωπο, λεπτομερώς μοντελισμένο με ζεστούς και ψυχρούς τόνους, αποκαλύπτει ένα βλέμμα απορροφημένο, απόμακρο, σχεδόν μελαγχολικό, που χάνεται πέρα από το ορατό χώρο.

Το φόρεμα, κυρίαρχο χρωματικό στοιχείο της σύνθεσης, είναι ένα έντονο και ζωντανό κίτρινο, χτισμένο με πλατιές και δυναμικές πινελιές που υποδηλώνουν κίνηση και φωτεινότητα. Το ύφασμα φαίνεται να διασπάται στο φως, μεταμορφούμενο σε καθαρή ζωγραφική ύλη, με χρυσές αντανάκλασεις και λευκές αποχρώσεις που τονίζουν τη ζωτικότητα του. Οι ώμοι ακάλυπτοι και οι λεπτομέρειες των λουλουδιών προσθέτουν μια νότα χάρης και θηλυκότητας, χωρίς ποτέ να ξεφεύγουν από το διακοσμητικό.

Το περιβάλλον γύρω είναι με λίγα πάντα ως υπόδειξη, αλλά πλούσιο σε ατμόσφαιρα: βιβλία τοποθετημένα το ένα πάνω στο άλλο, ένα μικρό γυάλινο αντικείμενο, επιφάνειες από ξύλο και απαλές σκιές συνθέτουν ένα συμπιεσμένο και ήσυχο χώρο. Το φυσικό φως, που προέρχεται από τη μεριά, δημιουργεί έναν συνεχή διάλογο μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, ανάμεσα στον πραγματικό κόσμο και τον εσωτερικό της φιγούρας.

Η ζωγραφική τεχνική εναλλάσσει ζώνες με μεγαλύτερη οριστικότητα, όπως το πρόσωπο και τα χέρια, με πιο ελεύθερες και χειρονομικές περιοχές, κυρίως στην απόδοση του φορέματος και του φόντου. Αυτός ο αντίθεση δίνει στο έργο μια ισορροπία ανάμεσα στην ανθρωπογραφία και την εντύπωση, ανάμεσα στην ακρίβεια και την αυθορμητισμό.