Bachibouzouk (1977) - Warhol vs Banksy vs Hirst

Υπέροχη δουλειά από τον βρυξελικό καλλιτέχνη Bachibouzouk.

Σε αυτή τη σειρά, ο βρυξελικός καλλιτέχνης Bachibouzouk παίζει με το «παιχνίδι της πάπιας» με την ιστορία της τέχνης, σαν παιδί πολύ περίεργο που είχε βρει ένα μουσείο και μια μπογynό ζωγραφική. Μέσα από τα «Tomato Soup Can», οργανώνει μια ευτυχώς απίθανη μετωπική σύγκρουση ανάμεσα σε τρεις γίγαντες της σύγχρονης τέχνης: Warhol, Banksy και Hirst. Ένας ποπ, αστικό και κλινικό τρικεντρισμός, τυλιγμένος με αερογράφο, όπως μόνο ο Bachibouzouk ξέρει να κάνει.

Η αφετηρία, φυσικά, είναι το πόστερ του Banksy, ο ίδιος ένας υπαινιγμός (ή υπαινιγμός του υπαινιγμού) προς τον εμβληματικό Campbell’s Soup του Andy Warhol. Ο Bachibouzouk μπαίνει σε αυτόν τον ρόλο του τέταρτου όμηρου, αλλά οπλισμένος όχι με σπαθί, αλλά με κουκκίδες — αυτούς τους φημισμένους σημείους της εμμονής του Damien Hirst, που τοποθετεί προσεκτικά σε κάθε κοντέινερ. Το αποτέλεσμα: μια συνομιλία μεταξύ τριών αισθητικών προσεγγίσεων που καμία από τις δύο δεν απαιτούσε συνομιλητή… και παρ’ όλα αυτά, μαζί αρχίζουν να μιλούν δυνατά και ακόμη να γελούν.

Τα αεροζόλ, προσεκτικά επιλεγμένα σε μια ζωντανή παλέτα, έρχονται να αμφισβητήσουν την υπερβολικά ήσυχη κληρονομιά των εργαστηρίων. Κάθε χρώμα φαίνεται να διακηρύττει: «Και αν η σύγχρονη τέχνη σταματούσε να την παίρνει στα σοβαρά για τρία λεπτά;»
Αλλά πίσω από το χιούμορ, μια αληθινή σκέψη: ο Bachibouzouk διερωτάται την βιομηχανική επανάληψη των εικονών της τέχνης. Τι γίνεται ένα σύμβολο όταν το αντιγράφουμε, μετά όταν αντιγράψουμε το αντίγραφο, μετά όταν ξαναβάψουμε πάνω στις ίδιες τις αναφορές που έχουν ήδη απορρέει; Ίσως κάτι πιο ειλικρινές: ένα έργο που αποδέχεται ότι δεν γεννήθηκε μόνο του, αλλά μέσα σε έναν πολιτισμικό θόρυβο, ένα καρναβάλι εικόνων και χλευασμών.

Με την υπέρθεση αυτών των στρωμάτων αναφορών, ο καλλιτέχνης μεταμορφώνει τη κονσερβοκουτιά — ένα κοινό αντικείμενο, σύμβολο κατανάλωσης, φετίχ ποπ — σε μια μεταφορά της εποχής μας που έχει κορεστεί: όλα έχουν ήδη δει, remix, παραπομπές… και όμως, χάρη σε μια μοναδική κίνηση (και μερικούς καλούς ακροφύσιους) κάτι νέο ξεπηδά. Έτσι, σαν να γυρνούμε σε ένα μουσείο καθρεφτών, καταλήγουμε να βλέπουμε τον ίδιο μας τον αντίγραφο.

Με πολύ πνεύμα, ένα πινελότο ανυπαρξίας και μια χαρούμενη διαύγεια, ο Bachibouzouk μας θυμίζει ότι η τέχνη ίσως είναι πάνω απ’ όλα ένα παιχνίδι: ένα σοβαρό παιχνίδι, ναι, αλλά ένα παιχνίδι ούτως ή άλλως. Και σε αυτό το παιχνίδι, οι Tomato Soup Can του είναι τα κομμάτια που γκρεμίζουν όλους τους λουκέτους.