Anton Kaestner - #396 - S - " Glass Horizon 2 ".

Μοναδικό κομμάτι, αρχιτεκτρία αυθενικού πίνακα του Anton Kaestner, απευθείας από το εργαστήριο.
Η πρώτη μου ζωγραφιά σε γυαλί, ένα γυαλί ανακυκλωμένο στον Μαρόκο το 1994.
#396 - S - "Glass Horizon 2".
Σπρέι ακρυλικού σε πλάκα γυαλιού (Μαρόκο 1994) διαμέτρου 3mm.
Αυτός ο πίνακας δεν είναι αντίγραφο. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο έργο "multi-στρώσεων" με λαμπερή απόδοση "glossy" παρόμοια με την εφαρμογή ρητίνης, μοναδικό.

Διαστάσεις : 9,3" x 9,8" x 0,12" / 23,5 x 25 x 0,3 cm χωρίς κάδρο.

Ο πίνακας παραδίδεται χωρίς κάδρο.
Κάδρο ποιότητας γερμανικής μάρκας Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά 34 (9,23" x 1,38" / 0,6 x 3,5 cm) προτεινόμενος και διαθέσιμο κατά την αποστολή με επιπλέον κόστος 60€ΤΙΤ.

Το έργο είναι υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος.
Ακολουθεί Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλεια.

Ο Anton Kaestner είναι ένας Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας, με βάση το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη έκθεση - Λωζάννη 7/10 Μαΐου 2026.

Βιογραφία

Γεννημένος στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από την φυσική ομορφιά και τον πλούτο της κουλτούρας της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμάτο στην οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, τεχνίτης & καλλιτέχνης, του οποίου η επιρροή φύτεψε τον σπόρο για αυτό που τελικά θα γινόταν το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε σημειωματάρια Α4 και μετά Α3 - πάντα αισθανόμουν ότι οι μεγάλες εικόνες έρχονται κατά πάνω σου, επιβλητικές και απειλητικές, ενώ τα μικρά έργα μπορούν να εμπνεύσουν πολύ περισσότερη αγάπη. Πρώτα με τραβούσε η μη-αναπαραστατική ζωγραφική και ο αφαιρετικός εξπρεσιονισμός.
Με τον καιρό, και ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς συντονίζονταν με την εξερεύνηση της ανθρώπινης ύπαρξης και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής.

Ωστόσο, ο δρόμος για να γίνει πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήρθε αμέσως.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες, πρόσωπα με διεθνή καριέρα επιχειρηματικής δραστηριότητας που με πήγε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Μαρόκο, το Βέλγιο, όλη την Ασία και την Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν την οπτική μου, εκθέτοντας σε ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. Όπου πήγαινα, βυθιζόμουν στα τοπικά καλλιτεχνικά σκηνικά και αλληλεπιδρούσα με την δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά τη εστίαση στην επιχειρηματική καριέρα, η τέχνη ήταν πάντα μέρος μου, ήσυχα να βράζει κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μορφή μυστικής медитации για εμένα — ένας τρόπος να απελευθερωθώ από τον κόσμο και να εστιάσω στον εσωτερικό εαυτό μου.

Πάντα έβρισκα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω γνήσιες εμπειρίες. Μέσω της τέχνης μου, ελπίζω πάντα να προσφέρω σε άλλους μια ειλικρινή επαφή με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από διαφορετική οπτική και να ανreflectούν τη δική τους ζωή.

Το 2023, μετά τη συνταξιοδότησή μου από την επιχειρηματική καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ιδρύωσα το στούντιό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνω τον εαυτό μου εξ ολοκλήρου στην τέχνη μου. Μέχρι το τέλος του 2024, ξεκίνησα την δημόσια καλλιτεχνική καριέρα μου, και, προς μεγάλη μου έκπληξη, το έργο μου κέρδισε γρήγορα αναγνώριση, βρίσκοντας σπίτια σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ειδικά στη Γερμανία, Πορτογαλία, Βέλγιο, Ιταλία και Ολλανδία.

Στο τέλος του 2025 μετακόμισα σε ένα μεγαλύτερο στούντιο σε έναν άδειο ψαλτήρι στο Λισιέ, Νορμανδία.

Artwork CV

Η πρώτη μου ατομική έκθεση, "Échos," που διεξήχθη στο Παρίσι στο τέλος του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικά χρωστικά και σπρέι στην πίσω όψη μετάλλων εκτυσμένο Plexiglass (Perpex), μια ελαφριά, λεία, γυαλιστερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια. Αυτή η διαδικασία με αποτρέπει από το να βλέπω το έργο καθώς αναπτύσσεται. Δεν έχω οπτική ανάδραση ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας — κάτι που καλωσορίζω. Επιτρέπω “τυχαίες πειραματισμούς” -οτιδήποτε περνά- να καθοδηγήσουν το αποτέλεσμα, τα στρώματα και τις καθρέφτιες επιδράσεις που δημιουργώ, και αφήνω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι εκτίθεται τελικά. Αλλά ας είμαστε ξεκάθαροι: στις εικόνες μου η τύχη ποτέ δεν παίρνει τις αποφάσεις· το πολύ πολύ η τύχη θέτει τις ερωτήσεις· οι ουσιαστικές “σύμπτωση” είναι δυνατές μόνον με μεγάλη πειθαρχία. Αυτή η προσέγγιση που συνδέει με τη διαδικασία αποκάλυψης / στερέωσης της φωτογραφίας είναι προκλητική και λυτρωτική. Οι αξίες της σύνθεσης εμπλουτίζονται από στρώσεις και διαφάνειες, δίνοντας όμως σε κάθε έργο μια “ασκητική” ποιότητα: είμαι ευτυχής όταν αναγνωρίζω τις “απαραίτητες αναπόφευκτες” ανάγκες, δηλαδή αυτά που πιθανώς θα ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε σε σιωπή και φως.

Διατηρώ τη προσέγγισή μου με σκοπιμότητα απλή. Ούτε “συναισθήματα” ούτε “θεωρητική αντίληψη” αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε “ταχεία κατανάλωση” ούτε “διανοητικοποίηση / διανοητική κατοχή”, αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ιστοριών της ορατής και αόρατης, η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση για τη “ζωή στο κέντρο της ζωής”, για αυτό που ο Alain Damasio αποκαλεί “le vif” (η ζωντανή ουσία). Αν και η νοσταλγία αποτελεί πάντα μέρος του έργου μου, τα έργα μου είναι χωρίς αντικείμενο. Όπως όλα τα αντικείμενα, έτσι κι αυτά είναι αντικείμενα του εαυτού τους. Επομένως, δεν έχουν περιεχόμενο, ούτε νόημα, ούτε σκοπό. Είναι όπως πράγματα, δέντρα, ζώα, άνθρωποι, ή ημέρες, που επίσης δεν έχουν αιτία ύπαρξης, ούτε τέλος, ούτε σκοπό. Ενώ το έργο μου μπορεί μερικές φορές να θυμίζει τη διαφάνεια και τη λαμπρότητα του βιτρώ, παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου αφηρημένο. Επιπλέον, το Plexiglass δίνει στη ζωγραφική ένα λαμπερό δέρμα, όπου μπορείς να διακρίνεις τη δική σου σιλουέτα, διαφορετική για κάθε καινούριο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικό καθρέφτισμα: ζει, αλλάζει, βλέπει. Ο συνδυασμός φωτός, χρώματος και υφής, και των ελλειπόντων τμημάτων, χρειάζεται μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι η αλληλεπίδραση μεταξύ “λεπτομερειών κοντά” - ένα λεπτομέρειο μιας εικόνας είναι μια εντελώς καινούργια εικόνα - και “απόσταση για το ολόκληρο”, θα ενθαρρύνει τους θεατές να ξεκινήσουν τα δικά τους εσωτερικά ταξίδια.

Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με όσα μπορούν να επιτευχθούν. Απλώς βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία ερωτήσεων και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, που με ωθεί να βελτιώσω τις ικανότητές μου και να εξερευνήσω περαιτέρω τι μπορώ να πετύχω. Για μένα η ζωγραφική είναι μια καθημερινή τέχνη, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να προκαλέσει ουσιαστικές συνομιλίες, μια αναζήτηση για ένα χρώμα τόσο τέλειο που δεν χρειάζεται εμάς. Η εποχή του ανεπίσημου μόλις έχει αρχίσει.

Όπως θα έλεγε ο Jean Bazaine: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπετε.

Για τη συνοχή στην πρακτική μου

Στο τοπίο της σύγχρονης τέχνης, όπου η αντίληψη και η μορφή έχουν ισότιμη βαρύτητα, επιδιώκω να δημιουργώ ένα έργο που ορίζεται όχι από τη προβολή αλλά από την παρουσία. Οι ζωγραφιές μου — λαμπερά πεδία χρώματος και φωτός μέσα σε Plexiglass — είναι τα ήσυχα αποτελέσματα μιας μακροχρόνιας και σκόπιμης έρευνας. Για μένα ο πραγματικός προσανατολισμός είναι λιγότερο το τελικό εικόνα και περισσότερο η ήσυχη αλληλεπίδραση σκέψης και διαδικασίας που του επιτρέπει να αναδυθεί.

Αυτή η πρακτική βασίζεται σε τρεις ευθυγραμμισμένες προθέσεις.

Η πρώτη είναι μια Αποχώρηση από Επιβαλλόμενο Σημαίνων. Περιγράφοντας τα έργα ως «χωρίς αντικείμενο» και έχοντας «ούτε περιεχόμενο, ούτε νόημα, ούτε αίσθηση», ελπίζω να χαλαρώσω απαλά την προσδοκία αφήγησης. Πρόκειται για πρόσκληση να απομακρυνθούμε από την αποκωδικοποίηση και να προχωρήσουμε σε έναν πιο άμεσο τρόπο ματιάς.

Αυτό οδηγεί στη δεύτερη πρόθεση: Η Πρωταρχία της Ζωτικής Εμπειρίας. Σε αυτόν τον ανοιχτό χώρο, προσπαθώ να τοποθετήσω ό,τι θεωρώ ως «εμπειρία ύπαρξης». Το έργο γίνεται λιγότερο αντικείμενο προς ερμηνεία και περισσότερο μια ήσυχη εκδήλωση που αισθάνεται κανείς — διαμορφωμένη από μεταβαλλόμενο φως, διάφανες στρώσεις και τη λεπτή αντανάκλαση του θεατή που συναντά το βλέμμα του. Όπως συχνά επισημαίνω, το κομμάτι «ζει, αλλάζει, βλέπει.»

Το τρίτο είναι ο τόπος όπου η ιδέα συναντά το χέρι: Η Διαδικασία ως Ενσωματωμένη Σκέψη. Η ζωγραφική στο ανάποδο πλευρό της Plexiglass, εργαστείτε χωρίς οπτικό σχόλιο, αποτελεί μια φυσική πρακτική αφήνοντας να απελευθερωθεί. Είναι μια συνειδητή απελευθέρωση του ελέγχου κατά τη δημιουργία. Θέτω συνθήκες, αλλά παραδίδω το αποτέλεσμα, επιτρέποντας στον πίνακα να γίνει το ίδιο αντικείμενο από μόνο του, πλήρως αποκαλυπτό μόνο όταν ολοκληρωθεί. Πρόκειται για έναν σιωπηλό παραλληλισμό με την ανάπτυξη της φωτογραφίας — μια υπομονετική αναμονή για το τι έρχεται “εδώ και τώρα.”

Κρατώντας αυτές τις προθέσεις υπάρχουν λίγα ήπια παράδοξα που στηρίζουν το έργο:

Τύχη και Πειθαρχία
Μιλάω για «σημαντικές συμπτώσεις», αλλά είναι δυνατές μόνο μέσα από προσεκτικά όρια. Η τύχη είναι καλοδεχούμενος επισκέπτης, αλλά η δομή χτίζεται με φροντίδα.

Επικοινωνία Χωρίς Μήνυμα
Ελπίζω να «επικοινωνήσω κάτι» μέσω έργων που ονομάζω ανούσια. Ίσως αυτό που μοιράζομαι δεν είναι μια δήλωση, αλλά μια κατάσταση — μια υφή φωτός, μια ήσυχη παρουσία, μια αισθητή σιωπή.

Νοσταλγία για το Παρόν
Μια ήπια νοσταλγία παραμονεύει στο έργο, αλλά στοχεύει στο παρόν: ένα λαχτάρισμα για τις “απαραίτητες αναπόφευκτες” που βρίσκονται στη “σιωπή και φως” — μια επιθυμία για απόλυτη παρουσία που το ίδιο το έργο προσφέρει ήσυχα.

Απαιτικότητα και Απροφορικότητα
Η διαδικασία απαιτεί σταθερή προσοχή, αλλά αποβλέπει σε ένα αποτέλεσμα που αισθάνεται αυτονομημένο, σαν να «αναπτύχθηκε από τον εαυτό του». Με τραβούν σε αυτό που αισθάνεται απόλυτα αναπόφευκτο.
Σε αυτό το πνεύμα, έχω αρχίσει να νιώθω ότι «η εποχή του ανεπίσημου μόλις έχει αρχίσει». Η πρακτική μου οφείλει ευγνωμοσύνη στο πνεύμα του Art Informel, αν και ίσως με λιγότερο άγχος και περισσότερο ηρεμία — μια ανεπίσημη διάσταση όπου η τύχη δεν είναι ρήξη, αλλά σιωπηλός συνεργάτης.

Στην καρδιά της βρίσκεται μια αναζήτηση για το «le vif»—τον ζωντανό πυρήνα. Το έργο κλίνει προς άμεση εμπειρία αντί για ιδεαλιστικοποίηση. Η μετριοπαθής κλίμακα που συχνά επιλέγω στοχεύει στην οικειότητα, όχι στην θεαματικότητα.
Τελικά, αυτό είναι απλώς ο δρόμος ενός καλλιτέχνη. Η βιογραφία μου, η διαδικασία μου και οι σκέψεις μου δεν είναι ξεχωριστές κλωστές, αλλά μέρη μιας ενιαίας αναζήτησης. Διαπίστωσα ότι μια πρακτική που στηρίζεται σε ήσυχες αντίφασεις δεν χρειάζεται να είναι εύθραυστη. Μέσω πειθαρχίας και διαύγειας, πιστεύω ότι τέτοιες εντάσεις μπορούν να μετατραπούν σε πηγή ανθεκτικότητας.

Anton Kaestner