Anton Kaestner - #347 - M - " Corazon ".

#347 - M - «Corazon».
Μοναδικό έργο, πρωτότυπη σύνθεση του Anton Kaestner, απευθείας από το ατελιέ στο Παρίσι.

Σπρέϋ ακρυλικό πάνω σε πλάκα Plexiglas 3 мм.
Αυτός ο πίνακας δεν είναι αντίγραφο. Πρόκειται για πρωτότυπο έργο ζωγραφισμένο σε πολλές στρώσεις χρώματος και/ή σπρέι, όπου το γυαλιστερό φινίρισμα «glossy», παρόμοιο με την εφαρμογή ρητίνης, είναι μοναδικό.

Διαστάσεις: 17,3 x 12,6 x 0,12 ιντσών / 44 x 32 x 0,3 εκ. χωρίς κάδρο.
Ο πίνακας παραδίδεται χωρίς κάδρο.
Κάδρο υψηλής ποιότητας από τη γερμανική μάρκα Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά 34 (0,23 x 1,38 / 0,6 x 3,5 εκ.) συνιστώμενος και διαθέσιμος κατά την αποστολή με πρόσθετο κόστος 90€.

Το έργο υπογράφεται από την πίσω όψη.
Σ accompanies ένα Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας.
Η αποστολή καλύπτεται από ασφάλεια.

Ο Anton Kaestner είναι Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με βάση το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε ολόκληρη την Ευρώπη, στην Ελβετία και το Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη έκθεση - Λωζάνη 7/10 Μαΐου 2026.

"Biography

Γεννήθηκα στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από την φυσική ομορφιά και τον πλούτο του πολιτισμού της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμούταν στην οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, τεχνίτης & καλλιτέχνης, ο οποίος άσκησε την επιρροή που φύτεψε τον σπόρο για το τι θα γινόταν μετέπειτα το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε τετράδια Α4 και έπειτα Α3. Αρχικά με είχε ελκύσει η μη-αναπαραστατική ζωγραφική και ο αφαιρετικός εξπρεσιονισμός. Με την πάροδο του χρόνου, και ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανάπτυξα επίσης μια σχέση με πνευματικά υλικά καθώς αντήχησαν με την εξερεύνησή μου της ανθρώπινης ύπαρξης, της μελαγχολίας και των βαθύτερων αληθειών της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος για το πραγματικό να γίνεις καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες, ακολούθησα διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με πήγε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Μαρόκο, το Βέλγιο, την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν το οπτικό μου πεδίο, εκθέτοντάς με σε ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. wherever I went, I immersed myself in the local art scenes and engaged with the creative energy of each place.

Παρά το επίκεντρο της επιχειρηματικής καριέρας, η τέχνη πάντα αποτελούσε μέρος μου, σιγά σιγά κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογιστικής πρακτικής για μένα—ένας τρόπος να αποδράσω από τον κόσμο και να εστιάσω στον εσωτερικό εαυτό.

Πάντα βρισκόμουν σε μεγάλη ικανοποίηση με τη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να βιώσω αληθινές εμπειρίες. Μέσω της Τέχνης μου ελπίζω πάντα να προσφέρω σε άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική οπτική και να σεβαστούν τη δική τους ζωή.

Το 2021, μετά τη συνταξιοδότησή μου από την επιχειρηματική καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ιδρύσα το στούντιό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνω πλήρως τον εαυτό μου στην τέχνη. Στο τέλος του 2023, εγκαινίασα την δημόσια καλλιτεχνική καριέρα μου και, προς έκπληξή μου, το έργο μου κέρδισε γρήγορα αναγνώριση, βρίσκοντας σπίτια σε ιδιωτικές συλλογές σε ολόκληρη την Ευρώπη, ειδικά στη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και τη Ολλανδία.

Artistic CV

Η πρώτη ατομική έκθεσή μου, «Échos», που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στα τέλη του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικούίς χρωστικές και ψεκασμούς πίσω από ανακυκλωμένο εξωθημένο Plexiglass, μια ελαφριά, λεία, γυαλιστερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια.
Αυτή η διαδικασία με αποτρέπει από το να βλέπω το έργο καθώς εξελίσσεται. Δεν έχω οπτικά σχόλια ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας—κάτι που χαιρετίζω. Επιτρέπω «τυχαία πειράματα» - οτιδήποτε πάει για να βραχυκυκλώσει τη λογική! - να καθοδηγούν το αποτέλεσμα, τις στρώσεις και τα καθρεπτικά εφέ που δημιουργώ, και αφήνω χώρο για αποκαλύψεις και ανακαλύψεις όταν το κομμάτι εκτεθεί τελικά. Αυτή η προσέγγιση, που συχνάζει με τη διαδικασία αποκάλυψης/εποπτείας της φωτογραφίας, είναι απαιτητική και ελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης ενισχύονται από στρώσεις και διαφάνειες, δίνοντας σε κάθε έργο μια «ασκητική» ποιότητα: χαίρομαι όταν αναγνωρίζω τις «απαραίτητες αναγκαίες» πινακίδες, δηλαδή αυτά που πιθανόν να ανακαλύψουμε όταν μείνουμε χωρίς ήχο και φως.

Διατηρώ τη προσέγγισή μου απλή σκόπιμα. Ούτε «συναισθήματα» ούτε «θεωρητική αντίληψη» αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε «ταχεία κατανάλωση» ούτε «νοηματοδότηση/νοητική κατοχή», αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων ιστοριών της· η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση της «ζωής στην καρδιά της ζωής», το «le vif» όπως θα έλεγε ο γαλλικός μετα-συγγραφέας Alain Damasio.

Ενώ το έργο μου ενδέχεται να υπαινίσσεται τη διαφάνεια και τη λαμπρότητα του stained glass, παραμένει σχεδόν εξολοκλήρου αφαιρετικό. Επιπλέον, το Plexiglas δίνει στον πίνακα μια γυαλιστερή επιδερμίδα όπου μπορεί κανείς να διακρίνει τη δική του φιγούρα, διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικό καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.

Ο διάλογος φωτός, χρωμάτων και υφών, των ελλείποντων τμημάτων επίσης, απαιτεί μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι ο παιγνίδι μεταξύ « λεπτομερειών κοντινού» & «απόστασης για το σύνολο», θα παρακινήσει τους θεατές να ξεκινήσουν τη δική τους εσωστρεφή πορεία.

Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με το τι μπορεί να επιτευχθεί. Απλώς, βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχόμενη διαδικασία ερωτήσεων και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, ώθησή μου να βελτιώνω τις δεξιότητές μου και να εξερευνώ περαιτέρω τι μπορώ να επιτύχω. Για μένα η ζωγραφική είναι μια καθημερινή τέχνη, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσω ουσιαστικές συζητήσεις.

Όπως θα έλεγε ο Jean Bazaine: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέμμα.»

Anton Kaestner.