Antonio Calderara (1903-1978) - Orizzonte bicromo

“Θα ήθελα να ζωγραφίσω το κενό που περιέχει πληρότητα, σιωπή και φως. Θα ήθελα να ζωγραφίσω το άπειρο.” Antonio Calderara

Μέσο: Υδατογραφία σε χαρτόνι. Υπογραφή: Υπογεγραμμένο στο οπίσθιο μέρος. ΜΟΝΑΔΙΚΟ

Σημείωση για την «Έκδοση»: Ενώ αποτελεί μέρος ενός έργου που αποτελείται από 49 παραλλαγές (7 χρώματα σε 7 διαβαθμίσεις τόνου), αυτή η υδατογραφία είναι ένα μοναδικό έργο. Κάθε κομμάτι στη σειρά κατέχει ένα μοναδικό σημείο στον 7×7 πίνακα του Calderara· καμία δύο εργασίες δεν μοιράζονται τον ίδιο χρωματικό τόνο.
Είναι μια αυτοτελής μελέτη του φωτός, συνοδευόμενη από την αρχική τεκμηρίωση από τα mappe, συμπεριλαμβανομένου του ποιήματος.

Κατάσταση: Χωρίς κορνίζα, διατηρημένο στην αρχική του κατάσταση

Αυτό το ευαίσθητο και στοχαστικό έργο, Orizzonte (1971), συμπυκνώνει τέλεια το ώριμο καλλιτεχνικό όραμα του Antonio Calderara. Εκτελεσμένο σε υδατογραφία σε χαρτόνι, η σύνθεση περιορίζεται στα ουσιώδη στοιχεία της: μια διακριτή κάθετη μορφή διαμορφωμένη με ήπιες μεταβάσεις τόνων και μια περιορισμένη οριζόντια διαίρεση, που επικαλείται έναν ορίζοντα κρεμασμένο ανάμεσα στην υλική παρουσία και την άυλη αντίληψη. Οι σχεδόν αδιαφανείς μεταβολές στον τόνο και η ήπια γεωμετρία δημιουργούν μια αίσθηση ηρεμίας και μεταφυσικής, προσκαλώντας τον θεατή σε έναν χώρο εσωτερικής ανασκόπησης και απέραντης γαλήνης.

Ο Calderara, αρχικά επηρεασμένος από τη φιγούρα, εξέλιξε σταδιακά σε μια αυστηρή και φωτεινή αφαίρεση, γίνεται μια από τις πιο εκλεπτυσμένες φωνές του ευρωπαϊκού μεταπολεμικού μινιμαλισμού. Το έργο του αντηχεί βαθιά με την πνευματική αφαίρεση καλλιτεχνών όπως οι Josef Albers, Mark Rothko, Barnett Newman και Ad Reinhardt, διατηρώντας έναν μοναδικά οικείο και μεσολαβητικό χαρακτήρα. Η λεπτή ρύθμιση του φωτός και της επιφάνειας θυμίζει ομοιότητες με τους Giorgio Morandi, Yves Klein, Lucio Fontana και Piero Manzoni, καθώς και με μετέπειτα διαλόγους με καλλιτέχνες όπως Gotthard Graubner, Günther Förg, Imi Knoebel, Blinky Palermo και Gerhard Richter.

Σε στενή σχέση με το διανοητικό και καλλιτεχνικό περιβάλλον της μεταπολεμικής αφαίρεσης, η πρακτική του Calderara βρίσκει επίσης παραλληλισμούς με το κίνημα ZERO (Otto Piene, Heinz Mack) και τις αποτρεπτικές τάσεις καλλιτεχνών όπως Ellsworth Kelly, Agnes Martin και Robert Ryman. Τα έργα του βρίσκεται σε μεγάλες συλλογές μουσείων και ζητούνται ιδιαίτερα για την ήρεμη αλλά αυστηρή διερεύνηση του χώρου, του φωτός και της αναλογίας.

Αυτό το κομμάτι υπήρξε ως ποιητική ενσάρκωση του lifelong pursuit του Calderara: η απόδοση της σιωπής, η οπτικοποίηση του απείρου και η μετατροπή των ελάχιστων μέσων σε βαθιά οπτική εμπειρία.