Miquel Torner de Semir (1938) - Identidad múltiple

Pictura Galeria παρουσιάζει αυτό τοMagnífico έργο τέχνης που ανήκει στον Miquel Torner de Semir, το οποίο απεικονίζει μια αφηρημένη αναπαράσταση της ανθρώπινης ταυτότητας ως ένα σύνολο συναισθηματικών και αισθητηριακών θραυσμάτων σε διαρκή μεταμόρφωση. Ο πίνακας ξεχωρίζει για την εξαιρετική τεχνική και τη μεγάλη εικονική ποιότητα που μεταδίδει.

· Διαστάσεις κάδρου: 57,5x65x4 εκ.
· Διαστάσεις του έργου: 38x46 εκ.
· Λαδι πάνω σε σανίδα υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη στο αριστερό άκρο του έργου, Miquel Torner de Semir.
· Το κομμάτι βρίσκεται σε καλή κατάσταση διατήρησης.
· Το έργο πωλείται με πανέμορφο κάδρο (περιλαμβάνεται στην δημοπρασία ως δώρο).

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στη Γέpenia.

Σημείωση: Οι included photographs constitute integral μέρος της περιγραφής της δημοπρασίας.

Το έργο θα πακεταριστεί επαγγελματικά από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να διασφαλιστεί η προστασία του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα πραγματοποιηθεί μέσω Correos ή GLS με παρακολούθηση. Διεθνείς αποστολές διατίθενται.

------------------------------------------------------------------

Αυτός ο πίνακας παρουσιάζεται ως οπτική έκρηξη από θραύσματα μορφών και ζωντανά χρώματα που διαμορφώνουν ένα συμβολικό σύμπαν γεμάτο δυναμισμό και μυστήριο.Η σύνθεση περιστρέφεται γύρω από ένα κεντρικό πρόσωπο που αποσυντίθεται σε πολλαπλά επίπεδα, όπου κάθε θραύσμα φαίνεται να αφηγείται ένα διαφορετικό μέρος μίας πολύπλοκης ταυτότητας. Τα περίγραμμα και οι μαύρες γραμμές ορίζουν με σταθερότητα τις φιγούρες, ενώ οι κηλίδες χρώματος προσφέρουν μια ενέργεια σχεδόν παιγνιώδη που αντιπαρατίθεται με τη γεωμετρική δομή του έργου. Από την πρώτη στιγμή, το βλέμμα παρασύρεται από την ένταση του συνόλου, που προσκαλεί σε μια προσεκτική παρατήρηση και σε πολυάριθμες ερμηνείες.
Το κύριο πρόσωπο, τοποθετημένο στο κέντρο, λειτουργεί ως άξονας ολόκληρης της σύνθεσης. Τα χαρακτηριστικά του δεν ακολουθούν μια συμβατική λογική, αλλά ερμηνεύονται εκ νέου μέσω απλοποιημένων σχημάτων και απροσδόκητων χρωμάτων. Ένα μάτι ξεχωρίζει με σχεδόν υπνωτική παρουσία, ενώ το άλλο προτείνεται με πιο σχηματικό τρόπο, δημιουργώντας μια ασυμμετρία που παρέχει χαρακτήρα. Η μύτη, το στόμα και τα μάγουλα θραύονται σε περιοχές αντίθετων χρωμάτων, δημιουργώντας αίσθηση εσωτερικής κίνησης, σαν το πρόσωπο να βρίσκεται σε συνεχή μεταμόρφωση. Αυτή η αποσύνθεση δεν μειώνει την εκφραστικότητα, αντίθετα την ενισχύει, μετατρέποντας τη μορφή σε ένα σύμβολο περισσότερο παρά σε μια κυριολεκτική αναπαράσταση.
Γύρω από το κεντρικό πρόσωπο εμφανίζονται και άλλα στοιχεία που πλουτίζουν την οπτική αφήγηση. Αριστερά, μια δευτερεύουσα φιγούρα φαίνεται να αναδύεται ως επέκταση ή ηχώ του κύριου χαρακτήρα, θέτοντας έναν διάλογο ανάμεσα σε δύο ταυτότητες που θα μπορούσαν να είναι διαφορετικές ή αντικατοπτρισμοί μίας ίδιας συνείδησης. Οι οργανικές μορφές και οι γραφικές λεπτομέρειες προσδίδουν μια ατμόσφαιρα σχεδόν ονείρου, σαν να πρόκειται για ένα νοητικό τοπίο όπου οι σκέψεις παίρνουν μορφή. Κάθε στοιχείο φαίνεται να τοποθετείται με πρόθεση, συνεισφέροντας σε μια αίσθηση ισορροπίας μέσα στο φαινομενικό χάος.
Η χρήση του χρώματος παίζει βασικό ρόλο στην κατασκευή της ατμόσφαιρας του έργου. Τόνοι έντονου χρώματος όπως κόκκινο, κίτρινο και μπλε συνυπάρχουν με περιοχές πιο ουδέτερες, δημιουργώντας αντιθέσεις που καθοδηγούν το βλέμμα και παράγουν ρυθμό οπτικό. Τα χρώματα δεν ορίζουν μόνο τις μορφές, αλλά μεταδίδουν και συναισθήματα, από την ζωηρή ενέργεια μέχρι την πιο σιωπηρή ενδοσκόπηση. Το υπόβαθρο, πιο λιτό και ευρύχωρο, επιτρέπει στις φιγούρες να ξεχωρίζουν με σαφήνεια, λειτουργώντας ως σκηνικό όπου εξελίσσεται αυτή η πολύπλοκη αλληλεπίδραση στοιχείων.
Το έργο, συνολικά, υποδηλώνει μια εξερεύνηση της ταυτότητας, της αντίληψης και της πολλαπλότητας του υπάρχοντος. Δεν πρόκειται για αφήγηση σε παραδοσιακό νόημα, αλλά για μια σύνθεση που προσκαλεί να ανσυνυτευτή την πραγματικότητα. Κάθε θραύσμα, κάθε γραμμή και κάθε χρώμα φαίνονται να αποτελούν μέρος ενός δικού του γλώσσας που ο θεατής πρέπει να ερμηνεύσει. Η πλούτος οπτικών και συμβολικών του πίνακα τον μετατρέπει σε ένα ανοιχτό κομμάτι, όπου κάθε παρατήρηση μπορεί να αποκαλύψει μια διαφορετική σημασία. Συνολικά.