Ύστερη Ρωμαϊκή / Πρώιμη Βυζαντινή Μπρούντζος RARE θυμιατήρι με ελληνική επιγραφή

ΕΙΔΟΣ: Λυχνοθύελλα/Θυμιαστή με ελληνική επιγραφή
ΥΛΙΚΟ: Ο Bronze
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Αργο Ρωμαϊκός / Βυζαντινός
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 4ος - 6ος αιώνας μ.Χ
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 295 mm x 87 mm διάμετρος
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή κατάσταση
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Από γερμανική ιδιωτική συλλογή, αποκτήθηκε μεταξύ 1970 - 1980

Παρέχεται μαζί πιστοποιητικό γνησιότητας και άδεια εξαγωγής.

Αν θα κάνετε προσφορά εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, θα πρέπει να υποβληθεί αίτηση για άδεια εξαγωγής στη χώρα σας και η αποστολή θα διαρκέσει 3 μέχρι 5 εβδομάδες.

Κατά τη μετάβαση από τη Δυτική Ρωμαϊκή περίοδο προς την πρώιμη Βυζαντινή περίοδο, οι θυμιατήριες, ή θυμιατήρια, εξελίχθηκαν από απλά λειτουργικά αντικείμενα σε σύνθετους συμβολισμούς τόσο πολυτελείας οικιακού χαρακτήρα όσο και θρησκευτικής αφοσίωσης. Συνήθως χυτοί σε μπρούνζο ή χαλκό, αυτοί οι κάδοι συχνά είχαν τρίποδη βάση και διάτρητο καπάκι σχεδιασμένο ώστε να επιτρέπει στο αρωματικό καπνό του λιβανιού ή της μύρρας να διαφεύγει. Ενώ παλαιότερα ρωμαϊκά σχέδια προτιμούσαν κλασικούς μοτίβους όπως κλαδιά δάφνης ή γάτες πατούσες, η μεταγενέστερη βυζαντινή επιρροή εισήγαγε πιο αρχιτεκτονικές μορφές, με ορισμένα θυμιατήρια να θυμίζουν θόλους ναούς ή μικρά περίπτερα, αντικατοπτρίζοντας την εποχή για τη ιερή χώρο.

Η χρήση αυτών των αντικειμένων επεκτιόταν πέρα από την απλή οσμή, αποτελώντας ένα βασικό στοιχείο στη Λειτουργία της πρώιμης χριστιανικής εκκλησίας. Σε εκκλησιαστικά περιβάλλοντα, ο αναδύων καπνός συμβόλιζε τις προσευχές των πιστών που αναρριχώνται προς τον ουρανό, και ο ρυθμικός ταλαντωτισμός των κρεμαστών θυμιατήριων, ή τουρίβων, έγιναν αισθητικό σήμα κατατεθέν της Θείας Λειτουργίας. Αυτές οι κρεμαστές εκδοχές συνήθως ήταν διακοσμημένες με ροές ανάγλυφων σκηνών από τη ζωή του Χριστού ή των Αποστόλων, μετατρέποντας ένα χρηστικό αντικείμενο σε «οπτικό κήρυγμα» που μπορούσε να εκτιμηθεί τόσο από το ιερατείο όσο και από τη σύναξη.

Η τεχνολογική και καλλιτεχνική αρτιότητα στους 4ο έως 7ο αιώνες επέτρεψε πολύπλοκα σχέδια ανοιχτής δουλειάς που πειραματίζονταν με φως και σκιά. Οι τεχνίτες χρησιμοποίησαν τη χαμένη σύνθεση με σφραγιστικό τρόπο για να δημιουργήσουν λεπτά γεωμετρικά σχέδια και κλήματα φιστικά που συχνά ήταν επιχρυσωμένα ή σεβασμένα με ασήμι για να αιχμαλωτίσουν το τρεμοπαίξιμο του κεριού μιας βασιλικής ή ενός πλούσιου οικηματικού οίκου. Καθώς η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετακινήθηκε προς την Ανατολή του Βυζαντίου, αυτά τα θυμιατήρια έγιναν εκλεκτά εξαγωγικά αντικείμενα, μεταφέροντας την αισθητική και πνευματική ταυτότητα της Κωνσταντινούπολης σε όλη τη Μεσόγειο και πέραν αυτής.