Elizabeth - El Refugio sobre el Islote de Roca

Έργο τέχνης της ζωγράφου Elizabeth, φιλοτεχνημένο με τεχνική Λιεπτό λάδι σε υψηλής ποιότητας καμβά. Διπλής όψης. 2 ζωγραφιές. Διαστάσεις 50 x 70 cm η κάθε εικόνα. Συνολικά μέτρα 70 x 100 cm.

Εξαιρετική ευκαιρία να αποκτήσετε 2 ζωγραφιές που μπορούν επίσης να λειτουργήσουν και ανεξάρτητα.

Αποστολή θα πραγματοποιηθεί μέσω της εταιρείας United Parcel Service (UPS) για Ισπανία και Ευρώπη, και μέσω της FedEx για τον υπόλοιπο κόσμο. Το έργο θα αποσταλεί τυλιγμένο και θα προστατευτεί με πολλαπλά στρώματα συσκευασίας, νάιλον φούσκα (bubble wrap) και θα τοποθετηθεί σε ανθεκτικό σωλήνα. Μόλις το έργο πληρωθεί, απαιτούνται τρεις ημέρες για τη διαδικασία συσκευασίας και παράδοσης στην εταιρεία μεταφορών. Το έργο θα φτάσει στο τέλος δέκα ημερών, ανάλογα με τη χώρα προορισμού.

Η ζωγράφος Κουβανή Elizabeth (επαγγελματική εκπαίδευση), η οποία διαμένει και δραστηριοποιείται στη Μαμάι, αναπτύσσει μια σειρά ονειρικών τοπίων όπου η οικιακή αρχιτεκτονική θα πρέπει να κάθεται πάνω σε βράχους που αιωρούνται και αστάθμητα ισορροπεί. Οι συνθέσεις της —ανάμεσα σε θαλασσινό και ουράνιο— προτείνουν μια ποιητική ανάγνωση πάνω στη θέση προστασίας, τη μνήμη και τη τρωτότητα του οικίωμα. Με μια ατμοσφαιρική διαχείριση του ουρανού και μια ζωντανή παλέτα από γαλάζια, ροζ και πράσινα, η καλλιτέχνης δημιουργεί σκηνές με έντονη συναισθηματική φωτεινότητα: φωτιζόμενα παράθυρα, καπνίζουσες καμινάδες, σκαλοπάτια που ανεβαίνουν, δέντρα που ανθίζουν σε απίθανες υψόμετρες. Το έργο συνδυάζει ακρίβεια στη λεπτομέρεια και εκφραστικότητα στην ύλη, επιτυγχάνοντας εικόνες με έντονο οπτικό και αφηγηματικό αντίκτυπο, ικανές να συνυπάρξουν ανάμεσα στη συντήρηση και τον θαυμασμό.

Αυτά τα κομμάτια της Elizabeth δημιουργούν ένα σύμπαν όπου το σπίτι —το ιερό σύμβολο καταφυγίου— γίνεται μια ποίηση και όχι μια αρχιτεκτονική: φαίνεται αιωρούμενο, αγκυλωμένο σε αδύνατους βράχους, ισορροπώντας σε πύργους από πέτρα, απομονωμένο σε μικρούς βραχίονες σαν ο πραγματικός κόσμος να έχει περιοριστεί στο ουσιώδες. Υπάρχει μια σιωπηρή αφήγηση σε κάθε σκηνή: η σκάλα που ανεβαίνει προς το αβέβαιο, ο καπνός που βγαίνει από μια καμινάδα ως ένδειξη ζωής, τα ανοικτά παράθυρα που ζεσταίνουν το απομακρυσμένο, και τα δέντρα που, ακόμα και σε απίθανες υψόμετρες, ανοίγονται ως υπόσχεση συνέχειας.

Η θεματολογία, στην πραγματικότητα, αποτελεί μια μεταφορά για τη σχέση με την ανήκε και την ισορροπία: το «κατοικώ» δεν είναι μόνο το να βρίσκεσαι κάπου, αλλά να το στηρίζεις. Η Elizabeth μετατρέπει το τοπίο σε συναισθηματικό κράτος. Ο λίθος —βαρύς, αρχαϊκός— εμφανίζεται επεξεργασμένος με όγκο και αποχρώσεις, σε αποχρώσεις που μετακινούνται από το βιολετί προς το ώχρα και από το βαθύ μπλε προς τα πρασινοκύανα, σαν κάθε βράχος να φυλάσσει μνήμη και χρόνο. Πάνω απ’ όλα, η ζωή: κόκκινα κεραμίδια, φως στο ξύλο, θαμνώδες φύλλωμα. Αυτή η αντίθεση μεταξύ στέρεου και ευάλωτου, μεταξύ σταθερού και αιωρούμενου, είναι όπου το έργο αναπνέει με περισσότερη δύναμη.

Στον χρωματικό τομέα υπάρχει μια σαφής απόφαση: ευρύχωροι, ατμοσφαιρικοί ουρανοί, φορτωμένοι με σύννεφα που λειτουργούν τόσο ως σκηνή όσο και ως μουσική. Το χρώμα δεν περιορίζεται στην περιγραφή· ερμηνεύει. Τα μπλε γίνονται ωκεανός και απόσταση· οι ροζ και πορτοκαλί του ηλιοβασιλέματος προσφέρουν μελαγχολία φωτεινή· τα πράσινα, όταν είναι έντονα, εισάγουν ελπίδα και φρεσκάδα. Η πινελιά εναλλάσσεται ανάμεσα σε ζώνες ήπιες (ουρανοί και γαλάκτωμα) και σε πιο έντοτα σημεία στα φύλλα και στους βράχους, όπου διακρίνεται μια αγάπη για αντίθεση και υφή. Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα εύκολα αναγνώσιμη — σχεδόν παραμύθι — αλλά με συμβολικό βάθος που αποφεύγει τον επιφανειακό διακοσμητισμό.

Επίσης διακρίνεται η σημασία της σύνθεσης: η Elizabeth γνωρίζει πώς να οδηγήσει το βλέμμα με σαφείς διαδρομές (σκαλοπάτια, κάγκελα, διαγώνιοι απότομών βράχων, καμπύλες κορμών) και να δημιουργεί κέντρα ενδιαφέροντος χωρίς υπερφόρτωση. Τα πουλιά, τα κύματα, οι βράχοι του πρώτου πλάνου ή τα στοιχεία των θυρών και των μπαλκονιών δεν είναι αξεσουάρ: είναι σημεία που ενεργοποιούν τη σκηνή, μικρές «αποδείξεις» πραγματικότητας μέσα σε έναν κόσμο που επιτρέπει το αδύνατο. Αυτή η μίξη φαντασίας και συναισθηματικής αλήθειας τοποθετεί αυτά τα έργα σε ένα τοπίο κοντά στον μαγικό ρεαλισμό της ζωγραφικής: ένα μέρος όπου το εξαιρετικό δεν εκπλήσσει, απλώς συμβαίνει.

Αυτό το λάδι σε καμβά εντάσσεται σε έναν φουτουριστικό-φανταστικό σουρεαλισμό με έντονη επιρροή από την φανταστική εικονογράφηση, όπου ξεχωρίζει η χρήση μιας κέντρα ηλιοφάνειας που ενισχύει τον όγκο των νεφών και την υφή της πέτρας. Ο ζωγράφος χρησιμοποιεί μια κάθετη σύνθεση για να τονίσει την ιεραρχία του πλούσιου δέντρου που αναδύεται απευθείας από τη ξύλινη καλύβα, υποδεικνύοντας μεταφορικά την προέλευση της ζωής και την επιμονή της φύσης πάνω από τις ανθρώπινές κατασκευές. Μέσα από δυναμικές πινελιές στο foliage και έναν χρωματικό αντίθεση ανάμεσα στο βαθύ μπλε του ωκεανού και το ζεστό πορτοκαλί της στέγης, το έργο επιτυγχάνει τη μεταφορά σε μια αίσθηση ουτοπικής γαλήνης και απόλυτης ελευθερίας, καλώντας τον παρατηρητή να φανταστεί ένα ιερόποιο που δεν είναι προσβάσιμο, όπου ο χρόνος παγώνει και τα στοιχεία συνυπάρχουν σε μια τέλεια ισορροπία.