Boileau - Satires et Oeuvres diverses - 1762

Μπουιλο (Boileau Despreaux), Nicolas. Σατιρές και διάφορα έργα.

Πορτρέτο του συγγραφέα από τον Hyacinthe Rigaud στο έμβλημα.

Άμστερνταμ, Δαπάναι δια της Εταιρείας. 1762. In-12. 370 σελίδες. Δερμάτινος σκληρός τόμος καφέ με το δυνατό εξώφυλλο και πέντε νημάτια στο οπίσθιο μέρος και τίτλος. Με χειρόγραφο ex-libris.

Σπάνιο αντίτυπο σε ικανοποιητική κατάσταση, επιφανειακές αλλοιώσεις και τρίψιμο στους οπίσθιους και μπροστινούς δίσκους (κλώνοι στην πλάτη), κεφαλή επάνω ελλείπει, κάτω κεφαλή και αιχμές λείπουν. Ένα παιδί (;) έχει χαράξει σχέδια στα πλάτη, άλογο στο δεύτερο πλάτο, ίσως στο πλαίσιο ενός μαθήματος για την τέχνη της ρωγμής ή ενός διαχωρισμού… Εσωτερικό σε καλή κατάσταση, λίγο κιτρινισμένο (βλ. φωτογραφίες).

Το έργο αρχίζει με μια αφιέρωση προς τον Γραμματέα της Βίλας του Άμστερνταμ, ακολουθούμενη από μια προφητεία και διαφόρων προεισαγωγών γραπτών (σελ. I-XXIV): Διαβάζει ο Αναγνώστης, Λόγος περί Σατιρής και Πίνακας Περιεχομένων. Το έργο στη συνέχεια ανοίγει με έναν Λόγο προς τον Βασιλέα (σελ. 1-5)· ακολουθούν οι διάφορες στιγμές, με 6 εικονογραφήσεις εκτός κειμένου, όλες αφιερωμένες στο λουτρινό.

Οι Σατιρές είναι ένα ανθολόγιο του Νικόλαου Μποιλέρ (Nicolas Boileau) που συντάχθηκε από το 1657 και δημοσιεύτηκε από το 1666, εμπνευσμένο από τις Σατιρές του Ωρίωνα και του Ιουβένάλ, και ολοκληρωτικά γραμμένες σε δυσδιάκριτους στίχους αλεξανδρινούς.

Το ανθολόγιο περιείχε επτά ποιήματα στην αρχική έκδοση. Το 1668 κυκλοφόρησε μια νέα έκδοση με προσθήκη δύο σατιρών και ενός Λόγου περί σατιρικής κριτικής. Το 1694 προστέθηκε η σατιρά X «Κατά των γυναικών», και το 1701 η ενδέκατη. Η δωδέκατη σατιρική ποιήματος, απαγορευμένη για publication, δεν εμφανίστηκε παρά μετά τον θάνατο του συγγραφέα το 1716.

Τα θέματα που θίγονται είναι εξαιρετικά ποικίλα, και δεν υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός. Μεταξύ αυτών των θεμάτων διακρίνεται η δυσκολία ζωής στο Παρίσι (I και VI), η ματαιοδοξία των ευγενών (V) και ένα γελοίο δείπνο (III). Αλλά ο κύριος στόχος του Μποιλιού παραμένει οι συγγραφείς της εποχής του που θεωρούσε κακούς (ιδιαίτερα II, III και IX).

Κατά Μολιέρου: Ευλογημένος Scudéri, του οποίου το εύφορο μελάνι
Μπορεί κάθε μήνα χωρίς κόπο να γονιμοποιεί έναν τόμο! [...]
Και όταν τελικά η ομοιοκαταληξία βρίσκεται στο τέλος των στίχων,
Τι σημασία έχει αν το υπόλοιπο είναι στραβό;

Κατά Παρίσι: Ας αποχωρήσουμε για πάντα από αυτή την ενοχλητική πόλη,
όπου η τιμή βρίσκεται σε πόλεμο με την τύχη· [...]
Και ποιος άνθρωπος τόσο ψυχρός δεν θα ήταν γεμάτος χολή,
από τη μισητή όψη των ηθών σ’ αυτήν την πόλη;

Σπάνιο έργο, πολύ ενδιαφέρον και πολύ κριτικό, του Μποιλιού που πλουτίζεται από ένα πολύ σπάνιο σχέδιο ρωγματικής τέχνης στην κάλυψη…