Matteo Ciffo - Frammenti - Venere

- Σκλάτουρα κοντέμπραντε di Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Frammenti-Venere
- Έννοια 2026. Έκδοση αρ. 3/8 - Υπογεγραμμένο και πιστοποιημένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Ψυχρή επεξεργασία από σκόνες μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες



Συλλογή FRAMMENTI

Η αντίθεση με τη κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνα τα σχήματα, ιστορικά συνδεδεμένα με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, υιοθετούνται ως αφετηρία και υπάγονται σε μια διαδικασία θραύσης και επαναπροσδιορισμού.
Το σχήμα δεν θεωρείται πλέον ενότητα σταθερή, αλλά καθεστώς μεταβατικό. Διακόπτεται, αποσυντίθεται και επανασυντίθεται, αποκαλύπτοντας τη δική του ασταθή φύση. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή όπου ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η τάση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτης κατάστασης. Εκείνο που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει την ευαλωτότητά του. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στην μεταβολή και αποδοθείσα σε μια νέα διάσταση.




MATTEO CIFFO

Γεννήθηκε στη Μιέλλα το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα επικεντρωμένη στη ύλη, στη μεταμόρφωσή της και στην μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου προέχεται από άμεση σχέση με ευγενή και πολύπλοκα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρας, φυσικούς χρωστούς, χωμάτια Αρμενίας, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εκφραστικά εργαλεία, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και πιθανότητας αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία την οποία θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να αποδοθεί ζωή σε ό,τι έχει θραυαστεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρωτόλια ύλη για τα έργα μου.
Αναφέρονται υλικά που φέρουν ήδη μέσα τους μια ιστορία. Τα αποσυνθέτω και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο προέρχεται από μια ισορροπία ευάλωτης ανάμεσα στην απώλεια και την αναγέννηση, ανάμεσα στη μνήμη και τη δυνατότητα, καθιστώντας ορατό το στιγμικό σημείο όπου η ύλη παύει να είναι ό,τι ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Το ταξίδι υιοθετεί τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει την παραδοσιακή γλυπτική, προσεγγίζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ υλικά που έχουν ήδη μια ύπαρξη, τα αποσυνθέτω και τα επανασυνθέτω για να παραγάγω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, ανάμεσα στην απώλεια και τη μνήμη, κάνοντας ορατό ένα συνεχές κράμα μεταβολής.
Η έρευνα συγκρούεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιαπέραστα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Εκείνο που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδράσει, να οξειδωθεί και να μετατραπεί στο χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά την ύλη ενεργό μέρος του έργου, εμπλεγμένο σε έναν διαρκή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπάγεται σε κανένα αλλά γίνεται συνσυγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνειά της τα ίχνη του χεριού, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Autodidatta, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν αποσκοπεί στον έλεγχο, αλλά στην συνοδεία της ύλης στην μεταμόρφωσή της. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές στις οποίες θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννούνται.
Αυτή η πρακτική διερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτικές εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα σε ερείπωση και αναγέννηση, ανάμεσα σε μόνιμη ύπαρξη και μεταμόρφωση, αποδίδοντας στην ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.