Alfredo Pieracci (1877-1970) - Marina

Alfredo Pieracci — Θαλασσινό τοπίο με βράχια (Λιβόρνο)
Ελαιο σε σανίδα φαισιτί (φαισίτης), διαστάσεις 25 × 35 cm
Υπογεγραμμένο στο κάτω δεξιά

Αφαιρετική θαλάσσια τοπίο του Alfredo Pieracci — ζωγράφου από τη Φλωρεντία, γεννηθέντος το 1877 και θανόντος το 1970 — εκτελεσμένο με ελαιογραφία σε σανίδα φαισίτη. Το έργο εικονογραφεί ένα τμήμα ακτής βραχώδους, φερόμενο από τη θάλασσα, αποδοσμένο με ελεύθερη, ματρική και φωτεινή πινελιά.
Η σύνθεση χτίζεται μέσα από ευρείες χρωματικές μάζες: οι γκρι-μπλε των βράχων, το βαθύ πράσινο της θάλασσας, οι άσπρες αφρούς των κυμάτων και ο ουρανός ταραγμένος από ελαφριά σύννεφα. Το αποτέλεσμα είναι μια άμεση, ατμοσφαιρική ζωγραφική, με μεγάλη φρεσκάδα εκτελέσεως.
Προφανής είναι ο δεσμός με την τοσκική ματσιαϊόλα παράδοση και στη μεταματσιαϊόλα, όχι μια λεπτομερής περιγραφή του τοπίου, αλλά μια συν-θέση φωτός, χρώματος και «μάσκας» όπου το σχήμα γεννιέται από τη αντίθεση ανάμεσα σε ανοιχτές και σκουρόχρωμες τονικότητες. Το ναυτικό τοπίο υπενθυμίζει εκείνη τη τοσσικανή ζωγραφική γραμμή, από τον Fattori και τους Μακιαιόλι μέχρι τη φλωρεντιανή και Λιβόρνα δεκατου-του αιώνα, προσεκτικό στην παρατήρηση από τη ζωή και στη φωτεινή δόνηση του τοπίου.

Το αρχικό πλαίσιο θεωρείται ως φόρος τιμής από τον πωλητή.

Έργο σε πολύ καλή γενική κατάσταση, με φυσιολογικά σημάδια του χρόνου συμβατά με την ηλικία.

Αποστολή με προσεκτική συσκευασία και παρακολούθηση αποστολής σε εθνικό και διεθνές επίπεδο με express courier.

Alfredo Pieracci, γεννημένος στη Φλωρεντία το 1877, φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών της ιταλικής πόλης και συμμετείχε τακτικά στην ομάδα των καλλιτεχνών, τους φημιζόμενους «Ματσιάλιουι» (Macchiaioli).
Ασχολήθηκε με τοπία, θαλάσσια τοπία, νεκρές φύσεις και πορτρέτα, διατηρώντας λόγο συνδεδεμένο με την φλωρεντιανή ζωγραφική παράδοση και την μεταματσιαϊολική ευαισθησία. Το έργο του ξεχωρίζει για αυστηρή, γρήγορη και λαμπερή ζωγραφική, ικανή να συνδέσει την οπτική άμεση αντίληψη με τη σταθερή τονική δομή.
Αν και δεν παράλειπε κανένα είδος ζωγραφικής, παλιού και σύγχρονου, υπήρξε διακεκριμένος και αποτελεσματικός πρασίνων(παραγωγός τοπίων) και είχαν ιδιαίτερη ικανότητα στην αναπαραγωγή λουλουδιών, από τα οποία προτιμούσε εκείνα του κάπαρου.
Έχει εκθέσει πολλές φορές σε διάφορες εκθέσεις στη Φλωρεντία και σε ολόκληρη την Ιταλία, και τα έργα που παρουσιάστηκαν είχαν πάντα θερμή δεκτικότητα από το κοινό και την κριτική.
Λίγα χρόνια μετά τον θάνατό του, ο οποίος συνέβη στη Φλωρεντία το 1970 σε ηλικία άνω των 90 ετών, η γενέτειρά του του αφιερώνει μια αναδρομική έκθεση προς τιμή της μακράς και επιτυχημένης καριέρας του.