Matteo Ciffo - Frammenti - Nefertiti





Προσθήκη στα αγαπημένα σας για να λαμβάνετε ειδοποιήσεις δημοπρασίας.

Είναι κάτοχος πτυχίου στην ιστορία της τέχνης και μεταπτυχιακού τίτλου στη διαχείριση τεχνών και πολιτισμού.
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 133284 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
- Σκάλυψη σύγχρονη του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Fragments-Nefertiti
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 3/8 - Υπογεγραμμένο και πιστοποιημένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας
- Υλικό: Ψυχρή χύτευση σε λεπτές σκόνες μαρμάρου και πέτρας
- Άριστες συνθήκες
Συλλογή FRAMMENTI
Η αντιπαραβολή με τη κλασική γλυπτική αποτελεί βασικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αθανασίας και της συλλογικής μνήμης, υιοθετούνται ως αφετηρία και υπόκεινται σε διεργασία αποσύνθεσης και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή δεν θεωρείται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, αποσυντίθεται και επανασυντίθεται, αποκαλύπτοντας τη δική της ασταθή φύση. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτης κατάστασης. Αυτό που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευαλωτότητα. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στο μετασχηματισμό και αποκαταστημένη σε μια νέα διάσταση.
MATTEO CIFFO
Γεννήθηκε στη Biella το 1987, από το 2007 αναπτύσσει μια έρευνα επικεντρωμένη στην ύλη, στη μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου προέρχεται από άμεσες σχέσεις με ευγενή και πολύπλοκα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικά χρώματα, γη αρμενική, οξείδια και μέταλλα. Δεν τους θεωρώ απλούς εκφραστικούς μηχανισμούς, αλλά ζωντανούς παρόντες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.
Μέσα από μια διαδικασία την οποία θεωρώ περισσότερο τελετουργία παρά γλυπτική: μια αναγέννηση του πετρώματος καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να αποδώσω ζωή σε ό,τι έχει συνθλιβεί, εγκαταλειφθεί ή λησμονηθεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρώτος υλικός πόρος για τα έργα μου.
Αφορούν υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα διασπώ και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται μέσα από μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα σε απώλεια και αναγέννηση, ανάμεσα στη μνήμη και τη δυνατότητα, καθιστώντας ορατό το στιγμιότυπο στο οποίο η ύλη χάνει αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.
Η πορεία παίρνει τη μορφή μιας μετάλλαξης που ξεπερνά τη συμβατική γλυπτική, προσεγγίζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη υπάρξει, τις αποσπώ και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία γεννιέται από μια ένταση ανάμεσα σε καταστροφή και επαναγέννηση, ανάμεσα σε απώλεια και μνήμη, καθιστώντας ορατή μια συνεχής κατάσταση μεταβολής.
Η αναζήτηση αντιπαραβάλλεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιαίρετα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μεταμορφώνεται με τον χρόνο. Αυτή η συνθήκη κάνει τη ύλη ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλέκοντας σε συνεχή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα εμφανίζεται ως ζωντανή ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υποτάσσεται, αλλά γίνεται συν-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη της χειρονομίας, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.
Αυθεντικό γράφει, αυτοδίδακτος, έχω οικοδομήσει τη διαδρομή μου μέσω πειραματισμού, παρατήρησης και ακρόασης. Η προσέγγιση δεν αποβλέπει στον έλεγχο, αλλά στο να συνοδεύει το υλικό στη μετάβασή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές στις οποίες θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά τη ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτικές εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα στη λαίλαπα και την αναγέννηση, ανάμεσα στην παραμονή και τη μεταμόρφωση, αποδίδοντας στη ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.
- Σκάλυψη σύγχρονη του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Fragments-Nefertiti
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 3/8 - Υπογεγραμμένο και πιστοποιημένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας
- Υλικό: Ψυχρή χύτευση σε λεπτές σκόνες μαρμάρου και πέτρας
- Άριστες συνθήκες
Συλλογή FRAMMENTI
Η αντιπαραβολή με τη κλασική γλυπτική αποτελεί βασικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αθανασίας και της συλλογικής μνήμης, υιοθετούνται ως αφετηρία και υπόκεινται σε διεργασία αποσύνθεσης και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή δεν θεωρείται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, αποσυντίθεται και επανασυντίθεται, αποκαλύπτοντας τη δική της ασταθή φύση. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτης κατάστασης. Αυτό που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευαλωτότητα. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στο μετασχηματισμό και αποκαταστημένη σε μια νέα διάσταση.
MATTEO CIFFO
Γεννήθηκε στη Biella το 1987, από το 2007 αναπτύσσει μια έρευνα επικεντρωμένη στην ύλη, στη μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου προέρχεται από άμεσες σχέσεις με ευγενή και πολύπλοκα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικά χρώματα, γη αρμενική, οξείδια και μέταλλα. Δεν τους θεωρώ απλούς εκφραστικούς μηχανισμούς, αλλά ζωντανούς παρόντες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.
Μέσα από μια διαδικασία την οποία θεωρώ περισσότερο τελετουργία παρά γλυπτική: μια αναγέννηση του πετρώματος καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να αποδώσω ζωή σε ό,τι έχει συνθλιβεί, εγκαταλειφθεί ή λησμονηθεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρώτος υλικός πόρος για τα έργα μου.
Αφορούν υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα διασπώ και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται μέσα από μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα σε απώλεια και αναγέννηση, ανάμεσα στη μνήμη και τη δυνατότητα, καθιστώντας ορατό το στιγμιότυπο στο οποίο η ύλη χάνει αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.
Η πορεία παίρνει τη μορφή μιας μετάλλαξης που ξεπερνά τη συμβατική γλυπτική, προσεγγίζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη υπάρξει, τις αποσπώ και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία γεννιέται από μια ένταση ανάμεσα σε καταστροφή και επαναγέννηση, ανάμεσα σε απώλεια και μνήμη, καθιστώντας ορατή μια συνεχής κατάσταση μεταβολής.
Η αναζήτηση αντιπαραβάλλεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιαίρετα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μεταμορφώνεται με τον χρόνο. Αυτή η συνθήκη κάνει τη ύλη ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλέκοντας σε συνεχή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα εμφανίζεται ως ζωντανή ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υποτάσσεται, αλλά γίνεται συν-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη της χειρονομίας, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.
Αυθεντικό γράφει, αυτοδίδακτος, έχω οικοδομήσει τη διαδρομή μου μέσω πειραματισμού, παρατήρησης και ακρόασης. Η προσέγγιση δεν αποβλέπει στον έλεγχο, αλλά στο να συνοδεύει το υλικό στη μετάβασή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές στις οποίες θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά τη ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτικές εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα στη λαίλαπα και την αναγέννηση, ανάμεσα στην παραμονή και τη μεταμόρφωση, αποδίδοντας στη ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.
