Αρχαία Αίγυπτος, ελληνορωμαϊκή εποχή Λύχνος λαδιού τύπου 'Frog' με σήμα κατασκευαστή

ΠΡΟΣΟΧΗ: λόγω κανονισμών τελωνείου μπορούμε να αποστέλλουμε μόνο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρακαλούμε βεβαιωθείτε ότι έχετε έγκυρη διεύθυνση αποστολής εντός ΕΕ πριν από την υποβολή προσφοράς.

Αρχαίο αιγυπτιακό φωτιστικό από πηλό, φτιαγμένο με καλούπι, περιόδου Ρωμαϊκών χρόνων, σε σχήμα λεντοειδές με επίπεδη βάση. Κεντρικό άνοιγμα γέμισης με κεκλιμένους τοίχους, διακοσμημένος με σχεδιασμό βατραχού σε ανάγλυφο στους ώμους. Το ακροστόλημα διακοσμείται με κλάδι φοινικιάς. Σήμα κατασκευαστή του Αιγύπτιου κεραμιστή στη βάση.

-> Για τους Αιγύπτιους, ο βατραχος ήταν σύμβολο ζωής και γονιμότητας.

± 85 x 76 mm
Καλής και στέρεας κατάστασης, άθικτο.

Πιστοποιητικό γνησιότητας: διαθέσιμο κατόπιν αιτήματος (pdf-format).

-> Τα πήλινα φαναράκια αναπτύχθηκαν πρώτα στην Εποχή του Χαλκού, αρχικά σχεδιασμένα ως ανοιχτά σκεύη με θυμίσματα. Με τον καιρό εξελίχθηκαν σε πιο στεγανά μορφές ώστε να αποφεύγονται διαρροές λαδιού και κατασκευάζονταν με διάφορες μεθόδους: χειροποίητη καλούπι, τροχός και παραγωγή καλουπιού.

Η χρήση καλουπιού για την κατασκευή φαναριών έγινε κυρίαρχη κατά την Ελληνιστική περίοδο (323–31 π.Χ.). Τα φαναράκια συνήθως κατασκευάζονταν με δύο κομμάτια καλουπιού, σχηματίζοντας τα άνω και κάτω τμήματα του φαναριού. Το επάνω καλούπι συχνά περιλαμβάνει περίπλοκους ανάγλυφους σχεδιασμούς που αποτυπώνονται στον πηλό. Αυτή η μέθοδος επιτάχυνε την παραγωγή και επέτρεψε τη διακόσμηση της επιφάνειας του πηλού.

Τα φαναράκια λαδιού ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή στην Μεσόγειο, όπου το ελαιόλαδο ήταν άφθονο και αποτελούσε αποδοτικό καύσιμο. Άλλα φυτικά έλαια και ζωικά λίπη ίσως χρησιμοποιήθηκαν επίσης. Για το άναμμα των φαναριών, εφαρμοζόμενες γύρες από υλικά όπως ίνες φυτών, περγαμηνή ή λινάρι τοποθετούνταν.

Πέρα από οικιακή χρήση, τα φαναράκια λαδιού φώτιζαν ποικίλα περιβάλλοντα. Ήταν ουσιώδη σε ρωμαϊκούς εορτασμούς, στα μεγάλα εσωτερικά χώρους ναών και θρησκευτικών ιερών, καθώς και σε σκοτεινούς χώρους όπως catacombs (χαμηλοί τάφοι). Στην αρχαία Ρώμη, τα φαναράκια συχνά προσφέρονταν ως δωρεές αφιερωμένες σε θεότητες. Επιπλέον, εξυπηρετούσαν ως κτερίσματα σε πληροφοριακά τάφους, συμβολίζοντας το φως για τον μετά τον βίο κόσμο.