Αρχαία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική τερακότα λαμπά λαδιού με σκύλο σε ανάπαυση.

Προσοχή: λόγω τελωνειακών κανονισμών μπορούμε να αποστείλουμε μόνο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρακαλούμε βεβαιωθείτε ότι έχετε έγκυρη διεύθυνση αποστολής ΕΕ πριν κάνετε μια προτίμηση.

Σπάνιο μικρού μεγέθους ρωμαϊκό ιπποειδικό τριάντα από φυσικό πηλό που παρουσιάζει ένα resting dog προς τα δεξιά πάνω στο discus και ελίφες/κλαδιά ελιάς στους ώμους, ολοκληρωμένο με μικρό αλμπίνο χειρολαβή. Η βάση είναι επίσης διακοσμημένη με γραμμωτούς στίχους οριζόντια και κεντρικό όνομα κατασκευαστή: CAESA, που πιθανώς αναφέρεται σε συγκεκριμένο εργαστήριο ή τεχνίτη από τη ρωμαϊκή περίοδο.

-> Στον ρωμαϊκό κόσμο, ο σκύλος μεταφέρει πολλές σημασίες. Εκτιμήθηκε ως πιστός σύντροφος, φύλακας-σκύλος και θηρευτικό ζώο, αλλά θα μπορούσε επίσης να φέρει συμβολικές συνδέσεις με προστασία, επαγρύπνηση και τον οικιακό χώρο. Σε κηδευτικά και θρησκευτικά συμφραζόμενα, οι σκύλοι συνδέονται με την προστασία και τη μετάβαση بين κόσμους, ενώ στη μελέτη της καθημερινής ρωμαϊκής τέχνης μπορούσαν απλώς να αντικατοπτρίζουν τη συχνότητα και τη σημασία των σκύλων στην καθημερινή ζωή.

Συνολικό μήκος: ± 90,6 mm
Πλάτος: ± 64,2 mm

Καλός και σταθερός σε κατάσταση, ακέραιος. Κάποιες ενδείξεις φθοράς σύμφωνες με αρχαίο αντικείμενο. Σπάνιο μικρού μεγέθους.
Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας: διατίθεται κατόπιν αιτήματος (pdf).

-> Οι πηλίκες πηλού αναπτύχθηκαν πρώτα κατά την Εποχή του Χαλκού, αρχικά σχεδιασμένες ως ανοικτά μπολ. Με τον καιρό εξελίχθηκαν σε πιο κλειστές μορφές για να αποφεύγονται διαρροές λαδιού και κατασκευάστηκαν χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους: χέρι-μαλντ, τόξον-στύψιμο, και παραγωγή με καλούπωμα.

Η χρήση από καλούπια για την κατασκευή λαμπτών έγινε εμφανής κατά την περίοδο της Ελληνιστικής περιόδου (323–31 π.Χ.). Οι λαμπτήρες συνήθως δημιουργούνταν με καλούπια δύο τεμαχίων, σχηματίζοντας τα επάνω και κάτω τμήματα του λαμπτήρα. Το άνω καλούπι συχνά περιλάμβανε περίτεχνα ανάγλυφα σχέδια που αποτυπωνόντουσαν στο πηλό. Αυτή η μέθοδος επιτάχυνε την παραγωγή και επέτρεπε την προσθήκη περισσότερης διακόσμησης στην επιφάνεια του πηλού.

Οι λαμπτήρες λαδιού ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς στη Μεσόγειο, όπου το ελαιόλαδο ήταν αφθονο και λειτούργησε ως αποδοτικό καύσιμο. Άλλες φυτικές ελαϊκές ουσίες και ζωικά λίπη ενδέχεται να χρησιμοποιήθηκαν. Για το άναμμα των λαμπτήρων, οι κηροί από υλικά όπως ίνες φυτών, πάπυρος ή λινάρι εισήχθησαν.

Πέρα από την οικιακή χρήση, οι λαμπτήρες λαδιού εμπλούτιζαν διάφορες περιστάσεις. Ήταν ουσιώδεις σε διονυσιακές γιορτές, στους τεράστιους εσωτερικούς χώρους ναών και θρησκευτικών ιερών, και σε σκοτεινούς χώρους όπως οι κατακόμβες. Στην αρχαία Ρώμη, οι λαμπτήρες μερικές φορές προσφέρονταν ως αφιερωτικά δώρα σε θεότητες. Επιπλέον, εξυπηρετούσαν ως αντικείμενα ταφικά στον τάφο, συμβολίζοντας το φως για το μετά.