Mauro Falcioni (1978) - Vicolorando Parrocchia 3

Mauro Falcioni (1978 Ιταλία)
Μικτή τεχνική σε χάρτινο υπόβαθρο
Έργο υπογεγραμμένο στο μπροστινό και οπίσθιο μέρος
Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας του καλλιτέχνη
- ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Εφαρμόζουμε τη συνδυασμένη αποστολή·
Πληρώνετε ΜΙΑ ΜΟΝΗ Αποστολή αυτόματα όπως ορίζεται από εμάς εάν αγοράζετε περισσότερα έργα στην ίδια Δημοπρασία.
Αν αντίθετα αγοράζετε σε Διαφορετικές Δημοπρασίες μπορείτε να το ενημερώσετε πριν από την πληρωμή και
θα αφαιρέσουμε χειροκίνητα τα επιπλέον κόστη ώστε να πληρώσετε μόνο ένα κόστος μεταφορικών.
Αποστολή σε σκληρό ανθεκτικό πακετικό πλαίσιο
- ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ επίσης τις διαδικτυακές δημοπρασίες με ελεύθερη προσφορά στον ιστότοπο "delauretisart"
Mauro Falcioni γεννιέται στη Matelica το 1978, από πάντα καλλιτέχνης των οπτικών τεχνών και της εικονογράφησης, σχηματίζεται στη γραφιστική για το διαδίκτυο χωρίς ποτέ να αποχωριστεί τη真正 του κλήση: το σχέδιο με το χέρι και τη ζωγραφική. Τα στιλιστικά του καταγραφικά αρχεία: από φάνταζι μέχρι πιο εικονογραφημένες απεικονίσεις, μέχρι να βρει στη surrealist γραμμή τις πιο αποδοτικές λύσεις για να εκφράσει το βλέμμα του πάνω στον κόσμο. Υπό αυτό το σημάδι ωριμάζει το στυλ του με τα χρόνια, μεταφέροντας τα σημάδια του μολυβιού από το χαρτί στον καμβά και δίνοντας στα έργα του μια γραμματική αναγνωρίσιμη, γεμάτη επαναλαμβανόμενες φιγούρες και σκηνικά εμποτισμένα με νόημα. Η ποιητική του: το όνειρο και η στιγμή που ζούμε παίρνουν μορφή με τη μετάβαση στη μνήμη όσο και με τη δημιουργική πράξη που, μέσω της χρήσης της γλώσσας, διαμορφώνει μια διαφορά μεταξύ του έργου και του υποκειμένου. Αυτή η απόκλιση τελικά γίνεται η ουσιαστική ύλη του ίδιου του υποκειμένου. Ο συγγραφέας παρουσιάζει αυτήν την αδιάκοπη διαφορά και ταυτόχρονα ουσιώδη, χρησιμοποιώντας ψυχιαναλυτικές αναφορές που ανήκουν στην παράδοση του Jungian. Ο γάτος οδηγεί, αδιάσπαστα συνδεδεμένος με τον άνθρωπο όπως ο χαρταετός με το παιδί, γιατί διαφορετικές εικόνες του ίδιου εαυτού παραπέμπουν στην έννοια της Σκιάς, το πιο σκοτεινό μέρος μας που πρέπει να εξημερώσουμε στην προσέγγιση της πραγματικότητας. Κάθε άλλη σχέση υπάρχει ως έλλειψη ή ως υπόδειξη που αποσκοπεί να μορφοποιήσει την ίδια: κατεβαίνοντας στον εαυτό, ο συγγραφέας μας αναγκάζει να αντιμετωπίσουμε τη μοναξιά-μελαγχολία ως υπαρξιακή συνθήκη του ανθρώπου, την ιδιαιτερότητά του να «πέφτει εκτός κόσμου».