Ισπανική σχολή (XIX) - Diosa Hera

Αυτός ο πίνακας το πρώτο που ξεχωρίζει είναι ότι δεν βρισκόμαστε ενώπιον ενός απλού ακαδημαϊκού μελέτης, αλλά μπροστά σε έναν πίνακα προνοημένο για κυκλοφορία έξω από την Ακαδημία: πλήρης σύνθεση, λεία επιφάνεια, διακοσμητική πρόθεση και ένα μυθολογικό θέμα που ταιριάζει απόλυτα με το βουρκουρικό και αριστοκρατικό γούστο της Μαδρίτης στα τέλη του 19ου αιώνα. Αυτό ήδη μας κατευθύνει προς ένα προφίλ ζωγράφου μορφωμένου στην Ακαδημία, με διαμορφωμένο τεχνικό προσόν, αλλά όχι απαραίτητα μια φιγούρα πρώτης γραμμής. Την εποχή εκείνη πολλοί καλλιτέχνες από τον κύκλο Madrazo, Ferrant, Rosales ή Pradilla παρήγαγαν έργα αυτού του τύπου για ιδιωτικές πωλήσεις, εσωτερικούς διαγωνισμούς ή διακριτικές παραγγελίες.

Η μεταχείριση του γυμνού είναι κλειδί για τη λεπτή απόδοση της attribution. Το ιβουάρ δέρμα, ο ομαλός μαντέλω σε σχέση με τυχόν ακμές, η ιδεαλισμένη ανατομία και το χρυσό φως που αγκαλιάζει τη μορφή θυμίζουν περισσότερο το περιβάλλον του Madrazo παρά το δραματικό στοιχείο των Rosales ή την τελειομανία σχεδόν μικρογραφική του Pradilla. Υπάρχει μια κλασική νηφαλιότητα, μια ισορροπία στη σύνθεση και μια απουσία αφήγησης έντασης που μας απομακρύνει από τον επικό ρομαντισμό και μας τοποθετεί σε πλήρη ακαδημαϊσμό, αυτό που διδάσκονταν στη San Fernando μεταξύ 1860 και 1890. Το γλιστροντουμ, σχεδόν χορευτικό, της πετσέτας είναι ένα εύχρηστο μέσο που χρησιμοποιούν οι ζωγράφοι που ήθελαν να αποδείξουν τον έλεγχο της κίνησης χωρίς να διατηρήσουν τη γενική αρμονία.

Το τοπίο, αν και δευτερεύον, βοηθά επίσης: δεν αποτελεί ρεαλιστικό ή λεπτομερείς τοπίο, αλλά ένα ατμοσφαιρικό παραπέτασμα, ζεστό, σχεδόν αχνό, που θυμίζει τα φόντα που χρησιμοποιούσαν ζωγράφοι μορφωμένοι στη Ρώμη ή το Παρίσι αλλά ενεργοί στη Μαδρίτη. Αυτό μας φέρνει κοντά στους καλλιτέχνες που πέρασαν από τα ινστιτούτα της Ρώμης ή από τα εργαστήρια του Παρισιού, αλλά που αργότερα επέστρεψαν στην τροχιά της Μαδρίτης.

Η απουσία σφραγίδας δεν είναι πρόβλημα· αντίθετα, είναι τυπική στις εργασίες που προορίζονταν για εσωτερικούς διαγωνισμούς, ασκήσεις αντίθεσης ή γρήγορες πωλήσεις σε συλλέκτες. Το σήμα της Ακαδημίας στο πίσω μέρος είναι καθοριστικό: δείχνει ότι το έργο πέρασε από τους επίσημους κύκλους, πράγμα που αποκλείει τους ερασιτέχνες και επιβεβαιώνει ότι ο δημιουργός ήταν επαγγελματίας ζωγράφος συνδεδεμένος με τον θεσμό.

Με όλα αυτά, ο λογικός προσδιορισμός μας οδηγεί σε ένα πολύ συγκεκριμένο προφίλ: ένας ζωγράφος μορφωμένος στην Ακαδημία του Αγίου Φερνάντο, ενεργός από το 1865 ως το 1890, μέλος του κύκλου Madrazo ή άμεσοι ακόλουθοι του κλασικού ισπανικού ακαδημαϊσμού, πιθανώς κάποιος που εργάστηκε ως βοηθός καθηγητής, αντίπαλος για την έδρα, με pensionado ή συνεργάτης σε εργαστήρια ευρύτερου ονόματος. Πιθανές ονομασίες —όχι ως άμεση atribución, αλλά ως στιλιστικές αναφορές— θα μπορούσαν να είναι οι Alejo Vera, Luis Álvarez Catalá, José Casado del Alisal, Manuel Domínguez, Alejandro Ferrant, ή ακόμη και μαθητές αυτών που δεν έφτασαν σε φήμη αλλά είχαν υψηλό τεχνικό επίπεδο.

Το θηλυκό σχήμα, που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως Ήρα, Αφροδίτη ή μια νύμφη, ενισχύει την ιδέα ενός ζωγράφου που εργαζόταν για την αγορά της Μαδρίτης της αριστοκρατίας, όπου ο μύθος χρησιμοποιούνταν περισσότερο ως αισθητική δικαιολογία παρά ως αυθεντική εικονογραφία. Αυτό εναρμονίζεται με τα εργαστήρια και τους κύκλους των Madrazo, όπου πολλοί μαθητές παρήγαγαν έργα αυτού του τύπου για ιδιωτικούς πελάτες.

Σύνοψη, ο λογικός προσδιορισμός θα ήταν: έργο ενός άγνωστου ζωγράφου κύκλου της ακαδημαϊκής Μαδρίτης, μορφωμένος στην Ακαδημία Εθνικών Καλών Τεχνών της Αγίας Φερνάντο, ενεργός στη δεύτερη ήμισυ του 19ου αιώνα, με σαφή επιρροή από το περιβάλλον του Madrazo και τον ισπανικό κλασικό ακαδημαϊσμό. Ένα κομμάτι πλήρως συνεκτικό με τα γούστα των μεγάλων ευγενών και αστών οικογενειών της Μαδρίτης στην εν λόγω περίοδο.

Αποστολή πιστοποιημένου και καλή συσκευασία.