Meret Oppenheim (1913-1985) - "Autoritratto"

Ανατύπωση φθολοτυπωμένη με 4 χρώματα του αρχικού αυτογράφου πορτρέτου της Meret Oppenheim, ειδικά εκτελεσμένη για τη Συλλογή των Αυτόγραφων Πορτρέτων. 5000 αντίτυπα αριθμημένα (δικό μας 372). Αυθεντικό ολόγραφο μονογράμματου της καλλιτέχνιδας. Σε εξαιρετική κατάσταση. Σπάνιο να βρίσκεται συνδεδεμένο με το περιοδικό. Διαγωνισμός χωρίς προκαθορισμένη τιμή!!!

Meret Oppenheim (Βερολίνο, 6 Οκτωβρίου 1913 – Βασιλεία, 15 Νοεμβρίου 1985) υπήρξε Ελβετίδα καλλιτέχνιδα γερμανικής καταγωγής. Θεωρείται «μούσα εμπνεύσεως» του σουρεαλιστικού κινήματος, στο οποίο εντάχθηκε, και συνδέεται με τη ματιά της ως μια από τις αγαπημένες μοντέλες του φωτογράφου Man Ray, καθώς και ως δημιουργός του έργου Déjeuner en fourrure (1936), το οποίο παραμένει το πιο γνωστό στη ρεπερτόριά της.
Βιογραφία
Γεννημένη από Γερμανό πατέρα και Ελβετή μητέρα, η Meret Oppenheim μετέβη στο Παρίσι το 1932, όπου φιλοτέχνησε αφηρημένα έργα και συχνά φέρουν επιγραφές και επικολλημένα αντικείμενα. Το 1933 γνώρισε τους καλλιτέχνες Alberto Giacometti και Hans Arp, οι οποίοι, γοητευμένοι από την εμφάνιση και τη εξοστρακισμένη συμπεριφορά της, αποφάσισαν να την κάνουν μέλος του σουρεαλιστικού γκρουπ. Με αυτούς συμμετείχε σε διάφορες εκθέσεις, συμπεριλαμβανομένης αυτής στο Salon des Surindépendants (1933), γινόμενη επίσης συναισθηματική σύντροφος του Max Ernst (κάποιες στιγμές) και του Man Ray, που την ανέδειξε σε κεντρικό πρόσωπο πολλών από τα έργα του.
Το 1938 πραγματοποίησε ταξίδι στην Ιταλία μαζί με την Leonor Fini και τον συγγραφέα André Pieyre de Mandiargues. Το «φετιχιστικό» στυλ της καλλιτέχνιδας σημάδεψε τουλάχιστον δύο έργα που έγιναν διάσημα: Το Πρωινό με γούνα και Η οικονόμος μου, και τα δύο του 1936. Το πρώτο είναι μια κούπα με κουτάλι και πιατάκι επενδεδυμένα με γούνα, ενώ το δεύτερο αποτελείται από δύο γυρισμένα υποδήματα σε επιτραπέζιο δίσκο. Σύμφωνα με τις αναφορές, αυτά «καθοδήγησαν μια νέα προσέγγιση στο θέμα της φότιβας και της σεξουαλικότητας, εξίσου ενδιαφέρουσα καθώς θεωρείται από τη γυναικεία οπτική».
Αφού γύρισε στη Γενεύη στα τέλη της δεκαετίας, η Oppenheim παρέμεινε αδρανής μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του πεντηκοστού και ξεκίνησε μαθήματα σχεδίου και ζωγραφικής στο Σχολείο Τέχνης και Επαγελμάτων της Βασιλείας. Ξεκινώντας τις τελευταίες δεκαετίες του 1950, επανήλθε στη καλλιτεχνική της δραστηριότητα, ασχολούμενη με τον σχεδιασμό θεατρικών κοστουμιών και έργων design. Το 1959 υλοποίησε, αρχικά στη Βέρνη και έπειτα στην έκθεση EROS του Παρισιού, το διάσημο happening Festin της Άνοιξης: ένα τραπέζι γιορτής διακοσμημένο πάνω στο γυμνό σώμα γυναίκας, όπου οι συμμετέχοντες αλληλεπιδρούσαν απευθείας. Το έργο αυτό αναφέρεται ως προάγγελος της body art. Η Meret Oppenheim απεβίωσε το 1985, σε ηλικία 72 ετών.
Η Φοντάνα της Oppenheim που σχεδιάστηκε από την καλλιτέχνιδα το 1983 και βρίσκεται στη Βασιλεία
Αν και είναι γνωστή για τα «φετίχ μετασχηματισμένα σε ονειρικό κλειδί», όπως το Πρωινό με γούνα, η Meret Oppenheim υπήρξε δημιουργός πολλών σχεδίων ονείρων και προτάσεων που θα αντανίχτυαν πολλές από τις προκείμενές της. Σύμφωνα με την αναφορά:
«Διακρίνεις μια μεγάλη απόφαση στην γραφή, μια γοητευτική αφέλεια, μια ικανοποιητική δόση χιούμορ και, συνολικά, μια φαινομενική περίεργη φύση που είναι νέα ακόμη και μέσα στην παραγωγή του σουρεαλισμού.»
Σε έναν επαινούντα λόγο του ποιητή André Pieyre de Mandiargues προς την καλλιτέχνιδα γράφεται:
«Για τη Meret Oppenheim η τέχνη είναι αναπόσπαστη από τη ζωή της καθημερινότητας... και οι δύο χαρακτηρίζονται από τη αντίθεση ανάμεσα στο αστείο και το σοβαρό, με την πλουσιότερη αίσθηση, από έναν εξίσου εκπληκτικό συνδυασμό γλυκύτητας και σκληρότητας... Η Meret τρέφει ενδιαφέρον για τη φύση με πάθος, αλλά είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι η της τρυφερότητα και η περιέργειά της στρέφονται προτιμητικά προς το πιο αγχώδες και αποκρουστικό (για τους κοινούς ανθρώπους)... Μακριά από τυφλό ρεαλισμό που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην αφαίρεση και τη ποιητική απεικόνιση... Η Meret μας επιτρέπει να διακρίνουμε τους αρχαίους δεσμούς που συνδέουν τις μορφές του εξωτερικού κόσμου με τις κινήσεις όσα ονομάζεται ψυχή ανθρώπινη. Η χιούμορ υπογραμμίζει σε αυτήν την περίπτωση το βάθος της οπτικής.»