Αρχαίο ρωμαϊκό, Αυτοκρατορικό Ασημί Κρεμαστό νόμισμα - Αυτοκράτωρ Κομόδος (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Ασημένιο κρεμαστό με denario του 2ου αιώνα μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Κόμοδο, νόμισμα-μάρτυρας των παραληρήσεων του αυτοκράτορα-λυράρχου.
Presta atención a su nombre y desvaríos porque dan para anécdota cuando te pregunten sobre el personaje de tu colgante. Puedes decir que era Lucio Aurelio Cómodo, και que три nombres de nacimiento le parecieron pocos y, ya siendo emperador, acumuló hasta diecisiete apodos:

Κόμμοδο, Μάρκο Ουλιου Αούριο, Κόμοδο, Αντονίνο, Αύγουστος, Πίο, Φήλξ, Αβίκτο, Eксουπερατόριο (τίτλος του Δία), Σαρματικός, Αντονίνο, Γερμανικός, Μέγιστος, Βρεταννικός, Αμαζόνιος (τίτλος του Ηρακλέους), Παντιφίκις Σύνομο, Πακέτο Παστερίας, Nuestro Señor del Mundo και Padre de la Patria.

Και φυσικά τους υιοθέτησε όσο γρήγορα μπορούσε και χωρίς κανένα ξεκάθαρο επιχείρημα. Διότι ναι, γιατί σε αυτή τη φάση φαντασίας του άξιζε και ήδη τελείωσε. Επίσης, ασημένια νομίσματα όπως αυτό στο κρεμαστό, όπου στο οπίσθιο πλευρό περιλάμβανε 5 από τους αξιωματούχους του, πρόσεξε:

• στο ΑΝΕΡΕΣΟ, ο προτομή του Κόμοδου κοιτώντας προς Ανατολή με κεφαλή λουλουδιών· στο περιθώριο η επιγραφή: M COMMODVS - ANTON AVG PIVS.

• στο ΕΠΑΝΟ, η Πρόνοια, θεότητα της πρόνοιας και της διανοίας, κρατώντας σφαίρα και κορυνοφόρο· γύρω γύρω, η επιγραφή: P M TR P - VIIII - IMP VI COS IIII P P.

- P M = Pontifex Maximus – Υψηλός ιερέας.
- TR P VIIII=Tribunicia Potestate Nona - "Κρατώντας την ιεραποστολητρική εξουσία για ένατη φορά".
- IMP VI = Imperator Sextum – "Ανακοινώθηκε ο ανώτατος διοικητής για έκτη φορά".
- COS IIII = Consul Quartum – "Κόινδού ι τέταρτη φορά".
- P P = Pater Patriae – "Πατέρας της Πατρίδας".

Τώρα, ήταν συνήθεια στους αυτοκράτορες με λίγο υγιή λογική και ντροπή να αρνούνται το τιμητικό, να γίνουν Πατέρες της Πατρίδας αν τους το προσέφεραν αμέσως, γιατί τους φαινόταν γελοίο όπως ο Νέρων, που δεν το ήθελε στον πρώτο χρόνο του αξιώματος, και ο Αδριανός, που δεν το δέχθηκε μέχρι έντεκα χρόνια μετά.

Και αυτό διότι ο Lucius Aurelius Commodus (Lanuvium, 161 μ.Χ.) είχε τα πάντα υπέρ του για να μείνει μνημονευμένος ως μεγάλος. Ήταν γιος του αυτοκράτορα φιλοσοφητή Μάρκου Αυρήλιου και της Fausta, της νεότερης, και ως μελλοντικός κυβερνήτης, είχε στράφη γιόκτα στον στωικισμό και την άσκηση, αντίθετα στις ψευδαισθήσεις. Επιπλέον, στον Claudio Galeno για τη φροντίδα της υγείας του.

Το σώμα του ήταν αθλητικό, αλλά όχι καθόλου όπως ενός λυράρχου.

Το θέμα είναι ότι ο Κόμοδος στα πρώτα χρόνια της ζωής του δεν έδειχνε συμπτώματα παρανοειδούς συμπεριφοράς που να αμφισβητήσει το περιβάλλον του για την καταλληλότητα του για το αξίωμα που επρόκειτο να αναλάβει, οπότε ο πατέρας του, Μάρκος Αυρήλιος:

• τον όρισε ως 5χρονο Κέσαρ κληρονόμο (166 μ.Χ.)
• του παραχώρησε στα 14 τη χιτώνα της ιουεντούτης, καθιστώντας τον Princeps Iuventutis (175 μ.Χ.).
• τον στέφει σχεδόν ως συν-αυτοκράτορα σε ηλικία σχεδόν 16 ετών (177 μ.Χ.).

Μέχρι εκεί όλα καλά, αλλά το έτος 180 μ.Χ., πλέον νεκρός ο πατέρας του… ναι, ως συν-αυτοκράτορας, το ενδιαφέρον για τις στρατιωτικές εκστρατείες του τον αφήνει αδιάφορο, τώρα επειδή δεν υπήρχε χρήματα ούτε όρεξη και η “ηγεσία” του κατέρρευσε όταν άρχισε να συμπεριφέρεται δημόσια με extravagance.

Και τότε οι επιφανείς πολίτες της αιώνιας πόλης είδαν ότι η πραγματική του φύση και οι κακές συντροφιές κατέστρεψαν την εκλεπτυσμένη μόρφωση που του είχε δώσει ο πατέρας του. Κάποιες από τις φάρσες του περιλαμβάνουν:

• την αναβόσκηση της πόλης της Ρώμης με το όνομα Colonia Commodiana;
• την αλλαγή του ονόματος των δώδεκα μηνών του έτους προς τιμή του;
• αυτοανακήρυξη σε ημίθεο ως Ηρακλής;
• μοίρασμα μεγάλης χρηματικής αξίας σε άτομα με ονόματα που θύμιζαν ζώα;
• κάθοδος κάτω από 700 φορές στην αρένα του Κολοσσείου για να αγωνιστεί σαν λυράρχος, παρότι καταλαβαίνεις ότι οι αντίπαλοί του συνήθως τον άφηναν να κερδίσει·
• θανάτωση με μια άκρη βέλους μπροστά σε οποιονδήποτε μαθητές απέναντι σε πιθηκίδες, στρουθοκάμηλους, λέοντες, κ.λπ.

Κάθε στιγμή του φαινόταν καλός και για επίδειξη του παρανοϊκού του καταστρώματος ως ο λυράρχος που δεν ήταν.

Με αυτό το παρανοϊκό σκηνικό που εξόργισε την αδελφή του Λούκλια, τους γερουσιαστές, τη φρουρά των Εφέδρων κ.λπ., δεν υπήρχε άλλη επιλογή… και το σχέδιο που πέτυχε ήταν εκείνο της ερωμένης του Μαρσία, αλλά αφού δεν μέτρησε σωστά τη δόση δηλητηρίου, ο απελεύθερος Ναρκίσσος ήταν εκείνος που στις 31 Δεκεμβρίου του έτους 192 μ.Χ. τον στραγγάλισε με τα χέρια του.

Αποποίηση ευθυνών: Αυτό το αντικείμενο σας το στέλνω από την Ισπανία με πιστοποιημένη επιστολή και με αριθμό παρακολούθησης. Αν το λάβετε σε ζώνη με ειδικό φορολογικό καθεστώς, η τοπική σας τελωνείο θα μπορούσε να το σταματήσει εν αναμονή πληρωμής κάποιου φόρου, και αυτό, ως πωλητής, βρίσκεται έξω από τον έλεγχό μου.