Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσσάντρο Παδοβάν, διάσημου παγκοσμίως για την τεχνική του Screw Art.
Το έργο πλουτίζεται με μια βιτρίνα από πλέξι γκλας.

Αυτό το έργο εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζική μονοχρωμία του Μπέρναρντ Ομπερτίν, ερμηνεύοντάς της τη γλώσσα μέσω της βιομηχανικής ύλης.
Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολότητας – δεν είναι εδώ μόνο επιφάνεια, αλλά ενεργειακό πεδίο. Όπως στον Ομπερτίν, ο μονοχρωματισμός γίνεται χώρος νοητός, απόλυτη ένταση, πνευματική δόνηση. Ωστόσο, αντί για τη φωτιά και την καύση, συναντούμε τη βίδα: μηχανικό, προσαρμοστό, σειριακό στοιχείο.
Οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο όπως μια δυναμική πλέξη, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που διασπά τη δισδιάστατη πλατφόρμα και μετατρέπει το κόκκινο σε ένα τοπίο διαπερασμένο από δυνάμεις. Εάν ο Ομπερτίν έκαιγε την ύλη για να ελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διαπερνάται, χτίζεται. Είναι ένα αντίστροφο αλλά εννοιολογικά συγγενές βήμα: μια ριζική πράξη πάνω στον μονοχρωματισμό.
Η διαφανής βιτρίνα απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε ένα σύγχρονο κειμήλιο. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά εμβυθιστική εμπειρία· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα στη τάξη και την ώθηση, ανάμεσα στον μηχανικό έλεγχο και τη συναισθηματική δόνηση.

Σε αυτή τη σκοπιά, το έργο προβάλλεται ως εξέλιξη της μονοχρωματικής τέχνης: από τη φωτιά στη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε αυτή που οικοδομεί, διατηρώντας ανέπαφη τη δύναμη του απόλυτου κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον δρόμο της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της αστικής τέχνης, επισημαίνοντας με τη γλώσσα και την πολιτισμική επίδραση το έργο μεγάλων ονομάτων όπως ο Andy Warhol, ο Jean‑Michel Basquiat, o Banksy, o Jeff Koons, o Keith Haring, o Fontana, Imbue, obey, Παδοβάν, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami, και Damien Hirst.

Την ίδια στιγμή, η καλλιτεχνική έρευνα διαλόγεται με τη φαντασία του πολυτελούς, της μόδας-εμβληματικής και του παγκόσμιου σχεδιασμού, εκκαλώντας σύμβολα ιερά και εμπορικά σήματα παγκόσμιας αναγνώρισης όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν αποτελούν αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά γνήσιες δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επαναπροσεγγίσεις του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως σύγχρονου πολιτισμικού αντικειμένου.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα αγαπητά σε συλλέκτες και φανατικούς της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της καλλιτεχνικής street art και της τέχνης εμπνευσμένης από μεγάλα εμβληματικά εμπορικά σήματα, διατηρώντας παράλληλα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.